Ο Μαύρος Εξολοθρευτής

A. E. Van Vogt
Black Destroyer (1939)
Μετάφραση: Μαρία Κονδύλη

Ο Κερλ περιπλανιόταν ολοένα για να βρει τροφή! Η ολόμαυρη νύχτα, χωρίς αστέρια και φεγγάρι, υποχωρούσε απρόθυμα μπροστά σε μια βλοσυρή κόκκινη αυγή, που πρόβαλε αργά στ' αριστερά του. Ήταν ένα απροσδιόριστο, αποχαυνωτικό φως, που καθόλου δεν έδινε την αίσθηση της θερμότητας που πλησιάζει, της άνεσης, παρά ενός κρύου διαλυμένου σκοταδιού, αποκαλύπτοντας αργά ένα εφιαλτικό τοπίο.

Μαύρα, μυτερά βράχια και μαύρες χωρίς ζωή κοιλάδες σχηματίστηκαν γύρω του, καθώς ο χλωμός κόκκινος ήλιος εμφανίστηκε επιτέλους στον τραχύ ορίζοντα. Τότε ο Κερλ συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι βρισκόταν σε γνωστό μέρος.

Σταμάτησε απότομα, τα νεύρα του τα διαπέρασε η φλόγα της έντασης. Οι μυς του πίεσαν με ξαφνική, αδυσώπητη δύναμη τα κόκαλα του. Τα μεγάλα μπροστινά του πόδια - δυο φορές μεγαλύτερα από τα πίσω - τινάχτηκαν με μια ανατριχίλα, που έφτασε μέχρι τα κοφτερά του νύχια, Οι παχιές κεραίες που φύτρωναν από τους ώμους του σταμάτησαν να κυματίζουν και τεντώθηκαν σε ανήσυχη επαγρύπνηση.

Μέσα σ' απόλυτη τρομάρα στριφογύριζε το γατίσιο κεφάλι του, ενώ τα τριχοειδή βλαστίδια που αποτελούσαν τ' αυτιά ταλαντεύονταν έξαλλα, εξετάζοντας κάθε περαστικό θρόισμα, κάθε παλμό στον αιθέρα.

Αλλά δεν πήρε καμιά απάντηση, κανένα ερέθισμα δεν διαπέρασε το πολύπλοκο νευρικό του σύστημα, ούτε καν η ωχρότερη ελπίδα παρουσίας του απαραίτητου ιντ. Ο Κερλ ζάρωσε απελπισμένα, η μεγάλη γατίσια φιγούρα του διαγραφόταν πάνω στη θολή κοκκινωπή γραμμή τ' ουρανού, σαν μια παραμορφωμένη χαλκογραφία μιας μαύρης τίγρης, καθισμένης σ' ένα μαύρο βράχο σ' ένα κόσμο σκιών.

Ήξερε πως αυτή η μέρα θα ερχόταν. Στη διάρκεια όλων των αιώνων της ακατάπαυστης αναζήτησης, υφαινόταν ο ερχομός της, ολοένα πιο μαύρος, πιο τρομαχτικός. Ο ερχομός της ώρας του γυρισμού στο σημείο από όπου ξεκίνησε το συστηματικό κυνήγι του, σε έναν κόσμο σχεδόν ολοκληρωτικά άδειο από ζωντανά πλάσματα.

Η αλήθεια χτυπούσε σε κύματα το εγώ του σαν ατέλειωτος ρυθμικός πόνος. Όταν ξεκίνησε εύρισκε λίγα ζωντανά πλάσματα κάθε εκατό τετραγωνικά μίλια -και τα καταβρόχθιζε ανελέητα. Τώρα αυτήν την ύστατη ώρα, ο Κερλ ήξερε πολύ καλά πως δεν του είχε ξεφύγει κανένα. Δεν υπήρχε πια ιντ. Σ' όλες τις εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά μίλια που είχε κάνει δικά του μετά από ανελέητο πόλεμο ·- μέχρι που κανένας γειτονικός κερλ δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία του - δεν υπήρχε τροφή γι' αυτήν την αλλιώς αθάνατη μηχανή, το σώμα του.

Βήμα-βήμα είχε διασχίσει αυτή την έκταση. Και τώρα αναγνώρισε τον βραχώδη λόφο μπροστά του και ·τη μαύρη γέφυρα από βράχους που σχημάτιζε ένα αλλόκοτο στριφτό τούνελ στα αριστερά του. Σε αυτό το τούνελ είχε περάσει πολλές μέρες περιμένοντας το απλοϊκό εκείνο πλάσμα με όψη φιδιού να βγει από την τρύπα του στο βράχο για να λιαστεί - ήταν ο πρώτος φόνος που έκανε όταν ένιωσε την απόλυτη ανάγκη της οργανωμένης εξόντωσης.

Έγλυφε τα χείλια του στη, σύντομη χαιρέκακη ανάμνηση της -στιγμής όπου οι σαλιωμένες σιαγόνες του έσχιζαν το θύμα του σε πολύτιμες μπουκιές. Αλλά ο σκοτεινός φόβος ενός σύμπαντος χωρίς τροφή έσβησε τη γλυκιά ανάμνηση από τη σκέψη του κι άφησε μόνο τη βεβαιότητα του θανάτου,

Ούρλιαξε δυνατά, ένα προκλητικό, διαβολικό ουρλιαχτό που δονήθηκε στον αέρα, αντήχησε ανάμεσα στα βράχια και γύρισε σαν ανατριχίλα στα νεύρα του, σαν ενστικτώδικη και καταχθόνια έκφραση της θέλησης του να ζήσει.

Τότε - ξαφνικά - ήρθε εκείνο.

Το είδε να αναδύεται από μακριά διαγράφοντας μια μεγάλη λοξή τροχιά προς τα κάτω, ένα μικρό λαμπερό σημείο που όλο μεγάλωνε ώσπου έγινε μια μεταλλική μπάλα. Η μεγάλη αυτή γυαλιστερή σφαίρα γλίστρησε δίπλα στον Κερλ κόβοντας αισθητά ταχύτητα με απότομη επιβράδυνση. Πέρα, μια μαύρη, γραμμή από λόφους στα δεξιά αιωρήθηκε για λίγο μένοντας σχεδόν ακίνητη, κι έπειτα κατέβηκε και δεν φαινόταν πια.

Ο Κερλ πετάχτηκε σπάζοντας την ξαφνιασμένη ακινησία του. Με ταχύτητα τίγρης χύθηκε ανάμεσα στα βράχια. Τα μάτια του έκαιγαν από τη φοβερή επιθυμία που τον έκανε να' αγωνιά.. Τα βλαστίδια των αυτιών του μετάδιναν την ύπαρξη ιντ, σε τέτοιες τρομαχτικές ποσότητες που αισθάνθηκε ζαλισμένος από τους πόνους της αφύσικης πείνας του.

Η σφαίρα του μικρού βαθυκόκκινου ήλιου στον πορφυρόμαυρο ουρανό αναδύθηκε πίσω από μια μάζα βράχων και κοίταζε ανάμεσα στις σκιές τα γιγάντια ερείπια της πόλης που απλωνόταν από κάτω. Ο ασημένιος δίσκος, παρά το μεγάλο μέγεθος του, έμοιαζε περίεργα αφανής μπροστά στην πελώρια παραμυθένια έκταση τον ερειπίων. Είχε όμως μια δεσμευμένη ζωτικότητα, μια δυναμική ηρεμία, που τον έκανε μετά από λίγο να βασιλεύει στο περιβάλλον. Το τεράστιο μεταλλικό αντικείμενο που έσπαγε βράχους λικνίστηκε για λίγο, με το ίδιο του το βάρος, στην τραχιά, αντιστεκόμενη κοιλάδα που άρχιζε απότομα στα περίχωρα της πόλης.

Ο Κερλ κοιτούσε τα παράξενα δίποδα όντα που στέκονταν κατά ομάδες κοντά στο φωτισμένο άνοιγμα που έχασκε στη βάση του διαστημόπλοιου. Ο λαιμός του φούσκωσε από την αμεσότητα της ανάγκης. Το μυαλό του σκοτείνιασε με την πρώτη άγρια ώθηση να ορμήσει με φοβερή δύναμη και να λιώσει αυτά τα αδύναμα, αβοήθητα - όπως φαίνονταν - πλάσματα που τα κορμιά τους μετάδιναν τους παλμούς του ιντ.

Ομιχλώδεις αναμνήσεις σταμάτησαν αυτή την τρελή, ορμή όταν ακόμα βρισκόταν στο στάδιο του ηλεκτρισμού των μυών. Αναμνήσεις που έφερναν φόβο κι ένα οξύ ρεύμα αδυναμίας που διαπερνούσε τα νεύρα του και δηλητηρίαζε τ' αποθέματα δύναμης του. Είχε τον καιρό να δει ότι αυτά τα πλάσματα φορούσαν κάτι πάνω από το αληθινό τους σώμα, κάτι που γυάλιζε με παράξενες καυτερές λάμψεις στις ακτίνες του ήλιου.

Ξαφνικά ήρθαν κι άλλες αναμνήσεις. Των σκοτεινών ήμερων όπου η πόλη που κείτονταν μπροστά του, ζωντανή τότε καρδιά ενός λαμπρού πολιτισμού, καταστράφηκε μέσα σ' ένα μόνον αιώνα από όπλα που βγάζανε φωτιές κι εκείνο που ήξεραν οι χειριστές τους ήταν πως όσοι επιζούσαν θα δυσκολεύονταν πολύ να βρουν τροφή.

Ακριβώς η ανάμνηση εκείνων των όπλων τον κράτησε ακίνητο, έρποντας σαν ένα κύμα φόβου που θάμπωνε τη λογική του. Είδε τον εαυτό του λιωμένο από μεταλλικές σφαίρες μέσα στις φλόγες.

Έπειτα αντιλήφτηκε το λόγο της παρουσίας αυτών των πλασμάτων: ήταν μια επιστημονική αποστολή από άλλο αστέρι. Σε παλιότερους -καιρούς οι κερλ είχαν σκεφτεί τα διαστημικά ταξίδια, άλλα η σκέψη, δεν έγινε ποτέ πράξη γιατί η καταστροφή ήρθε πολύ νωρίς.

Οι επιστήμονες ήθελαν να ερευνήσουν, όχι να καταστρέφουν. Οι επιστήμονες ήταν με τον τρόπο τους τρελοί. Παίρνοντας θάρρος από αυτήν τη γνώση βγήκε από την κρυψώνα του. Τα πλάσματα τον πήραν είδηση. Γύρισαν και τον κοίταξαν. Ο κοντότερος της ομάδας άρπαξε ένα λαμπερό πιστόλι από μια θήκη και το κράτησε αφρόντιστα στο ένα χέρι. Ο Κερλ απομακρύνθηκε αργά, ταραγμένος κατάβαθα από αυτήν την κίνηση αλλά ήταν πολύ αργά για να γυρίσει πίσω.

Ο διοικητής Χαλ Μόρτον άκουσε τον μικρό χημικό, τον Γκρέγκορυ Κεντ, να γελά με τον αμήχανο εκείνο τρόπο που συνήθιζε, για να ανακοινώσει κάποια εσωτερική του αβεβαιότητα. Είδε τον Κεντ να κρατάει με τα δάχτυλα το μεταλλικό ατρακτοειδές όπλο.

Ο Κεντ είπε: "Δε ριψοκινδυνεύω με κάτι τόσο μεγάλο."

Ο διοικητής Μόρτον άφησε το βαθύ του καγχασμό ν' αντηχήσει μέσ' από τον ασύρματο. "Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ανήκετε στην αποστολή", γρύλισε τελικά, "γιατί δεν διακινδυνεύετε ποτέ τίποτα".

Ο καγχασμός του κόπηκε απότομα. Ενστικτώδικα, βλέποντας το τέρας να πλησιάζει από τη μαύρη κοιλάδα των βράχων, προχώρησε και βρέθηκε λίγο μπροστά από τους άλλους, με τη μεγάλη φιγούρα του να γεμίζει το διάφανο μεταλλικό κοστούμι.

Τα σχόλια των αντρών έφταναν στ' αυτιά του από τον ασύρματο:

"Δεν θα ήθελα να βρεθώ μ' αυτό το μωράκι νύχτα στο δάσος."

"Μην είσαι ανόητος. Είναι φανερό ότι πρόκειται για πλάσμα μ' αναπτυγμένη ευφυία. Ίσως ανήκει στη ράτσα των κατοίκων του αστεριού".

"Μοιάζει να είναι απλώς μια μεγάλη γάτα, αν αφήσουμε στην άκρη τις κεραίες που βγαίνουν από τους ώμους και κάνουμε ορισμένες παραχωρήσεις σχετικά με τα τερατώδικα μπροστινά του πόδια."

"Η φυσική του ανάπτυξη", είπε μια φωνή που ο Μόρτον κατάλαβε ότι άνηκε στον φυσιολόγο Σήντελ, "προϋποθέτει ζωική προσαρμογή στο περιβάλλον και όχι διανοητική. Από την άλλη μεριά το να έρχεται έτσι κοντά μας δεν είναι πράξη ζώου άλλα πλάσματος που καταλαβαίνει ποια είναι η ιδιότητά μας. θα παρατηρήσατε ότι οι κινήσεις του είναι άκαμπτες, δείχνουν προφύλαξη, φόβο δηλαδή και γνώση των όπλων μας. Θα ήθελα να εξετάσω τις άκρες της κεραίας του. Αν οξύνονται στις άκρες και καταλήγουν σε εξαρτήματα σαν χέρια που μπορούν να πιάσουν αντικείμενα, τότε το συμπέρασμα είναι πως έχουμε χωρίς αμφιβολία μπροστά μας έναν απόγονο των κατοίκων αυτής της πόλης, θα μας βοηθούσε πολύ αν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του, αν και οι ενδείξεις μας οδηγούν στην άποψη ότι έχει εκφυλιστεί σε πρωτόγονο ον".

Ο Κερλ σταμάτησε, όταν απείχε δέκα μόλις πόδια από τα "πλάσματα". Η αίσθηση του ιντ ήταν τόσο έντονη που το μυαλό του παρασυρόταν στο χείλος του χάους. Αισθανόταν σαν να ήταν βουτηγμένα τα μέλη του σε πηχτό υγρό, κι η δράση του ήταν θαμπή καθώς η επιθυμία του κεραύνωνε την ύπαρξη.

Όλοι οι άντρες - έκτος από τον κοντό με το πιστόλι - τον πλησίασαν. Ο Κερλ έβλεπε πως τον εξέταζαν ειλικρινά και περίεργα. Τα χείλη τους κινούνταν, κι οι φωνές τους χτυπούσαν με ένα μονότονο και χωρίς νόημα, ρυθμό τα τριχοειδή βλαστίδια των αυτιών του. Συγχρόνως είχε την αίσθηση κυμάτων πολύ ψηλότερης συχνότητας. Στο δικό του επίπεδο επικοινωνίας ήταν μόνο ένας μηχανικός κρότος που τάραζε το μυαλό του. Με μια φανερή προσπάθεια να φερθεί φιλικά εξάγγειλε το όνομα του με τα βλαστίδια των αυτιών του, δείχνοντας παράλληλα τον εαυτό του με μια από τις κεραίες του.

Ο Γκιούρλαιυ, αρχηγός των επικοινωνιών, άρθρωσε με δυσκολία: "Έχω στατικό ηλεκτρισμό στο ράδιο όταν συστρέφει αυτές τις τρίχες, Μόρτον. Νομίζεις πως..."

"Έτσι φαίνεται", είπε ο διοικητής, απαντώντας στη μισοτελειωμένη ερώτηση. "Αυτό σημαίνει πως βρήκες δουλειά, Γκιούρλαιυ. Εάν μιλάει με ραδιοκύματα δεν είναι απίθανο να μπορέσεις να φωτογραφήσεις στην οθόνη τις ταλαντώσεις του, ή να του διδάξεις σήματα Μορς".

"Α!" είπε ο Σήντελ. "Είχα δίκιο. Κάθε κεραία καταλήγει σ' εφτά δυνατά δάχτυλα. Αν το νευρικό σύστημα είναι αρκετά πολύπλοκο, αυτά τα δάχτυλα θα είναι ικανά με εξάσκηση να χειριστούν όλα τα μηχανήματα".

Ο Μόρτον είπε: "Νομίζω πως καλά θα κάνουμε να πάμε μέσα και να φάμε. Έχουμε πολλή δουλειά υστέρα. Πρέπει να βάλουμε σε λειτουργία, τις μηχανές και να αρχίσουμε να μαζεύουμε πληροφορίες για τα μεταλλικά αποθέματα του πλανήτη. Οι υπόλοιποι πρέπει να εξερευνήσουν λίγο την επιφάνεια του. Θα ήθελα υλικό πάνω στην αρχιτεκτονική και την επιστημονική ανάπτυξη της ράτσας αυτής και ειδικά τι κατάστρεψε τον πολιτισμό της. Στη γη οι πολιτισμοί πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο, δίνοντας όμως πάντα, τη θέση τους σε κάποιον καινούργιο, που γεννιόταν από τις στάχτες του παλιού. Γιατί εδώ δεν συνέβη το ίδιο; Έχετε καμιά ερώτηση;"

"Ναι, Τι θα γίνει με τη γατούλα; Κοιτάξτε, θέλει να έρθει μαζί μας".

Ο διοικητής Μόρτον σούφρωσε τα φρύδια του, πράγμα- που τόνισε την χλομάδα του προσώπου του. "Μακάρι να ήταν τρόπος να έρθει μαζί μας χωρίς να εξαναγκαστεί με τη βία. Τι λες κι εσύ, Κεντ;"

"Νομίζω πως πρέπει πρώτα από όλα να αποφασίσουμε αν είναι "αυτό" ή "αυτός." Προσωπικά είμαι υπέρ της δεύτερης άποψης. Σχετικά με το να έρθει μαζί μας..." Ο νεαρός χημικός κούνησε το κεφάλι του αποφασιστικά. "Αδύνατο. Αυτή η ατμόσφαιρα περιέχει 28% χλώριο. Το οξυγόνο μας θα ήταν καθαρός δυναμίτης για τους πνεύμονες του."

Ο διοικητής κάγχασε. "Προφανώς δεν το πιστεύει." Κοίταξε το γατόμορφο τέρας που ακολούθησε τους δύο πρώτους άντρες και πέρασε την πόρτα. Οι άντρες το κράτησαν ανήσυχα σε απόσταση κι έπειτα κοίταξαν τον Μόρτον ερωτηματικά. Εκείνος κούνησε το χέρι του. "Εντάξει. Ανοίξτε τη δεύτερη πόρτα κι αφήστε τον να πάρει μια καλι δάση οξυγόνο. Αυτό θα τον γιατρέψει".

Ένα λεπτό αργότερα ξέσπαγε έκπληκτος: "Ουρανοί! Ούτε που κατάλαβε τη διαφορά! Αυτό σημαίνει ή ότι δεν έχει πνεύμονες ή ότι οι πνεύμονες του δεν χρησιμοποιούν το χλώριο .Αφήστε τον να μπει! Πάω στοίχημα ότι μπορεί να μπει! Σμιθ, αυτός είναι θησαυρός για ένα βιολόγο, αρκετά αβλαβής αν προσέξουμε. Μπορούμε να τον κουμαντάρουμε. Αλλά τι μεταβολισμός!"

Ο Σμιθ, ένας ψηλός αδύνατος κοκαλιάρης με μακρύ πένθιμο πρόσωπο, είπε με παράξενα δυνατή φωνή: "Σε' όλα μας τα ταξίδια βρήκαμε μόνο δύο ανώτερες μορφές ζωής. Εκείνη που εξαρτάται από το χλώριο κι εκείνη που χρειάζεται οξυγόνο - τα δύο στοιχεία που βοηθούν την καύση. Είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω την καλή μου φήμη ότι καμιά πολύπλοκη· μορφή ζωής δεν μπορεί με φυσικό τρόπο να προσαρμοστεί και στα δύο αέρια. Με την πρώτη ματιά έχουμε εδώ μπροστά μας μια εξαιρετικά αναπτυγμένη μορφή ζωής. Αυτή η ράτσα ανακάλυψε από πολύ παλιά βιολογικές αλήθειες που μόλις αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε. Μόρτον, πρέπει να κάνουμε τ' αδύνατα δυνατά για να μη φύγει αυτό το πλάσμα".

"Αν πάρουμε σαν κριτήριο τη βία του να μπει μέσα, θαρρώ πως το δύσκολο θα είναι να απαλλαχτούμε από αυτόν", είπε ο διοικητής Μόρτον γελώντας.

Προχώρησε με τον Κερλ και τους δύο άντρες. Το αυτόματο μηχάνημα μούγκρισε σε λίγα λεπτά βρίσκονταν μπροστά σε μια σειρά ανελκυστήρες που οδηγούσαν στα κατοικημένα πατώματα.

"Θα ανέβει κι αυτό," είπε ένας άντρας δείχνοντας το τέρας.

"Ας τον στείλουμε μόνο του επάνω, αν μπει μέσα στον ανελκυστήρα."

Ο Κερλ δεν αντιστάθηκε μέχρι που άκουσε την πόρτα να χτυπάει πίσω του- και το κλειστό κλουβί άρχισε να υψώνεται. Στροβιλίστηκε μ' ένα άγριο ουρλιαχτό - το μυαλό του στριφογύριζε στο χάος. Με ένα πήδημα έπεσε πάνω στην πόρτα. Το μέταλλο κάμφθηκε στη βουτιά του κι ο πόνος τον τρέλανε. Τώρα ήταν ένα παγιδευμένο ζώο. Χτυπούσε το μέταλλο με τις πατούσες του, λυγίζοντας το σαν κονσέρβα. Ξεκολλούσε μεγάλες σιδερένιες μπάρες με τις κεραίες του. Το μηχάνημα έτριξε τιναζόταν απότομα καθώς η απεριόριστη δύναμη κατάστρεφε το κλουβί γδέρνοντας τους εξωτερικούς τοίχους. Έπειτα το κλουβί σταμάτησε κι ο Κερλ με μια σπρωξιά έριξε τα υπολείμματα της πόρτας και χύθηκε στον διάδρομο.

Περίμενε εκεί μέχρι που έφτασαν ο Μόρτον και οι άντρες του, με τα όπλα στο χέρι. "Είμαστε βλάκες", είπε ο Μόρτον. "Έπρεπε να του δείξουμε πως λειτουργεί. Νόμισε πως τον παγιδέψαμε".

Έγνεψε στο τέρας και είδε την αγρία λάμψη στα μαύρα σαν κάρβουνο μάτια του, όταν ανοιγόκλεισε την πόρτα με επιδέξιες κινήσεις και του έδειξε τη λειτουργία.

Ο Κερλ έδωσε τέλος στο μάθημα τρέχοντας στο μεγάλο δωμάτιο δεξιά του. Ξάπλωσε στο τραχύ πάτωμα και πολέμησε την ηλεκτρική τάση των νεύρων και των μυών του. Τον κατάλαβε θυμός για τον εαυτό του, που είχε τόσο φοβηθεί. Του φαινόταν πως έχασε την ευκαιρία να φανεί ήσυχο -και άκακο πλάσμα. Η δύναμη του θα πρέπει να τους τρόμαξε.

Αυτό έκανε πιο επικίνδυνο το δύσκολο έργο που ήξερε τώρα πως έπρεπε να φέρει σε πέρας: Να σκοτώσει κάθε ζωντανό ον στο Διαστημόπλοιο και να πάει μ' αυτό στον κόσμο τους να βρει όση τροφή ήθελε.

Με άγρυπνα μάτια ο Κερλ παρατηρούσε τους δύο άντρες που σκούπιζαν τις πέτρες, μπροστά στη μεταλλική, πόρτα του πελώριου παλιού κτιρίου. Όλο του το κορμί πονούσε από την πείνα των κυττάρων του για ιντ. Η ικεσία καταξέσκιζε τους μυς του που έτρεμαν και χτυπούσε στο μυαλό του σαν πράγμα ζωντανό. Κάθε του νεύρο ζήταγε να ακολουθήσει τους άντρες που κατέβηκαν στην πόλη. Ο ένας - το ήξερε - είχε φύγει, μόνος./p>

Τα λεπτά κυλούσαν αργά κι ακόμα συγκρατούσε τον εαυτό του, ακόμα έμενε ξαπλωμένος εκεί και παρατηρούσε, γνωρίζοντας πως εκείνοι ήξεραν ότι τους παρατηρούσε. Έσυραν από το διαστημόπλοιο μια μεταλλική μηχανή στη μάζα των βράχων που μπλοκάριζε η .μεγάλη μισάνοιχτη πόρτα, με την καθοδήγηση ενός τρίτου άντρα. Ούτε φάλαγγα των δαχτύλων τους δεν ξέφευγε από την άγρυπνη παρατήρηση του και σιγά - σιγά, όταν κατάλαβε πάσο απλό ήταν το μηχάνημα, η περιφρόνηση φούσκωσε μέσα του.

Ήξερε τι έπρεπε να περιμένει, όταν είδε τη φλόγα να πετιέται με πυρακτωμένη βία και να κατατρώει το βράχο. Αλλά παρά την προηγούμενη γνώση του πετάχτηκε επίτηδες και ούρλιαξε σα φοβισμένος όταν ξέσπασε η λευκή φωτιά. Τα αυτιά του έπιασαν το γέλιο των άντρων, την περίεργη χαρά τους στο δήθεν τρόμαγμά του.

Η πόρτα ελευθερώθηκε κι ο Μόρτον μπήκε μέσα με τον τρίτο άντρα. Ο τελευταίος κούνησε το κεφάλι του.

"Σφαγείο! Αρκεί να δει κανείς τα ερείπια. Χρησιμοποίησαν προφανώς ατομική ενέργεια αλλά... σε .μορφή τροχού. Αυτή η ανάπτυξη είναι περίεργη. Στη δική μας επιστήμη η ατομική ενέργεια ανάδειξε το είδος της μηχανής χωρίς τροχούς. Είναι πιθανόν να έχουν προχωρήσει περισσότερο σ' ένα νέο τύπο μηχανών με τροχούς. Ελπίζω να έχουν διασωθεί οι βιβλιοθήκες τους, αλλιώς δεν θα το μάθουμε ποτέ. Τι μπορεί να έχει συμβεί σ' έναν πολιτισμό ώστε να τον καταστρέψει έτσι δα;"

Μια τρίτη φωνή ακούστηκε από τους ασύρματους. "Εδώ Σήντελ. Ακουσα την ερώτηση σου, Πένονς. Από ψυχολογική και κοινωνιολογική άποψη ο μόνος λόγος για να εγκαταλειφτεί μια κατοικημένη περιοχή είναι η έλλειψη τροφής."

"Αλλά αφού ήταν τόσο αναπτυγμένοι επιστημονικά γιατί δεν ανάπτυξαν τη διαστημική έρευνα και δεν πήγαν άλλου σε αναζήτηση τροφής;"

Η απάντηση ήρθε από τον αστρονόμο. "Πρέπει βέβαια να επαληθεύσω όλα μου τα στοιχεία, αλλά αυτός ο -ερημωμένος πλανήτης είναι ο μόνος που περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον άθλιο κόκκινο ήλιο. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ούτε δορυφόροι ούτε πλανητοειδείς. Και το κοντινότερο αστρικό σύστημα βρίσκεται σε απόσταση εννιακοσίων ετών φωτός".

"Κι έτσι θα ήταν τεράστιο το πρόβλημα γι' αυτά τα όντα: Θα έπρεπε μεμιάς να λύσουν το πρόβλημα όχι πια διαστημικών ταξιδιών ανάμεσα σε πλανήτες, αλλά ανάμεσα σε διαφορετικά αστρικά συστήματα. Αν σκεφτείτε πόσο αργή ήταν η δική μας ανάπτυξη - πρώτα η σελήνη, μετά η Αφροδίτη, κάθε επιτυχία οδηγούσε στο επόμενο βήμα, μέχρι που - μετά από αιώνες - πήγαμε στα κοντινότερα αστέρια και τελευταίοι οι αντι-επιταχυντές μας επέτρεψαν τα ταξίδια σε όλο το γαλαξία. Αν τα σκεφτείτε όλα αυτά, θα συμφωνήσετε πως είναι αδύνατον σε οποιαδήποτε ράτσα να φτιάξει τέτοιες μηχανές χωρίς πρακτική εξάσκηση. Κι όταν το κοντινότερο αστέρι βρίσκεται τόσο μακριά, δεν υπάρχει κίνητρο για διαστημικές περιπέτειες που να οδηγούν σε εμπειρίες.

Ο Κερλ πήγαινε τρέχοντας σε άλλη ομάδα. Αλλά τώρα πια, με την πείνα, που είχε καταλάβει το είναι του, να τον καθοδηγεί και με τη φρενίτιδα της περιφρόνησης, δεν έδινε σημασία στο τι έκαναν. Οι αναμνήσεις των περασμένων γνώσεων έγιναν σεισμός ενεργητικότητας μετά από ότι είδε, και κυλούσαν στη συνείδησή του σαν ένα ολοένα αναπτυσσόμενο και πιο ζωντανό ρεύμα.

Έτρεχε από ομάδα σε ομάδα, σα νευρόσπαστο, άρρωστος από την φοβερή του πείνα. Ένα μικρό αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά του και μια υπέροχη μηχανή βούιξε καθώς τον φωτογράφιζε. Σε ένα σωρό βράχων ένα γιγάντιο τηλεσκόπιο υψωνόταν προς τον ουρανό. Εκεί κοντά, μια συναρμολογημένη μηχανή έστελνε την ξερή της φλόγα σε μια τρύπα ολοένα βαθύτερη.

Το μυαλό του Κερλ θόλωσε από όσα παρατηρούσε με μισή προσοχή. Και δεν θα αργούσε η στιγμή που θα ξέσπαγε μη αντέχοντας άλλο αυτό το μαρτύριο. Το μυαλό του βρισκόταν σε υπερένταση από την ακαταμάχητη ανυπομονησία, το κορμί του έκαιγε από τη βιάση της ορμής του να ακολουθήσει τον άνθρωπο που είχε πάει στην πόλη.

Δεν άντεχε άλλο. Ένας πράσινος αφρός πλημμύριζε το στόμα του και τον τρέλαινε. Εκείνη τη στιγμή κανείς δεν τον κοιτούσε.

Έφυγε σαν βολίδα. Πετούσε με μεγάλα αέρινα πηδήματα, μια σκιά ανάμεσα στις σκιές των βράχων. Μετά σε ένα λεπτό το ανώμαλο έδαφος τον έκρυβε από το διαστημόπλοιο και τα δίποδα όντα.

Ο Κερλ ξέχασε το διαστημόπλοιο, ξέχασε κάθε τι εκτός από τον σκοπό του, σα να είχε καθαρίσει το μυαλό του από τις αναμνήσεις -κάποια μαγική βούρτσα. Έκανε ένα μεγάλο κύκλο, κι έπειτα όρμησε στην πόλη, μέσα στους έρημους δρόμους, ρίχνοντας ματιές με την άνεση της οικειότητας μέσα από τρύπες που έχασκαν σε διαβρωμένους από τον καιρό τοίχους, σε μακριούς διαδρόμους ετοιμόρροπων κτιρίων. Λιγόστεψε ταχύτητα καθώς τα βλαστίδια των αυτιών του δέχτηκαν τους παλμούς του ιντ.

Ξαφνικά σταμάτησε και βγήκε μέσα από τα σκόρπια απομεινάρια ενός σπασμένου βράχου. Ο άνθρωπος στεκόταν μπροστά σε κάτι που θύμιζε παράθυρο και φώτιζε με το φακό του το εσωτερικό του κτιρίου. Ο φακός έσβησε. Ο γεροδεμένος άντρας απομακρύνθηκε γρήγορα και με προσοχή. Αυτή η επιφυλακτικότητα δεν άρεσε στον Κερλ. Προμηνούσε φασαρίες προμηνούσε αστραπιαία αντίδραση σε περίπτωση κινδύνου.

Ο Κερλ περίμενε να στρίψει ο άνθρωπος σε μια γωνία και φανερώθηκε από την κρυψώνα του. Τώρα άρχισε να τρέχει με εκπληκτικά μεγαλύτερη ταχύτητα από όσο βαδίζει ο άνθρωπος, γιατί το σχέδιο του ήταν πια ξεκάθαρο. Γλίστρησε σα φάντασμα στον επόμενο δρόμο και πέρασε ένα τετράγωνο κτίριο. Έστριψε ταχύτατα στην επόμενη γωνία έπειτα σέρνοντας με την κοιλιά λούφαξε σ' ένα μεγάλο σωρό ερείπια. Ο δρόμος μπροστά του ήταν φραγμένος από μια στερεή γραμμή με πέτρες κι έμοιαζε με κοιλάδα που στένευε στην άκρη σαν λαιμός μπουκάλας. Το στένεμα του ήταν ακριβώς μπροστά στον Κερλ.

Τα βλαστίδια των αυτιών του συνέλαβαν τη χαμηλή συχνότητα των ήχων ενός σφυρίγματος. Ο ήχος αυτός συντάραξε το είναι του και ξαφνικά τα παγωμένα δάχτυλα του φόβου άρπαξαν το μυαλό του. Ο άνθρωπος θα είχε όπλο·. Αν προλάβαινε να εκπέμψει έστω και μία δόση ατομικής ενέργειας προτού οι μυς του Κερλ τον αγκαλιάσουν με βιάση φονική.;...

Λίγοι μικροί βράχοι κατρακύλησαν δίπλα του. Και ο άντρας βρισκόταν ακριβώς κάτω του. Ο Κερλ άρπαξε ένα κομμάτι βράχο και το πέταξε ακριβώς στο κράνος της διαστημικής φορεσιάς. Ακούστηκε ο ήχος που κάνει το σχισμένο μέταλλο κι ανάβλυσε αίμα. Ο άνθρωπος για λίγο ταλαντεύτηκε για ένα λεπτό τα κόκαλά του, τα πόδια και οι μυς συνταιριάστηκαν θαυμάσια και τον κράτησαν όρθιο. Έπειτα σωριάστηκε κάτω κι ακούστηκε ένας μεταλλικός κρότος.

Ο φόβος εξατμίστηκε ολότελα. Ο Κερλ κομμάτιασε τη διαστημική στολή και το σώμα που βρισκόταν μέσα σ' αυτήν. Το χώμα σπάρθηκε σωρούς μεταλλικά κομμάτια, σπασμένα κόκαλα, τραγανισμένο κρέας.

Ήταν εύκολο να συντονιστεί κανείς με τους παλμούς του ιντ, να δημιουργήσει τη βίαιη χημική απόσπαση που θα ελευθέρωνε το ιντ από τα θρυμματισμένα κόκαλα. Ο Κερλ ανακάλυψε πως το μεγαλύτερο μέρος της θρεπτικής ουσίας βρισκόταν στα κόκαλα.

Αισθάνθηκε αναζωογονημένος, σχεδόν ξαναγεννημένος. Εδώ μπροστά του είχε περισσότερο ιντ από όσο ολόκληρη την περασμένη χρονιά.

Σε τρία λεπτά είχαν τελειώσει όλα και ο Κερλ απομακρύνθηκε σαν από φοβερό κίνδυνο. Πλησίασε προσεκτικά τη γλιστερή σφαίρα από την αντίθετη μεριά από όπου είχε φύγει. Όλοι οι άντρες ήταν απασχολημένοι στη δουλειά τους. Γλιστρώντας αθόρυβα ο Κερλ βρέθηκε ανάμεσα σε μια ομάδα.

Ο Μόρτον κοίταξε την κουρελιασμένη σάρκα, τα μέταλλα και το αίμα που κείτονταν φρικαλέα στο βράχο μπρος στα πόδια του και αισθάνθηκε ένα κόμπο στο λαιμό, ενώ προσπαθούσε να μιλήσει. Ακουσε τον Κεντ να λέει:

"Ήθελε να πάει μόνος του, παναθεμά τον!" Η φωνή του νεαρού χημικού έκρυβε έναν πνιγμένο λυγμό και ο Μόρτον θυμήθηκε πως ο Κεντ και ο Τζάρβεϋ συνδέονταν με πολύχρονη φιλία, όπως μόνο δυο άντρες μπορούν να συνδεθούν.

"Το χειρότερο από όλα είναι", είπε κάποιος ανατριχιάζοντας, "πως φαίνεται ότι πρόκειται για ένα φόνο παράλογο. Το σώμα του είναι σκορπισμένο σαν πηχτός ισοπεδωμένος σβώλος, αλλά φαίνεται ακέριο. Θα στοιχημάτιζα ότι αν το ζυγίζαμε θα ήταν 175 λίβρες σε γήινη βαρύτητα, δηλαδή σχεδόν 170 λίβρες με την εδώ βαρύτητα".

Ο Σμιθ ξέσπασε, το πένθιμο πρόσωπο του ήταν -σκοτεινό: "Ο δολοφόνος επιτέθηκε στον Τζάρβεϋ κι υστέρα ανακάλυψε πως η σάρκα του δεν ήταν φαγώσιμη. Όπως ακριβώς ο μεγάλος μας γατος. Ότι κι αν βάλατε μπροστά του δεν το έφαγε." Τα λόγια του ακολούθησε ξαφνική απότομη σιωπή. Έπειτα είπε σιγά: "Μιας και μιλάμε γι' αυτό, που βρίσκεται αυτό το πλάσμα; Είναι αρκετά μεγάλο και δυνατό για να κάνει τέτοια κατορθώματα μόνο με τις πατούσες του."

Ο Μόρτον συνοφρυώθηκε... "Αυτό είναι μια σκέψη,. Σε τελευταία ανάλυση είναι το μόνο ζωντανό πλάσμα που βρήκαμε εδώ γύρω. Φυσικά δεν μπορούμε να τον εκτελέσουμε μόνο επειδή τον υποπτευόμαστε..."

"Εξ αλλού", είπε κάποιος, "δεν τον έχασα ούτε στιγμή από τα μάτια μου."

Πριν προλάβει ο Μόρτον να απαντήσει πετάχτηκε ο Σήντελ: "Αυτό που λες είναι σίγουρο;"

Ο άντρας δίστασε. "Ίσως να μην τον είδα για λίγα λεπτά μόνο. Στριφογύριζε τόσο παρατηρώντας τα πάντα..."

"Ακριβώς," είπε ο Σήντελ με ικανοποίηση. Γύρισε στον Μόρτον. "Βλέπεις, διοικητά, κι εγώ είχα την εντύπωση ότι τριγυρνούσε συνεχώς εδώ γύρω, αλλά, όταν το ξανασκέφτομαι βρίσκω κενά. Υπήρχαν στιγμές, ίσως πολλά λεπτά, όπου δεν τον έβλεπα διόλου".

Το πρόσωπο του Μόρτον είχε σκοτεινιάσει, όταν ο Κεντ ξέσπασε: "Εγώ λέω να μην το ριψοκινδυνέψουμε. Να σκοτώσουμε το κτήνος, αφού το υποπτευόμαστε, πριν να κάνει κι άλλο κακό".

Ο Μόρτον είπε αργά: "Κορίτα, εξερεύνησες την πόλη με τον Κράνεσσυ και τον Βαν Χορν. Νομίζεις ότι ο γάτος είναι απόγονος των κατοίκων αυτού του πλανήτη;"

Ο ψηλός γιαπωνέζος αρχαιολόγος κοίταξε τον ουρανό σαν να προσπαθούσε να συγκεντρώσει τις σκέψεις του. "Διοικητά Μόρτον", είπε τελικά με σεβασμό, "εδώ υπάρχει ένα μυστήριο. Κοιτάξτε όλοι σας αυτόν τον μεγαλειώδη ορίζοντα. Παρατηρείστε τον σχεδόν γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Παρ' ότι έχτισαν αυτήν την μεγαλόπολη, αυτά τα οντά ήταν πολύ δεμένα με τη γη. Τα σπίτια δεν είναι απλώς διακοσμημένα. Αποτελούν τα ίδια διακοσμητικά στοιχεία. Εδώ υπάρχει το αντίστοιχο της Δωρικής κολώνας, της Αιγυπτιακής πυραμίδας, του γοτθικού ναού, που υψώνεται από το έδαφος σεβάσμιος, μεγάλος σαν το πεπρωμένο. Αν δει κανείς αυτόν τον μοναχικό ερημωμένο κόσμο σαν τη γη, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι του, είχαν τον τόπο αυτό βαθιά μέσα στην καρδιά τους.

"Το γεγονός τονίζεται από τους ελικώδεις δρόμους. Οι μηχανές τους αποδεικνύουν ότι ήταν μαθηματικοί, αλλά πάνω από όλα ήταν καλλιτέχνες κι έτσι δεν έχτισαν τις γεωμετρικά σχεδιασμένες πόλεις των υπερεγκεφαλικών μητροπόλεων του κόσμου. Υπάρχει μια ιδιοφυής καλλιτεχνική αφθονία, μια χαρούμενη βαθιά συγκίνηση ζωγραφισμένη στην αντιμαθηματική διαρρύθμιση των σπιτιών, των κτιρίων και των λεωφόρων, μια αίσθηση έντασης, θείας πίστης σε μια εσωτερική βεβαιότητα. Δεν πρόκειται εδώ λοιπόν για ένα παρακμιακό πολιτισμό, άλλα για μια ζωντανή, και νέα κουλτούρα, δυνατή, με σκοπό και αυτοπεποίθηση.

"Και σε αυτό το σημείο όλα τέλειωσαν. Ξαφνικά, σα να έδωσε σε αυτό το σημείο η κουλτούρα μια γιγάντια μάχη και να κατάρρευσε όπως ο αρχαίος Μωαμεθανικός πολιτισμός. Ή σαν να δρασκέλισε με έναν πήδο τους αιώνες και να μπήκε στην περίοδο των ανταγωνιζόμενων πολιτειών. Στον Κινέζικο πολιτισμό αυτή η περίοδος κράτησε από το 480 - 230 π.Χ. και στο τέλος της η δυναστεία των Τσιν οδήγησε στη δημιουργία της Κινέζικης αυτοκρατορίας. Η Αίγυπτος γνώρισε αυτήν την φάση μεταξύ 1780 - 1580 π.Χ., ο τελευταίος αιώνας ήταν η εποχή των Υξώς. Οι κλασσικοί γνώρισαν αυτήν την εποχή από το 338 π.Χ. (Χαιρώνεια) με ζενίθ το 133 π.Χ. (Γράκχοι) έως το 31 π.Χ. (Ακτιο). Οι δυτικό - Ευρωπαίοι Αμερικάνοι γνώρισαν αυτήν την περίοδο τον 19ο και 20ο αιώνα, και οι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι, τυπικά, έχουμε μπει εδώ και 50 χρόνια σε αυτήν την περίοδο. Έχουμε όμως, φυσικά, λύσει το πρόβλημα.

"Μπορεί να ρωτήσετε, Διοικητά, τι σχέση έχουν όλα αυτά με την ερώτηση που μου κάνατε. Η απάντηση μου είναι: δεν έχει συναντηθεί περίπτωση κουλτούρας που να μπαίνει απότομα στην περίοδο των ανταγωνιζόμενων πολιτειών. Η ανάπτυξη είναι πάντα αργή και το πρώτο βήμα είναι η ανελέητη διερεύνηση όσων κρατιόνταν μυστικά. Η αυτοπεποίθηση παύει να υπάρχει, διαλύεται μπροστά στην άσπλαχνη εξέταση των επιστημονικών και αναλυτικών μυαλών. Η σκέψη γίνεται το ανώτατο σκαλί της ύπαρξης.

"Λέω ότι αυτός ο πολιτισμός τέλειωσε απότομα ενώ βρισκόταν στην άνθηση του. Τα κοινωνιολογικά αποτελέσματα μιας τέτοιας καταστροφής θα ήταν η αιφνίδια κατάλυση, των ηθών, η στροφή σε σχεδόν κτηνώδη εγκληματικότητα, αποστερημένη από κάθε έννοια ιδανικού, η σκληρή αδιαφορία για το θάνατο. Αν αυτός... αυτός ·ο γάτος είναι απόγονος μιας τέτοιας ράτσας, θα είναι ένα πανούργο ον, ένας κλέφτης της νύχτας, ένας ψυχρός εγκληματίας που θα μπορούσε να κόψει και το λαιμό του ίδιου του του αδελφού για το κέρδος."

"Αρκετά", είπε ο Κεντ βαριεστημένος. "Διοικητά, είμαι εθελοντής για την εκτέλεση"

Ο Σμιθ τον διέκοψε απότομα. "Ακου, Μόρτον, ·δεν θα σκοτώσεις αυτόν τον γάτο, ακόμα κι αν είναι ένοχος. Αποτελεί έναν θησαυρό από βιολογική άποψη".

Ο Κεντ κι ο Σμιθ αντάλλασσαν αγρία βλέμματα. Ο Μόρτον τους κοίταξε συνοφρυωμένος και είπε: "Κορίτα, δέχομαι τη θεωρία σου σαν βάση της δουλειάς μας. Αλλά θέλω να σου κάνω μια ερώτηση: Ο γάτος προέρχεται από προηγούμενη ιστορική περίοδο; Δηλαδή όταν εμείς μπαίναμε σε πολιτιστικά υψηλή, περίοδο βρέθηκε ξαφνικά χωρίς ιστορία και πολιτισμό. Αλλά είναι δυνατόν η κουλτούρα του να ήρθε αργότερα σε αυτόν τον πλανήτη από ότι η δική μας στο γαλαξιακό σύστημα που εκπολιτίσαμε;"

"Ακριβώς. Ο δικός του πολιτισμός είναι ο δέκατος στον κόσμο του ενώ ο δικός μας είναι το τέλος του όγδοου που ξεπήδησε από τη γη και καθένας βέβαια από τους δέκα πολιτισμούς χτίστηκε στα ερείπια του προηγούμενου".

"Σ' αυτήν την περίπτωση ο γάτος θ' αγνοεί το σκεπτικό με βάση το οποίο τον θεωρούμε δολοφόνο κι εγκληματία".

"Σίγουρα για αυτόν θα είναι κυριολεκτικά μαγεία".

Ο Μόρτον χαμογελούσε βλοσυρά. "Τότε, Σμιθ, θα γίνει όπως επιθυμείς. Θα αφήσουμε τον γάτο να ζήσει κι αν συμβεί κάποιο μοιραίο γεγονός θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε χονδροειδή απερισκεψία, τώρα που τον ξέρουμε. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα να κάνουμε λάθος. Έχω κι εγώ, όπως ο Σήντελ, την εντύπωση ότι βρισκόταν συνεχώς εδώ γύρω. Αλλά τώρα... δεν μπορούμε να αφήσουμε εδώ τον καημένο τον Τζάρβευ. Θα τον βάλουμε σε μια κάσα και θα τον κάψουμε".

"Όχι!" Ο Κεντ όρμησε ξαναμμένος. "Με συγχωρείτε, διοικητά. Δεν το ήθελα να φερθώ έτσι. Επιμένω ότι ο γάτος κάτι γύρευε από το σώμα. Φαίνεται ακέριο, αλλά κάτι πρέπει να λείπει. Θα το βρω, και τότε θα πρέπει να πιστέψετε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το τέρας έκανε το φόνο."

Αργά τη νύχτα ο Μόρτον σήκωσε σε μια στιγμή τα μάτια του από το βιβλίο που κρατούσε και είδε τον Κεντ στην πόρτα που οδηγούσε στα εργαστήρια.

Ο Κεντ κρατούσε στα χέρια ένα μεγάλο πλατύ δίσκο τα κουρασμένα του μάτια κάρφωναν τον Μόρτον κι είπε με αργή και τραχιά φωνή: "Κοιτάξτε!"

Προχώρησε προς τον Κερλ που είχε ξαπλώσει στο μεγάλο χαλί και παρίστανε τον κοιμισμένο.

Ο Μόρτον τον σταμάτησε. "Για μια στιγμή, Κεντ. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα σε άφηνα να κάνεις ότι θέλεις. Αλλά τώρα φαίνεσαι άρρωστος, είσαι υπερεξαντλημένος. Τι έχεις εκεί;"

Ο Κεντ γύρισε, και ο Μόρτον κατάλαβε ότι η αρχική του εντύπωση δεν ήταν παρά ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας. Μαύροι κύκλοι έζωναν τα γκρίζα μάτια του νεαρού χημικού - μάτια που κοιτούσαν πυρετικά μέσα από τα βουλιαγμένα μάγουλα του ασκητικού του προσώπου.

"Βρήκα το στοιχείο που έλειπε," είπε ο Κεντ. "Είναι το φώσφορο. Ούτε ένα χιλιοστόγραμμο δεν είχε μείνει στα κόκαλα του Τζάρβεϋ. Δεν ξέρω με ποιον χημικό τρόπο αφαιρέθηκε. Υπάρχουν τρόποι εξαγωγής φωσφόρου από το ανθρώπινο σώμα. Ένας γρήγορος τρόπος π.χ. είναι αυτό που συνέβη στον εργάτη που βοηθούσε στην κατασκευή αυτού του διαστημόπλοιου. Θυμάστε, έπεσε σε 15 τόνους λειωμένου μέταλλου - όπως λένε τουλάχιστον οι συγγενείς του - αλλά η εταιρεία αρνιόταν να πληρώσει αποζημίωση μέχρις ότου αποδείχτηκε με την ανάλυση ότι το μέταλλο περιείχε μεγάλο ποσοστό φωσφόρου..."

"Και τι έχεις στον δίσκο;" τον διέκοψε κάποιος. Είχαν όλοι αφήσει βιβλία και περιοδικά και παρατηρούσαν μ' ενδιαφέρον.

"Οργανικό φωσφόρο. Θα το μυρίσει ή θα το αισθανθεί με κάποιον άλλο τρόπο..."

"Νομίζω ότι αντιλαμβάνεται τις παλμικές κινήσεις," είπε ο Γκούρλαιυ τεμπέλικα. "Μερικές φορές όταν στριφογυρίζει αυτά τα τριχίδια έχω σημειώσει διακριτική, ποσότητα στατικού ηλεκτρισμού στο μετρητή. Αλλες φορές πάλι δεν αντιδρά, σα να βρίσκεται σε άλλη κλίμακα συχνοτήτων. Φαίνεται να ελέγχει τις παλμικές δονήσεις κατά βούληση".

Ο Κεντ περίμενε με φανερή ανυπομονησία να ολοκληρώσει ο Γκούρλαιυ ·κι ύστερα συνέχισε: "Εντάξει λοιπόν, όταν δεχτεί παλμικές δονήσεις φωσφόρου κι αντιδράσει σα ζώο, τότε... θα βγάλουμε τα συμπεράσματα μας. Μπορώ να προχωρήσω· Μόρτον;"

"Υπάρχουν τρία λάθη σχετικά με το σχέδιο σου," είπε ο Μόρτον. "Πρώτα - πρώτα φαίνεται να συμπεραίνεις ότι το αν αυτό είναι απλώς ζώο, φαίνεται να ξεχνάς ότι μπορεί να μην κυνηγούσε τον Τζάρβεϋ από πείνα, φαίνεται να πιστεύεις ότι δεν θα υποπτευθεί τίποτα. Αλλά άφησε κάτω τον δίσκο. Η αντίδραση του μπορεί κάτι να μας πει..."

Ο Κερλ κοιτούσε τον άνθρωπο που άφηνε το δίσκο μπροστά του χωρίς να ανοιγοκλείσει τα μάτια του. Τα τριχίδιά του συνέλαβαν τις παλμικές δονήσεις του περιεχομένου του χωρίς να γυρίσει να το κοιτάξει ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Αναγνώρισε το δίποδο ον: ήταν εκείνος που τον είχε σημαδέψει με το όπλο το πρωί. Κίνδυνος! Με ένα ουρλιαχτό στηρίχτηκε στα πόδια του. Αρπαξε το δίσκο με τις άκρες της κεραίας του που έμοιαζαν με δάχτυλα κι άδειασε το περιεχόμενο του στα μούτρα του Κεντ, που υποχώρησε με μια κραυγή.

Απότομα ο Κερλ πέταξε τον δίσκο κατά μέρος κι άρπαξε με την κεραία του τον άνθρωπο που έβριζε από τον καρπό. Δεν ανησύχησε για το όπλο που ήταν κρεμασμένο από τη ζώνη του Κεντ. Ήταν ένα ακτινοβόλο που λειτουργούσε με ατομική· ενέργεια, αλλά δεν μπορούσε να επιφέρει ατομική αποσύνθεση. Τίναξε τον Κεντ, που κλωτσούσε προσπαθώντας να απελευθερωθεί, στο κοντινότερο κάθισμα - -και συνειδητοποίησε με ένα σφύριγμα αποδοκιμασίας πως θα έπρεπε να τον είχε αφοπλίσει.

Όχι πως το όπλο ήταν επικίνδυνο - αλλά -καθώς ο άνθρωπος σκούπιζε θυμωμένος το χυλό από το πρόσωπο του με το ένα του χέρι, με το άλλο πλησίαζε το όπλο του. Ο Κερλ υποχώρησε λουφάζοντας ενώ το όπλο· υψωνόταν αργά και η λευκή ακτινοβολία εκτοξευόταν στο τεράστιο κεφάλι τον.

Τα τριχοειδή βλαστίδια των αυτιών τον βούιζαν καθώς εξουδετέρωναν τις προσπάθειες του ακτινοβόλου. Τα μεγάλα, στρογγυλά μαύρα μάτια του στένεψαν όταν οι άντρες κινήθηκαν να πιάσουν τα μεταλλικά τους όπλα. Η φωνή του Μόρτον μαστίγωσε τη σιωπή.

"Στοπ!"

Ο Κεντ χαμήλωσε το όπλο του κι ο Κερλ ξάπλωσε χάμω τρέμοντας από οργή για τον άνθρωπο που τον ανάγκασε να αποκαλύψει μέρος της δύναμής του.

"Κεντ," είπε ο Μόρτον ψυχρά, "δεν είσαι ο άνθρωπος που χάνει την ψυχραιμία του. Προσπάθησες επίτηδες να σκοτώσεις το γάτο, ξέροντας ότι η πλειοψηφία εδώ πέρα τον θέλει ζωντανό. Ξέρεις τον κανονισμό·: αν κάποιος διαφωνεί μαζί μου πρέπει να το πει εγκαίρως. Αν η πλειοψηφία διαφωνεί οι αποφάσεις μου ανατρέπονται. Σε αυτήν την περίπτωση μονάχα εσύ διαφώνησες, προχώρησες σε αυτοδικία κι αυτό είναι ιδιαίτερα αξιόμεμπτο, και σου στερεί αυτόματα το δικαίωμα ψήφου για ένα χρόνο."

Ο Κεντ κοίταξε θλιμμένα ένα γύρω. "Ο Κορίτα είχε δίκιο όταν έλεγε ότι ο πολιτισμός μας βρισκόταν σε υψηλό επίπεδο. Τώρα βρίσκεται σε παρακμή." Το πάθος φλόγιζε τη φωνή του. "Θεέ μου, κανείς σας δεν βλέπει τη φρίκη της κατάστασης; Ο Τζάρβεϋ πέθανε πριν λίγες ώρες, κι αυτό το πλάσμα που όλοι, ξέρουμε την ένοχη του, να γυρνάει ελεύθερο σχεδιάζοντας τον επόμενο φόνο και το θύμα βρίσκεται μέσα σε αυτό το δωμάτιο. Τι είδους άνθρωποι είμαστε - βλάκες, κυνικοί, διεφθαρμένοι - ή μήπως είναι ο πολιτισμός μας τόσο βουτηγμένος στη, λογική που να μπορούμε να βλέπουμε με συμπάθεια ένα δολοφόνο;"

Κάρφωσε σκεφτικά τα μάτια του στον Κερλ. "Έχεις δίκιο, Μόρτον, δεν είναι ζώο. Είναι ένας διάβολος της βαθύτερης κόλασης αυτού του λησμονημένου πλανήτη, που στριφογυρίζει στον μοναχικό του δρόμο γύρω από έναν ήλιο που πεθαίνει."

"Μην τα δραματοποιείς," είπε ο Μόρτον. "Κατά τη γνώμη μου η ανάλυση σου είναι ολοκληρωτικά λαθεμένη. Δεν είμαστε ούτε κυνικοί ούτε διεφθαρμένοι. Είμαστε άπλα και μόνον επιστήμονες, κι ο -γάτος πρέπει να μελετηθεί. Τώρα που τον υποπτευόμαστε, αμφισβητούμε την ικανότητα του να παγιδέψει κάποιον από μας. Είναι ένας κι είμαστε εκατό." Έριξε ένα βλέμμα γύρω του. "Είσαστε όλοι σύμφωνοι;"

"Εγώ όχι, διοικητά!" Είπε ο Σμιθ, και συνέχισε, ενώ ο Μόρτον τον κοιτούσε έκπληκτος. "Μες την έξαψη και τη σύγχυση, της στιγμής κανένας δεν φάνηκε να πρόσεξε ότι ο Κεντ χτύπησε με το ακτινοβόλο το τέρας ακριβώς στο γατίσιο κεφάλι του, χωρίς να το πληγώσει."

Το έκπληκτο βλέμμα του Μόρτον πήγε από τον Σμιθ στον Κερλ, κι έπειτα γύρισε πάλι στον Σμιθ. "Είσαι σίγουρος πως τον χτύπησε; Όπως είπες και συ ο ίδιος όλα έγιναν τόσο γρήγορα.... όταν είδα ότι ο γάτος δεν πληγώθηκε υπόθεσα ότι ο Κεντ αστόχησε."

"Τον χτύπησε στο πρόσωπο," είπε ο Σμιθ θετικά. "Ένα ακτινοβόλο βέβαια δεν μπορεί να σκοτώσει αμέσως κάποιον, μπορεί όμως να τον πληγώσει. Δεν υπάρχει ίχνος πληγής στο γάτο παρ' όλα αυτά, ούτε μια καψαλισμένη τρίχα."

"Ίσως το δέρμα του τον προφυλάσσει από τα χτυπήματα."

"Ίσως. Αλλά αφού δεν είμαστε βέβαιοι προτείνω να τον κλείσουμε σ' ένα κλουβί."

Ενώ ο Μόρτον είχε συνοφρυωθεί και σκεφτόταν, ο Κεντ είπε. "Τώρα μιλάς λογικά, Σμιθ."

Ο Μόρτον ρώτησε: "Θα ήσουνα ικανοποιημένος, Κεντ, αν τον -κλείναμε σε ένα κλουβί;"

Ο Κεντ απάντησε τελικά. "Ναι. Αν το ατσάλι δεν μπορεί να τον συγκρατήσει, θα ήταν προτιμότερο να του δίναμε το διαστημόπλοιο."

Ο Κερλ τους ακολούθησε καθώς έβγαιναν στο διάδρομο. Έτρεξε πειθήνια προς μια πόρτα που του έδειξε ο Μόρτον και δεν· είχε ξαναδεί. Βρέθηκε σ' ένα γερό, τετράγωνο, μεταλλικό δωμάτιο. Η πόρτα έκλεισε πίσω του με .μεταλλικό θόρυβο.· Αισθάνθηκε τη ροή δύναμης καθώς η ηλεκτρική κλειδαριά τον αμπάρωνε.

Τα χείλη του κινήθηκαν σε μια γκριμάτσα μίσους όταν κατάλαβε την παγίδα, αλλά δέν είχε καμιά άλλη εξωτερική αντίδραση. Του φαινόταν πως είχε προχωρήσει πολύ από το βυθισμένο σε πρωτόγονη κατάσταση ον που πριν λίγες ώρες πανικοβλήθηκε στην ανελκυστήρα. Τώρα χιλιάδες αναμνήσεις της δύναμης του ξυπνούσαν στο μυαλό του χιλιάδες πανουργίες, μετά από αιώνες αχρηστίας, αποτελούσαν και πάλι μέρος του εαυτού του.

Κάθισε για λίγο ακίνητος πάνω στους κοντούς βαρείς γλουτούς όπου κατέληγε το κορμί του, εξετάζοντας το περιβάλλον με τα βλαστίδια των αυτιών του. Τελικά ξάπλωσε χάμω, στα μάτια του γυάλιζε η φωτιά της περιφρόνησης. Οι ανόητοι! Οι κακόμοιροι ανόητοι!

Σχεδόν μετά από μια ώρα άκουσε τον Σμιθ να έρχεται ψηλαφητά. Παλμικές δονήσεις χύθηκαν πάνω του και για μια στιγμή τρόμαξε. Πήδησε στα πόδια του φοβισμένος κι υστέρα συνειδητοποίησε ότι ήταν άπλα και μόνο δονήσεις, κι όχι ατομικές εκρήξεις. Κάποιος φωτογράφιζε το εσωτερικό του κορμιού του.

Ξάπλωσε και πάλι, άλλα τα βλαστίδια των αυτιών του πάλλονταν και σκεφτόταν με περιφρόνηση: ο βλάκας αυτός θα βρεθεί προ εκπλήξεων όταν προσπαθήσει να εμφανίσει αυτές τις φωτογραφίες.

Μετά από λίγο ο άντρας έφυγε και για πολλή ώρα ακούγονταν θόρυβοι ανθρώπων που δούλευαν μακριά από το κλουβί. Κι αυτοί μετά σώπασαν.

Ο Κερλ περίμενε ξαπλωμένος καθώς η σιωπή κατάκλυζε το διαστημόπλοιο. Παλιά, πριν από την αυγή της αθανασίας, οι κέρλ κοιμούνταν την νύχτα. Αυτή η ανάμνηση ξύπνησε μέσα του την προηγούμενη μέρα όταν είδε μερικούς να μισοκοιμούνται. Τελικά η δόνηση βημάτων δύο ανθρώπων που περπατούσαν συνέχεια ήταν η μόνη ανθρώπινη συχνότητα που έφτανε στα βλαστίδια των αυτιών του.

Παρακολουθούσε με ένταση τους δύο φρουρούς. Ο πρώτος περπατούσε αργά πέρα από την πόρτα του κλούβιου. Τριάντα βήματα πίσω ερχόταν ο δεύτερος. Ο Κερλ αισθάνθηκε την επαγρύπνηση των δύο αντρών. Ήξερε πως δεν θα μπορούσε να αιφνιδιάσει κανέναν όσο περπατούσαν χωριστά. Για αυτό θα έπρεπε να είναι διπλά προσεκτικός.

Μετά από 15 λεπτά ξαναήρθαν. Μόλις έφυγαν, έστρεψε τον δέκτη των δονήσεων τους σε πολύ ψηλότερη συχνότητα. Η πάλλουσα βία των ατομικών μηχανών σιγομουρμούριζε την ιστορία της στο μυαλό του. Οι ηλεκτρογεννήτριες βούιζαν το υπόκωφο τραγούδι τους καθαρής δύναμης. Αισθάνθηκε το ψιθύρισμα αυτής της ροής να διαπερνά τα καλώδια του κλούβιου του και την ηλεκτρική κλειδαριά, της πόρτας. Ανάγκασε το τρεμάμενο κορμί του να μείνει τεταμένα ακίνητο, με τις αισθήσεις του να, ψάχνουν, να αρπάζουν, να συντονίζονται με αυτή τη συριστική θύελλα ενέργειας. Ξαφνικά, ενώ τα τριχοειδή βλαστίδια των αυτιών του πάλλονταν αρμονικά, συνέλαβε την διογκούμενη μεταβολή σε οξύτητα του ισχυρού ενεργειακού κύματος.

Ακούστηκε ένας οξύς θόρυβος από μέταλλα που τρίβονται. Με ένα απαλό άγγιγμα με τη μια κεραία ο Κερλ άνοιξε την πόρτα και γλίστρησε στον πλατύ φωτεινό διάδρομο. Για μια μόνο στιγμή αισθάνθηκε περιφρόνηση, ένα είδος ανωτερότητας, καθώς σκέφτηκε τα ηλίθια πλάσματα που τόλμησαν να αναμετρηθούν στην ευφυία με έναν κερλ. Και τότε σκέφτηκε τους άλλους κερλ. Μια περίεργη, θριαμβευτική αίσθηση της ράτσας του διαπέρασε το είναι του, το μίσος αιώνων ανελέητου ανταγωνισμού υποχώρησε μπροστά στην περηφάνια για τη συγγένεια με τους αυριανούς κυρίαρχους του σύμπαντος.

Ξαφνικά συναισθάνθηκε τα όρια του, την ανάγκη άλλων κερλ, τη μοναξιά του - ένας, ενάντια σε εκατό να διακυβεύει την αιωνιότητα, το αστρικό σύμπαν ολόκληρο έγνεφε μπροστά στην υπερβολική αρπαχτική φιλοδοξία του. Αν αποτύχαινε, δε θα υπήρχε δεύτερη ευκαιρία... δεν υπήρχε καιρός να ξαναμπούν σε λειτουργία οι σκουριασμένες μηχανές και να λυθεί το πρόβλημα των διαστημικών ταξιδιών.

Προχώρησε στις μύτες των ποδιών, μέσα από το σαλόνι, στον επόμενο διάδρομο κι έφτασε στην πρώτη κρεβατοκάμαρα. Η πόρτα, ήταν μισάνοιχτη. Μια απαλή κίνηση συγχρονισμένων μυών, μια κεραία, που τινάζεται απαλά γύρω από το λαιμό του κοιμισμένου που δεν αντιστέκεται, και τον τσακίζει το κορμί σπαράζει μια φορά και το κεφάλι γέρνει άψυχο.

Εφτά κρεβατοκάμαρες' εφτά νεκροί. Η εβδόμη γεύση του φόνου του έφερε την πρωτόγονη, ασυγκράτητη επιθυμία να σκοτώσει, να επιστρέψει στα πανάρχαια ήθη της ολοκληρωτικής καταστροφής κάβε όντος που περιείχε το πολύτιμο ιντ.

Καθώς ο δωδέκατος άντρας γλιστρούσε σπασμωδικά στο θάνατο, ο Κερλ βγήκε απότομα από την αισθησιακή χαρά του φόνου με το άκουσμα βημάτων.

Δεν ήταν κοντά... κι αυτό ακριβώς έκανε το φόβο να κατακλύσει κατά κύματα το χάος του μυαλού του.

Οι φρουροί πλησίαζαν αργά την πόρτα του κλούβιου του. Σε κάποια στιγμή ο πρώτος είδε την πόρτα ανοιχτή και χτύπησε συναγερμό.

Ο Κερλ συγκέντρωσε τα εξαφανιζόμενα απομεινάρια του μυαλού του. Με εκπληκτική ταχύτητα, αδιαφορώντας τώρα πια για τον θόρυβο που έκανε, όρμησε στο διάδρομο, πέρασε από το σαλόνι. Χύθηκε στον επόμενο διάδρομο, δούλος της τρομάρας απέναντι στην ατομική φλόγα που θα του μαχαίρωνε το πρόσωπο.

Οι δύο άντρες στέκονταν ο ένας πλάι στον άλλον. Για μια μονάχα στιγμή ο Κερλ δυσκολεύτηκε να πιστέψει στην καλή· του τύχη. Ο δεύτερος φρουρός έτρεξε σα βλάκας όταν είδε τον πρώτο να σταματά μπρος στην ανοιχτή πόρτα. Σήκωσαν κι οι δύο τα μάτια παράλυτοι μπρος στον εφιάλτη του γατίσιου κεφαλιού και των μοχθηρών ματιών.

Ο πρώτος προσπάθησε να πιάσει το όπλο του, αλλά ο δεύτερος, παγωμένος μπροστά στη σίγουρη καταδίκη του έβγαλε μια κραυγή, ένα τσίριγμα τρόμου που διέσχισε τους διαδρόμους και κατάληξε σε ένα περίεργο κελάρυσμα καθώς ο Κερλ με ασυγκράτητη δύναμη εκσφενδόνισε τα δυο κορμιά κατά μήκος του διαδρόμου. Δεν ήθελε να βρεθούν τα πτώματα μπροστά στην πόρτα του κελιού του. Αυτό ήταν η μοναδική· του ελπίδα.

Με κάθε νεύρο και κάθε ίνα του κορμιού του να τρέμει, έχοντας συνείδηση του φοβερού λάθους που είχε κάνει και ανίκανος να σκεφτεί με συνέπεια, βούτηξε στο κλουβί του. Η πόρτα έκλεισε πίσω του μαλακά. Η ηλεκτρική ισχύς διαπέρασε άλλη μια φορά την κλειδαριά.

Λούφαξε παριστάνοντας τον κοιμισμένο, ενώ άκουγε βήματα ανθρώπων που πλησίαζαν τρεχάτοι και συνέλαβε τους παλμούς ανήσυχων φωνών. Ήξερε πότε έβαζε κάποιος σε ενέργεια το ηλεκτρικό μάτι κι έβλεπε μέσα το κλουβί. Σε λίγα λεπτά θα ανακάλυπταν και τα άλλα πτώματα.

"Πάει ο Σήντελ!" είπε ο Μόρτον σα χαμένος. "Τι θα κάνουμε χωρίς αυτόν; Κι ο Μπρέκενριτζ! Κι ο Κούλτερ και... είναι φοβερό!"

Σκέπασε το πρόσωπο με τα, χέρια του, άλλα μόνο για μια στιγμή. Κοίταξε γύρω του με υφός σκοτεινό, το βαρύ του σαγόνι προεξείχε καθώς μελετούσε τα βλοσυρά πρόσωπα γύρω του. "Αν κάποιος έχει έστω και την παραμικρή ιδέα να το πει."

"Τρέλα του διαστήματος!"

"Το σκέφτηκα. Αλλά δεν έχει παρουσιαστεί τέτοια περίπτωση εδώ και πενήντα χρόνια. Φυσικά ο δρ. Έγγερτ θα μας εξετάσει όλους και αυτή τη στιγμή εξετάζει τα πτώματα έχοντας κατά νου αυτήν την πιθανότητα."

Τελειώνοντας είδε τον γιατρό στην πόρτα. Ο: άντρες παραμέρισαν για να περάσει.

"Σε άκουσα, διοικητά," είπε ο δρ. Έγγερτ, "και μπορώ αμέσως τώρα να σας βεβαιώσω ότι η θεωρία της τρέλας του διαστήματος απορρίπτεται ασυζητητί. Οι άνθρωποι αυτοί στραγγαλίστηκαν σε τέτοιο βαθμό ώστε ο λαιμός τους να πολτοποιηθεί. Κανένα ανθρώπινο αν δεν μπορεί να ασκήσει τέτοια δύναμη χωρίς την χρήση μηχανής."

Ο Μόρτον έπιασε τον γιατρό να κοιτάζει στο βάθος του διαδρόμου και κούνησε το κεφάλι του βογκώντας.

"Δεν χρησιμεύει σε τίποτα να υποπτευόμαστε το γάτο, γιατρέ. Περπατάει πάνω - κάτω στο κλουβί του. Θα άκουσε προφανώς το θόρυβο και... Για όνομα του Θεού! Δεν μπορείτε να τον υποπτεύεστε. Αυτό το κλουβί μπορεί να συγκρατήσει κυριολεκτικά οτιδήποτε... 4 ίντσες μικροχάλυβα, και δεν υπάρχει ούτε γρατσουνιά στην πόρτα. Κεντ, ούτε και συ μπορείς να πεις "να τον σκοτώσουμε αφού τον υποπτευόμαστε" γιατί δεν είναι δυνατόν να ·τον υποπτευόμαστε, έκτος αν χρησιμοποίησε κάποια μέθοδο που δεν μπορούμε ούτε να τη φανταστούμε..."

"Αντίθετα," είπε αργά ο Σμιθ, "έχουμε όλες τις δυνατές αποδείξεις. Προσπάθησα με το μηχάνημα που έχουμε, όπως ξέρετε, στην κορφή του κελιού να του πάρω μερικές φωτογραφίες. Είναι όλες θαμπές. Όταν άνοιξα το μηχάνημα, ο γάτος αναπήδησε, σα να ένιωσε τις δονήσεις."

"Ακούσατε τι είπε πριν ο Γκιούρλαιϋ; Το ον αυτό μπορεί προφανώς να δέχεται και να εκπέμπει ακτινοβολίες ·κάθε μήκους. Ο τρόπος που εξουδετέρωσε τα αποτελέσματα του όπλου του Κεντ είναι σίγουρη απόδειξη της ικανότητας του να επεμβαίνει ενεργειακά."

"Σε ποια κόλαση βρισκόμαστε;" είπε κάποιος. "Γιατί, αφού μπορεί να ελέγχει αυτήν την δύναμη και μπορεί να την εκπέμπει, τίποτα δεν μπορεί να τον εμποδίσει να μας σκοτώσει όλους."

"Αποδεικνύεται έτσι," είπε ο Μόρτον, "ότι θα το είχε κάνει από καιρό αν ήταν ανίκητος."

Προχώρησε αποφασιστικά προς το μηχανισμό που άνοιγε την πόρτα του κελιού.

"Μην ανοίξεις την πόρτα!" είπε ο Κεντ βαριανασαίνοντας, ενώ πλησίαζε το όπλο του.

"Όχι. Αν όμως πατήσω το κουμπί αυτό οποίος βρίσκεται μέσα θα πεθάνει από ηλεκτροπληξία. Ποτέ πριν δεν βρεθήκαμε στην ανάγκη να κάνουμε κάτι τέτοιο κι ίσως το έχετε ξεχάσει."

Πίεσε με δύναμη το κουμπί. Μπλε φλόγα βγήκε από το μέταλλο και μια σειρά διακόπτες πάνω από το κεφάλι του εξερράγησαν μεμιάς.

Ο Μόρτον συνοφρυώθηκε. "Περίεργο. Αυτό δε θα έπρεπε να συμβεί. Τώρα δεν μπορούμε να κοιτάξουμε μέσα στο κλουβί. Χάλασε και το ηλεκτρικό μάτι."

Ο Σμιθ είπε: "Εφ' όσον μπορεί να επεμβαίνει στην ηλεκτρική κλειδαριά, ώστε να ανοίγει την πόρτα, μπόρεσε σίγουρα να προβλέψει κάθε πιθανό κίνδυνο και να επέμβει όταν πάτησες το κουμπί."

"Τουλάχιστον αυτό δείχνει ·ότι είναι τρωτός στην ενέργεια μας." Ο Μόρτον χαμογέλασε βλοσυρά. "Γιατί την κατάστησε ακίνδυνη. Το σημαντικό είναι ότι βρίσκεται αμπαρωμένος πίσω από 4 ίντσες από το ισχυρότερο μέταλλο. Στη χειρότερη περίπτωση ανοίγουμε την πόρτα και τον χτυπάμε με θανατηφόρα ακτινοβολία. Αλλά πρώτα - πρώτα νομίζω πως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την ισχύ του τηλεφθοριακού καλωδίου..."

Τον διέκοψε ένας θόρυβος μέσα από το κλουβί. Ένα βαρύ σώμα χτυπιόταν πάνω στον τοίχο με υπόκωφο κρότο.

"Ξέρει τι πάμε να κάνουμε!" ψιθύρισε ο Σμιθ στον Μόρτον! "Και βάζω στοίχημα ότι ο γάτος βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση εκεί μέσα. Θα έχει καταλάβει ότι έκανε μεγάλη βλακεία που ξαναμπήκε μέσα στο κλουβί."

Η ένταση έπεφτε οι άντρες χαμογελούσαν νευρικά κι ακόμα γέλασαν χωρίς διάθεση για την αποτυχημένη φωτογραφία του τέρατος.

"Εκείνο που θα ήθελα να ήξερα," είπε ο μηχανικός Πέννονς, "είναι γιατί ο τηλεφθοριακός μετρητής αναπήδησε και ταλαντεύτηκε όταν ο γάτος έκανε αυτόν τον θόρυβο; Βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη μύτη μου και τον είδα να αναπηδά σα σπίτι σε πυρκαγιά!"

Για λίγο επικράτησε ησυχία μέσα κι έξω από το κλουβί κι υστέρα ο Μόρτον είπε. "Μπορεί αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται να βγει έξω. Όλοι πίσω και τα όπλα έτοιμα. Ο γάτος ήταν ηλίθιος που πίστεψε ότι θα μπορούσε να καταχτήσει εκατό ανθρώπους, είναι όμως σίγουρα το πιο εκπληκτικό ον του γαλαξιακού συστήματος, θα προτιμήσει να βγει από αυτήν την πόρτα παρά να πεθάνει σαν παγιδευμένος ποντικός. Κι είναι ικανός να πάρει μαζί του αρκετούς από μας... αν δεν προσέξουμε."

Οι άντρες υποχώρησαν αργά σχηματίζοντας ένα σώμα κάποιος είπε: "Περίεργο. Νομίζω πως άκουσα τον ανελκυστήρα."

"Τον ανελκυστήρα!" επανέλαβε σαν ηχώ ο Μόρτον. "Είσαι σίγουρος;"

"Ήμουνα για μια στιγμή." Ο άντρας, ένα μέλος του πληρώματος, δίστασε. "Μετακινούσαμε όλοι τα πόδια μας."

"Πάρε κάποιον μαζί σου και πήγαινε να δεις. Φέρε πίσω όποιον τόλμησε να το σκάσει..."

Ένα τράνταγμα, ένα φοβερό τίναγμα και το γιγάντιο διαστημόπλοιο κλονίστηκε κάτω από τα πόδια τους. Ο Μόρτον εκσφενδονίστηκε βίαια στο πάτωμα, και λιποθύμησε. Πάλεψε να ξαναβρεί τις αισθήσεις του, ξέροντας ότι οι άντρες κείτονταν όλοι γύρω του. Φώναξε: "Ποιος διάβολος έβαλε μπροστά τις μηχανές;"

Η αγωνιώδης επιτάχυνση συνεχιζόταν, έσερνε τα πόδια του με φοβερή προσπάθεια και ψηλαφώντας το ηλεκτρικό μάτι πάτησε με δύναμη το διακόπτη. Η εικόνα που φάνηκε στην οθόνη έκανε ένα μουγκρητό να φύγει από τα χείλη του.

"Είναι ο γάτος! Βρίσκεται στο μηχανοστάσιο... και τραβάμε πέρα στο διάστημα."

Η οθόνη σκοτείνιασε καθώς μιλούσε και δεν έβλεπε πια τίποτα.

Πρώτος ο Μόρτον προχώρησε με δυσκολία στο δωμάτιο όπου φυλάγονταν τα διαστημικά κοστούμια. Αφού ψηλάφισε στα τυφλά το κοστούμι του, ενώ αισθανόταν τα βασανιστικά αποτελέσματα της επιτάχυνσης στο κορμί του, έφερε στολές στους μισοαναίσθητους άντρες που κείτονταν στο πάτωμα. Σε λίγα λεπτά τον βοηθούσαν κι άλλοι και μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα φορούσαν όλοι τις μεταλλικές τους στολές, με τους αντί - επιταχυντές να λειτουργούν με μισή ισχύ.

Τότε ο Μόρτον, αφού πρώτα κοίταξε μέσα στο κελί', άνοιξε την πόρτα και στάθηκε σιωπηλός ενώ οι άλλοι μαζεύτηκαν γύρω του και χάζευαν την τρύπα που έχασκε πάνω στον τοίχο. Η τρύπα ήταν ένα φοβερό πράγμα με οδοντωτές άκρες και φρικτά παραμορφωμένο μέταλλο που έβγαζε στον διάδρομο.

"Θα ορκιζόμουν," ψιθύρισε ο Πέννονς, "ότι αυτό είναι αδύνατο. Μόνο πριόνι 10 τόνων θα μπορούσε να τροχίσει 4 ίντσες ατσάλι μ' ένα φύσημα. Κι ακούσαμε μόνο ένα φύσημα. Ένας ατομικός διασπαστής θα χρειαζόταν τουλάχιστον ένα λεπτό για αυτή τη Δουλειά. Μόρτον, πρόκειται για ένα ον εξαιρετικό."

Ο Μόρτον είδε τον Σμιθ να εξετάζει τον σπασμένο τοίχο. Ο βιολόγος σήκωσε το βλέμμα. "Τι κρίμα που πέθανε ο Μπρέκενριτζ! Χρειάζεται ένας μεταλλειολόγος για να το εξηγήσει αυτό. Κοιτάξτε!"

Αγγιξε τη σπασμένη άκρη του μετάλλου. Ένα κομμάτι έμεινε. στο χέρι του και κύλησε σε λεπτή, σκόνη στο πάτωμα. Ο Μόρτον παρατήρησε τότε για πρώτη φορά ότι υπήρχε χάμω ένας σωρός από κομμάτια μετάλλου και σκόνη.

"Έκανες διάνα," συγκατάνευσε ο Μόρτον. "Δεν πρόκειται για υπερφυσική δύναμη. Το τέρας χρησιμοποίησε απλώς τις ειδικές του ικανότητες για να διαρρήξει τις ηλεκτρικές δυνάμεις που συγκρατούν μεταξύ τους τα μεταλλικά μόρια. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπ' όψη τη ροή δια μέσου του τηλεφθοριακού καλωδίου, όπως παρατήρησε ο Πέννονς. Το αν αυτό χρησιμοποίησε την ισχύ με διάμεσο το σώμα του, χύθηκε στον τοίχο και τον έσπασε, έτρεξε στον ανελκυστήρα και κατέβηκε στο μηχανοστάσιο."

"Στο μεταξύ, διοικητά," είπε ήσυχα ο Κεντ, "έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα υπέρ - ον που ελέγχει το διαστημόπλοιο, Έχει ολότελα κυριέψει το μηχανοστάσιο με τη σχεδόν απεριόριστη δύναμη του και κατέχει το κυριότερο τμήμα των μηχανών."

Ο Μόρτον αισθάνθηκε τη σιγή να βαραίνει καθώς οι άντρες ζύγιζαν τα λόγια του Κεντ. Η ανησυχία τους ήταν απτή, σκέπαζε βαριά τα πρόσωπα τους στην έκφραση τους έβλεπες να συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο πως εδώ παιζόταν η ζωή τους. Ο Μόρτον μίλησε, φανερώνοντας τις σκέψεις όλων.

"Ας υποθέσουμε ότι αυτός είναι ο νικητής. Είναι απέραντα ανελέητος και ίσως αποσκοπεί στην κατάληψη του Γαλαξιακού συστήματος."

"Ο Κεντ κάνει λάθος," είπε ο πρώτος πιλότος. "Το τέρας δεν έχει καταλάβει το μηχανοστάσιο. Κατέχουμε ακόμα τον θάλαμο έλέγχου κι αυτό σημαίνει ότι εμείς κυρίως ελέγχουμε όλα τα μηχανήματα. Εσείς, συνάδελφοι, μπορεί να μην ξέρετε την μηχανολογική κατάσταση εδώ πέρα, πάντως, αν και μπορεί περιστασιακά να μας αποσυνδέσει, έχουμε τη δυνατότητα να κλείσουμε όλους τους διακόπτες στο μηχανοστάσιο. Διοικητά, γιατί δεν έκλεισες την ισχύ αντί να μας φορέσεις τις διαστημικές στολές; θα μπορούσες τουλάχιστον να είχες προσαρμόσει το διαστημόπλοιο στην επιτάχυνση."

"Για δυο λόγους," απάντησε ο Μόρτον. "Είμαστε ασφαλέστεροι μέσα τα δυναμικά πεδία των διαστημικών στολών. Και δεν μπορούμε να παραιτούμαστε από τα πλεονεκτήματα που έχουμε κάνοντας κινήσεις πανικού."

"Πλεονεκτήματα! Τι αλλά πλεονεκτήματα έχουμε;"

"Ξέρουμε πολλά για' αυτόν," απάντησε ο Μόρτον. "Τώρα αμέσως μάλιστα θα κάνουμε ένα τεστ. Πέννονς, πάρε πέντε άντρες σε κάθε μια από τις τέσσερις εισόδους του μηχανοστασίου. Πάρε ατομικούς διασπαστές για να ανοίξεις τις μεγάλες πόρτες. Παρατήρησα ότι είναι όλες κλειστές. Κλειδώθηκε μέσα."

"Σελένσκι, πήγαινε στον θάλαμο ελέγχου και σβήσε όλες τις μηχανές έκτος από τις μηχανές πλεύσης. Σύνδεσέ τις με τον κεντρικό διακόπτη και σβήσε τες όλες μεμιάς. Μόνο πρόσεξε κάτι... άφησε ανέγγιχτη την επιτάχυνση. Μην εφαρμόσεις με κανένα τρόπο αντί - επιτάχυνση. Έγιναν κατανοητά αυτά;"

Ο πιλότος χαιρέτησε. "Μάλιστα, κύριε!"

"Και ανάφερε μου από τον πομπό αν κάποια μηχανή ξαναρχίσει να δουλεύει." Κοίταξε τους άντρες. "Θα είμαι επικεφαλής της κύριας ομάδας κρούσης. Ο Κεντ της 2ης, ο Σμιθ της 3ης και ο Πέννονς της 4ης. Θα μάθουμε αμέσως αν έχουμε να αντιμετωπίσουμε απεριόριστη επιστημονική δύναμη, ή ένα πλάσμα περιορισμένο όπως όλοι μας. Στοιχηματίζω πάνω στη 2η περίπτωση."

Ο Μόρτον αισθανόταν να βαδίζει ατέλειωτα, όπως κινιόταν, ένας γίγαντας μέσα στη διάφανη μεταλλική στολή του, στους γλιστερούς μεταλλικούς κυλίνδρους του κύριου διάδρομου στον όροφο του μηχανοστασίου. Η λογική του έλεγε ότι αυτό το πλάσμα έδειξε ήδη ίχνη αδυναμίας, άλλα παρά όλα αυτά το αίσθημα ότι βρισκόταν μπροστά σ' ένα ον ανίκητο παράμενε.

Μίλησε στον πομπό. "Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσουμε να κρυφτούμε. Μπορεί πιθανότατα να ακούσει ακόμα και τον θόρυβο μιας καρφίτσας που πέφτει. Συνασπισθείτε στις ομάδες σας. Δεν έχει πολλή ώρα στο μηχανοστάσιο και δεν πρόλαβε να κάνει τίποτα.

"Επαναλαμβάνω ότι πρόκειται κυρίως για πειραματική επίθεση. Πρώτα - πρώτα γιατί δε θα το συγχωρούσαμε ποτέ στον εαυτό μας αν δεν προσπαθούσαμε τώρα να τον αναχαιτίσουμε, πριν του δώσουμε τον καιρό να προετοιμαστεί εναντίον μας. Εκτός όμως από την πιθανότητα να τον καταστρέψουμε, έχω μια θεωρία.

"Ακριβώς πρόκειται για το εξής: Αυτές οι πόρτες είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να αντέχουν τυχαίες ατομικές εκρήξεις, και θα χρειαστούν 15 λεπτά οι ατομικοί διασπαστές για να τις καταστρέψουν. Σε αυτήν τη διάρκεια το τέρας δεν θα έχει δύναμη. Η θεωρία μου είναι ότι σε αυτό το διάστημα δεν θα μπορέσει να αγγίξει τίποτα, σε λίγα λεπτά θα δείτε τι εννοώ... Ελπίζω."

Η φωνή του ζωήρεψε ξαφνικά. "Είσαι έτοιμος, Σελένσκι;"

"Μάλιστα, κύριε!"

"Κλείσε τον κεντρικό διακόπτη."

Ο διάδρομος - κι ολόκληρο το διαστημόπλοιο - βυθίστηκε στο σκοτάδι. Ο Μόρτον άναψε το φωτάκι της στολής του, το ίδιο έκαναν κι οι άλλοι, τα πρόσωπα τους φαίνονταν χλωμά.

"Πυροβολήστε!" Ο πομπός μετάδωσε το σήμα του Μόρτον.

Οι κινούμενες ομάδες δονήθηκαν έπειτα ξεχύθηκε καθαρή ατομική φλόγα πάνω στο σκληρό μέταλλο της πόρτας. Η πρώτη λιωμένη σταγόνα κύλησε υποχωρώντας όχι προς τα κάτω αλλά προς τα πάνω. Η δεύτερη ήταν περισσότερο κανονική. Ακολούθησε μια τρεμάμενη πορεία προς τα κάτω. Η τρίτη κύλησε πλάγια, διότι ήταν καθαρή ισχύς και δεν υπόκεινταν σε νόμους βαρύτητας. Ακολούθησαν άλλες σταγόνες μέχρι που δώδεκα ρυάκια έσταζαν ήσυχα σε διάφορες κατευθύνσεις - ρεύματα διαβολικής, λαμπερής φωτιάς, που γυάλιζαν σαν πολύτιμοι λίθοι, ζωντανά, με τη λαμπερή μανία των ατόμων που βασανίζονται ξαφνικά, κι έτρεχαν στα τυφλά, τρελά από τον πόνο.

Τα λεπτά έτρωγαν το χρόνο σαν οξύ. Τελικά ο Μόρτον ρώτησε βραχνά.

"Σελένσκι;"

"Τίποτα ακόμα, διοικητά."

Ο Μόρτον σιγοψιθύρισε. "Πρέπει όμως κάτι να κάνει. Δεν μπορεί να κάθεται και να περιμένει σαν στριμωγμένο ποντίκι. Σελένσκι;"

"Τίποτα, διοικητά."

Εφτά λεπτά, οκτώ λεπτά, ύστερα δώδεκα.

"Διοικητά!" Ακούστηκε δυνατή η φωνή του Σελένσκι. "Αναψε την ηλεκτρική γεννήτρια."

Ο Μόρτον πήρε βαθιά αναπνοή κι άκουσε κάποιον του πληρώματος να λέει.

"Περίεργο. Η ατομική φλόγα, δεν πάει βαθύτερα. Κοίτα, αφεντικό."

Ο Μόρτον κοίταξε. Τα μικρά ποταμάκια λυομένου μετάλλου είχαν παγώσει. Η αγριάδα των διασπαστών χτυπιόταν αδίκως ενάντια στο μέταλλο, που ξαφνικά είχε γίνει άτρωτο.

Ο Μόρτον έγνεψε. "Το πείραμα τέλειωσε. Δύο άντρες να φυλάνε κάθε διάδρομο. Όλοι οι άλλοι στον θάλαμο ελέγχου."

Λίγα λεπτά αργότερα βρισκόταν μπροστά στη τεράστια συσκευή ελέγχου. "Κατά τη γνώμη μου το πείραμα πέτυχε. Ξέρουμε ότι από όλες τις μηχανές του μηχανοστασίου η πιο σπουδαία για το τέρας ήταν η ηλεκτρογεννήτρια, θα έπρεπε να δούλευε σε κατάσταση φρενίτιδας ενώ εμείς ήμασταν μπροστά στις πόρτες."

"Είναι βέβαια εύκολο να δούμε τι έκανε," είπε ο Πέννονς. "Αποκτώντας την απαραίτητη ισχύ δυνάμωσε στον ανώτατο βαθμό τις ελκτικές δυνάμεις ανάμεσα στα σωματίδια του μετάλλου της πόρτας."

"Το κύριο είναι," είπε ο Σμιθ, "ότι χρησιμοποιεί τις δονήσεις μέχρι εκεί που φθάνουν οι ειδικές του ικανότητες, και παραλαμβάνει ενέργεια από το εξωτερικό περιβάλλον. Δεν μπορεί όμως να δαμάσει την ατομική ενέργεια στην καθαρή της μορφή, όταν δεν -.εκπέμπεται υπό μορφή κυμάτων."

Ο Κεντ είπε σκυθρωπά. "Για μένα το κύριο είναι ότι μπόρεσε να μας αναχαιτίσει. Τι μας ωφελεί να ξέρουμε ότι μπόρεσε να το κάνει γιατί ελέγχει τους κυματισμούς; Αφού δεν μπορούμε να σπάσουμε εκείνες τις πόρτες με τους ατομικούς διασπαστές, είμαστε χαμένοι."

Ο Μόρτον κούνησε το κεφάλι του. "Δεν είμαστε χαμένοι, πρέπει όμως να κάνουμε έναν προγραμματισμό. Πρώτα' από όλα θα βάλω μπρος τις μηχανές, θα του είναι δυσκολότερο να τις ελέγξει όσο θα λειτουργούν."

Με ένα τίναγμα ανέβασε το γενικό διακόπτη. Ακούστηκε ένα βουητό καθώς δεκάδες μηχανές έμπαιναν βίαια σε κίνηση στο μηχανοστάσιο, εκατό μέτρα κάτω. οι θόρυβοι βούλιαξαν σε σταθερή δόνηση παλμικής ισχύος.

Τρεις ώρες αργότερα ο Μόρτον βημάτιζε πάνω - κάτω μπροστά στους άντρες που είχαν μαζευτεί στο σαλόνι. Τα μαύρα του μαλλιά ήταν αχτένιστα, η διαστημική ωχρότητα του δυνατού του πρόσωπου ήταν περισσότερο τονισμένη από τα επιθετικά εξογκωμένα μήλα του-. Όταν μίλησε, η βαθιά του· φωνή ήταν ζωηρή, σε βαθμό οξύτητας.

"Για- να βεβαιωθούμε ότι τα σχέδια μας είναι απόλυτα συντονισμένα, θα ζητήσω από κάθε ένοικο να μας πει τα δικά του καθήκοντα για το αποδυνάμωμα αυτού του όντος. Πρώτα εσύ, Πέννονς!"

Ο Πέννονς σηκώθηκε απότομα. Δεν ήταν ψηλός, σκέφτηκε ο Μόρτον, φαινόταν όμως ψήλος ίσως εξ αίτιας αυτού του ύφους ανωτερότητας που είχε. Αυτός ο άνθρωπος ήξερε τις μηχανές και την ιστορία τους. Ο Μόρτον τον είχε ακούσει να εξηγεί την εξελικτική πορεία μιας μηχανής από απλό παιχνίδι σε υψηλά πολύπλοκο σύγχρονο όργανο. Είχε μελετήσει την εξέλιξη των μηχανών σε εκατό πλανήτες και δεν υπήρχε κυριολεκτικά τίποτα το βασικό που να μη γνώριζε γύρω από τις μηχανές. Ήταν εξαιρετικά περίεργο να ακούς τον Πέννονς, που μπορούσε να μιλάει εκατό ώρες και να έχει αγγίξει μόνον το θέμα του, να- λέει λακωνικά:

"Βάλαμε έναν αντικαταστάτη στο θάλαμο ελέγχου για να θέτει σε λειτουργία και να κλείνει ρυθμικά κάθε μηχανή. Ο μοχλός ταξιδιού θα δουλεύει εκατό φορές το δευτερόλεπτο, και το αποτέλεσμα θα είναι η δημιουργία δονήσεων κάθε είδους. Υπάρχει η πιθανότητα να εκραγούν μια ή περισσότερες μηχανές, με βάση την αρχή του συντονισμένου βήματος στρατιωτών σε γέφυρα - την ξέρετε όλοι χωρίς αμφιβολία - άλλα κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να συμβεί κάτι τέτοιο αφού τα μέταλλα των μηχανών είναι τόσο ισχυρά. Ο κύριος στόχος μας είναι να επέμβουμε ενεργειακά για να αναχαιτίσουμε την επέμβαση του όντος, και να σπάσουμε τις πόρτες."

"Συνέχισε εσύ, Γκιούρλαιϋ," είπε ο Μόρτον.

Ο Γκιούρλαιϋ σηκώθηκε τεμπέλικα. Κοιτούσε κοιμισμένα, σαν να τα είχε βαρεθεί όλα αυτά, ο Μόρτον όμως ήξερε πολύ καλά ότι άρεσε στον Γκιούρλαιϋ να τον θεωρούν τεμπέλη, αδέξιο κι ανίκανο, που περνάει τις μέρες του να λαγοκοιμάται. Η ειδικότητα του ήταν οι επικοινωνίες, αλλά οι γνώσεις του επεκτείνονταν σε όλους τους τομείς της κυματικής κι ίσως ήταν, με μόνη πιθανή εξαίρεση τον Κεντ, ο πιο εύστροφος του πληρώματος. Αρχισε να μιλάει αργά και ο Μόρτον το πρόσεξε - η εθελούσια σιγουριά στα λόγια του μαλάκωσε τους άντρες - τα ανήσυχα πρόσωπα ηρέμησαν, τα κορμιά έγειραν πιο αναπαυτικά.

"Εφοδιαστήκαμε," είπε ο Γκιούρλαιϋ, "με κυματικά παραπετάσματα ισχύος που μπορούν να σταματήσουν σχεδόν οτιδήποτε βρεθεί στο πεδίο τους. Λειτουργούν με την αρχή της .ανάκλασης, έτσι ώστε ότι πετάξει να γυρίσει πίσω σε αυτόν. Επιπρόσθετα. έχουμε μεγάλο ποσό ηλεκτρικής ενέργειας με το όποιο θα τον τροφοδοτήσουμε μέσω χάλκινων ηλεκτροδίων. Θα υπάρχει ένα όριο στην ικανότητα του να κατακρατεί ενέργεια με τα σπασμένα νεύρα που έχει."

"Ζελένσκι!" φώναξε ο Μόρτον.

Ο πρώτος πιλότος ήταν ήδη όρθιος σαν να είχε προβλέψει το κάλεσμα του Μόρτον. Κι αυτός ακριβώς, σκέφτηκε ο Μόρτον, ήταν ο χαραχτήρας του. Τα νεύρα του είχαν τη σταθερότητα του βράχου, που είναι το κύριο προσόν για εκείνον που ελέγχει τις κινήσεις ενός διαστημόπλοιου. Όμως αυτή η σταθερότητα φαινόταν να ακουμπά πάνω σε δυναμίτη έτοιμο να εκραγεί όταν θα το ήθελε ο ιδιοκτήτης του. Δεν είχε μεγάλες γνώσεις, αλλά αντιδρούσε τόσο γρήγορα που έδειχνε πάντοτε να προτρέχει.

"Η γνώμη μου για το σχέδιο είναι ότι πρέπει να είναι αιφνιδιαστικό. Μόλις το τέρας αισθάνεται ότι δεν αντέχει άλλο, ένα νέο χτύπημα να αυξάνει την ταραχή του. Όταν η φασαρία βρίσκεται στο ζενίθ, θα σταματήσω τη λειτουργία των αντί - επιταχυντών. Ο διοικητής κι ο Γκούνλι Λέστερ πιστεύουν ότι αυτά τα οντά δεν γνωρίζουν την αντιεπιτάχυνση. Είναι απλά και μόνον η εξέλιξη της επιστήμης των διαστημικών ταξιδιών και για αυτό το λόγο το τέρας δεν μπορεί να τη γνωρίζει. Πιστεύουμε ότι όταν το αν αισθανθεί τα πρώτα αποτελέσματα της αντιεπιτάχυνσης - ξέρετε όλοι πως τον πρώτο μήνα αισθάνεται να πνίγεται κανείς - θα τα χάσει."

"Ας μιλήσει ο Κορίτα."

"Μπορώ μόνο να σας καθησυχάσω," είπε ο αρχαιολόγος, "με βάση τη θεωρία μου ότι το τέρας έχει τα χαρακτηριστικά εγκληματία της αυγής κάθε πολιτισμού, που περιπλέκονται από μια φανερή επιστροφή στον πρωτογονισμό. Η υπόθεση έγινε αρχικά από τον Σμιθ που κατέχει βαθιά την επιστήμη, και μας λέει πως αντιμετωπίζουμε ένα κάτοικο της πεθαμένης πόλης που επισκεφθήκαμε όχι απόγονο των κατοίκων της. Αυτό σημαίνει αθανασία του εχθρού μας, μια πιθανότητα που ενισχύεται από την ικανότητα του να προσαρμόζεται τόσο στο οξυγόνο και στο χλώριο όσο και στην παντελή έλλειψη αυτών των αερίων, αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Προέρχεται από μια συγκεκριμένη εποχή ενός πολιτισμού έπεσε όμως τόσο χαμηλά που μόνο αναμνήσεις έχει από τον πολιτισμό αυτό.

"Παρά τη σωματική του δύναμη, πανικοβλήθηκε το πρώτο πρωί στον ανελκυστήρα μέχρι να θυμηθεί περί τίνος πρόκειται. Βρέθηκε από λάθος του σε τέτοια θέση που αναγκάστηκε να αποκαλύψει τις ιδιαίτερες ικανότητες του σχετικά με τα κύματα. Προχώρησε αδέξια σε μαζικές δολοφονίες. Είναι γεγονός πως η όλη του κατάσταση αντιστοιχεί σε κείνη της χαμηλής ευφυΐας του πρωτόγονου, εγωκεντρικού μυαλού που σχεδόν δεν έχει συνείδηση της τεράστιας οργάνωσης που θα' αντιμετωπίσει.

"Μοιάζει με αρχαίο Γερμανό στρατιώτη που αισθανόταν ανωτερότητα απέναντι στον γηραιότερο Ρωμαίο σπουδαστή, λησμονώντας ότι ο τελευταίος ανήκε σ' έναν ισχυρό πολιτισμό, που το άκουσμα του έκανε τους Γερμανούς να τρέμουν.

"Μπορεί να πει κανείς ότι η ήττα της Ρώμης από τους Γερμανούς αργότερα καταρρίπτει το επιχείρημα μου κι όμως οι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι η "ήττα" ήταν ένα ιστορικό ατύχημα, κι όχι ιστορία με την καθαρή, της έννοια. Το κίνημα των "θαλάσσιων λαών," που αντικατάστησε τον αιγυπτιακό πολιτισμό από το 1400 π.Χ. και μετά, πέτυχε μόνον όσον άφορα το βασίλειο της Κρήτης - οι ισχυρές τους εκστρατείες ενάντια στις Λιβυκές και Φοινικικές ακτές, με τη συνοδεία στόλων βίκινγκς, απότυχαν όπως απότυχαν και οι εκστρατείες των Χαν ενάντια στην Κινέζικη αυτοκρατορία. Η Ρώμη θα εγκαταλείπονταν ούτως ή άλλως. Η αρχαία ένδοξη Σαμάρρα είχε ερημωθεί απ' τον δέκατο αιώνα, η Παταλιπούτρα, η μεγάλη πρωτεύουσα της Ασόκα, ήταν μια τεράστια κι απόλυτα ακατοίκητη έκταση σπιτιών όταν την επισκέφτηκε ο μεγάλος κινέζος εξερευνητής Χσινάν - Τάνγκ, το 635 μ.Χ.

"Κι έτσι έχουμε να κάνουμε με έναν πρωτόγονο, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο διάστημα, εντελώς έξω από τη φυσική του κατοικία. Λέω, λοιπόν, εμπρός! Ας επιτεθούμε και θα νικήσουμε."

Μόλις τέλειωσε ο Κορίτα, κάποιος είπε πικρά. "Μπορείτε να θεωρείτε τυχαία την καταστροφή της Ρώμης και τον πρωτογονισμό αυτού του όντος, άλλα ποια είναι η πραγματικότητα; Μου φαίνεται ότι η Ρώμη θα ξανακαταστραφεί κι όχι από πρωτόγονο. Αυτό το πλάσμα βρίσκει εκεί μέσα ότι του χρειάζεται."

Ο Μόρτον χαμογέλασε αυστηρά στο μέλος του πληρώματος που μίλησε, "θα δούμε αμέσως τι θα κάνουμε σχετικά με αυτό."

Στη φωτεινή λαμπρότητα του μηχανοστασίου ο Κερλ δούλευε σκληρά. Το διαστημόπλοιο - 40 πόδια μήκος, σχήμα πούρου - ήταν σχεδόν τελειωμένο. Με ένα μούγκρισμα απ' την τεράστια προσπάθεια τέλειωσε τη δύσκολη εγκατάσταση των μηχανών πλεύσης και σταμάτησε για να μελετήσει το σκάφος του.

Το εσωτερικό του, που φαινόταν από ένα άνοιγμα του τοιχώματος, ήταν οικτρά μικροσκοπικό. Δεν υπήρχε χώρος παρά μόνο για τις μηχανές - κι ένας στενός χώρος για εκείνον.

Ξαναχύθηκε έξαλλος στη .δουλειά καθώς άκουγε τους άντρες να πλησιάζουν, κι η ξαφνική μεταστροφή στον θυελλώδη ρυθμό λειτουργίας των μηχανών - ένα ρυθμικό αναβόσβυσμα, οξύτερο στον ήχο - του έσπαγε τα νεύρα περισσότερο απ' τον βαρύ, σταθερό παλμό που είχε προηγηθεί. Ξαφνικά οι ατομικοί διασπαστές ξανάρχισαν την επίθεση στις .εξωτερικές πόρτες.

Τους αντίκρουσε χωρίς να σταματήσει το έργο του. Κάθε ισχυρός μυς του γεροδεμένου κορμιού του είχε τεντώσει καθώς κουβαλούσε βαριά φορτία εργαλείων, μηχανές και όργανα και τα ξεφόρτωνε στον πάτο του προχειροφτιαγμένου σκάφους του. Δεν είχε καιρό να ταχτοποιήσει τίποτα, δεν είχε καιρό για τίποτα, δεν είχε καιρό.

Αυτή η σκέψη βάραινε στη λογική του. Για πρώτη φορά στη διάρκεια της μεγάλης κι ενεργητικής ζωής του αισθάνθηκε αδύναμος. Με μια τελευταία βασανιστική προσπάθεια πέταξε το μεγάλο κομμάτι μέταλλο στο άνοιγμα που έχασκε, και στάθηκε για μια φοβερή στιγμή να το ζυγιάζει με αβεβαιότητα.

Ήξερε ότι οι πόρτες θα υποχωρούσαν. Έξι Διασπαστές συγκεντρωμένοι σε ένα σημείο έτρωγαν αργά αλλά ακατανίκητα τις τελευταίες ίντσες μετάλλου. Με ένα τίναγμα έδιωξε τις πόρτες από τη σκέψη του και συγκέντρωσε το μυαλό του στον χοντρό τοίχο απέναντι από την μύτη του σκάφους του.

Το κορμί του λύγισε από τη φοβερή δύναμη που διοχετεύονταν από την ηλεκτρογεννήτρια, μέσω των βλαστιδίων των αυτιών του, στον αντιστεκόμενο τοίχο. Έβραζε όλος, ήξερε πως βρισκόταν πολύ κοντά στο όριο της δυνατής φόρτισης του.

Έστεκε όμως εκεί, ανατριχιάζοντας από τον φοβερό πόνο, κρατώντας το χαλαρό μέταλλο με τις σφιχτόκλειστες κεραίες του. Το τεράστιο κεφάλι του ήταν, στραμμένο, λες υπό την επήρεια τρομαχτικής σαγήνης σε αυτό τον φριχτά δυνατό τοίχο. Ακουσε τη μια πόρτα του μηχανοστασίου να σπάζει.

Αντρες φώναζαν, διασπαστές ορμούσαν μπροστά, με ανεξέλεγκτη τη λυσσασμένη τους δύναμη. Ο Κερλ άκουσε το πάτωμα του μηχανοστασίου να τρίζει σε διαμαρτυρία, καθώς οι ακτίνες της ατομικής ενεργείας έσχιζαν σε κομματάκια το κάθε τι στο διάβα τους. Σε λίγα λεπτά θα βρίσκονταν στις αδύναμες πόρτες του θαλαμίσκου όπου είχε κλειστεί ο Κερλ.

Ο Κερλ ξαφνικά ικανοποιήθηκε. Με ένα ουρλιαχτό μίσους, μια εκδικητική λάμψη στα άγρια μάτια, όρμησε στο μικρό του σκάφος κι έβαλε τη μεταλλική πλάκα στη θέση της σα να ήταν μπουκαπόρτα.

Τα τριχοειδή βλαστίδια των αυτιών του βούιζαν καθώς στρογγύλευε τις άκρες του μετάλλου που τον περιστοίχιζε. Μέσα σε μια στιγμή η πόρτα είχε συγκολληθεί ολοκληρωτικά, ήταν πια μέρος του σκάφους του, που δεν είχε ραφές και καρφώματα παρά αποτελούνταν από συμπαγές αδιαφανές μέταλλο με εξαίρεση το διάφανο μέρος μπρος και πίσω.

Η κεραία του αγκάλιασε τον μοχλό πλεύσης με σχεδόν αισθησιακή τρυφερότητα. Υπήρχε μια προεξοχή της εύθραυστης μηχανής του ακριβώς προς τη· μεριά του μεγάλου εξωτερικού τοίχου του θαλάμου. Με το άγγιγμα της μύτης του σκάφους ο τοίχος γκρεμίστηκε σε γυαλιστερή βροχή σκόνης.

Ο Κερλ αισθάνθηκε την επιβραδυνόμενη κίνηση κι έπειτα έδωσε μια ώθηση στη μηχανή του προς το κρύο διάστημα, στριφογύρισε κι ακολούθησε αντίστροφα την κατεύθυνση που είχε το μεγάλο σκάφος όλες αυτές τις ώρες.

Αντρες με διαστημικές στολές στέκονταν μπρος στην τρύπα που έχασκε στο κάτω μέρος του διαστημόπλοιου. Έπειτα άντρες και σκάφος άρχισαν να μικραίνουν. Έπειτα οι άντρες χάθηκαν κι έμεινε το σκάφος με τις χιλιάδες γυαλιστερές πόρτες - οπές. Ύστερα μίκρυνε κι αυτό πολύ ώστε να μη ξεχωρίζουν πια οι πόρτες του.

Σχεδόν ευθεία μπροστά ο Κερλ είδε ένα μικρό, αχνό, κόκκινο δίσκο - ήταν ο ήλιος του. Κατευθύνθηκε προς τα κει ολοταχώς. Εκεί υπήρχαν σπηλιές οπού μπορούσε να κρυφτεί και να φτιάξει - τώρα που ήξερε πως - διαστημόπλοια για να φτάσουν με ασφάλεια οι κερλ σε άλλους πλανήτες.

Το σώμα του πονούσε απ' την αγωνία της επιτάχυνσης, δεν τολμούσε όμως να επιβραδύνει ούτε λεπτό. Κοιτούσε πίσω σχεδόν πανικόβλητος. Το διαστημόπλοιο ήταν ακόμα εκεί, μια μικροσκοπική κουκίδα φως στο απέραντο μαύρο του διαστήματος. Ξαφνικά σπινθηροβόλησε και χάθηκε.

Για μια στιγμή είχε την παγερή τρομαγμένη εντύπωση ότι μετακινήθηκε πριν χαθεί. Αλλά ·δεν έβλεπε τίποτα. Δεν του έβγαινε από το μυαλό ότι είχαν σβήσει τα φώτα κι έρχονταν ύπουλα καταπάνω του, μέσα το σκοτάδι. Ανήσυχος κι αβέβαιος κοιτούσε μέσα από τη διάφανη μπροστινή πλάκα.

Μια τρεμούλα απογοήτευσης τον διαπέρασε. Ο ωχρός κόκκινος ήλιος δε φαινόταν να μεγαλώνει. Αντίθετα μίκραινε λεπτό - το λεπτό, πράγμα που έγινε ολοφάνερο μετά τα πέντε πρώτα λεπτά, οπότε δεν ήταν παρά μια ωχρή κόκκινη κηλίδα στον ουρανό και τελικά εξαφανίστηκε, σαν το διαστημόπλοιο.

Τότε ήρθε ο φόβος που περιέλουσε την ύπαρξη: του και τον άφησε παγωμένο μπροστά στο άγνωστο. Για αρκετή ώρα κοίταζε σαν τρελός το διάστημα ψάχνοντας ένα ίχνος γης. Όμως έβλεπε μόνο τα απομακρυσμένα -αστέρια, λαμπερά σημεία πάνω στο μαύρο βελούδινο φόντο, σε άπειρες αποστάσεις.

Μια στιγμή! Ένα σημείο φαινόταν να μεγαλώνει. Με τεταμένους μυς και νεύρα ο Κερλ κοίταζε το σημείο να γίνεται κηλίδα κι έπειτα σφαίρα, μια κόκκινη σφαίρα. Μεγάλωνε, όλο μεγάλωνε. Ξάφνου το κόκκινο φως έγινε λευκό και τότε είδε μπροστά του τη σφαίρα του διαστημόπλοιου, ολόφωτη, την ίδια σφαίρα που είχε δει να χάνεται πριν από λίγο.

Εκείνη τη στιγμή, ο Κερλ κάτι έπαθε. Το μυαλό του στριφογύριζε όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο άτσαλα. Το αισθάνθηκε να σπάζει σε χίλια κομμάτια. Τα μάτια του βγήκαν σχεδόν απ' τις θήκες τους καθώς λυσσασμένος - σαν τρελό ζώο - κατάστρεφε τα, πάντα στο μικρό του θάλαμο.

Οι κεραίες του μπλέχτηκαν γύρω από πολύτιμα όργανα και τα εκσφενδόνιζαν χωρίς τύψη, οι πατούσες του χτυπούσαν με οργή τα τοιχώματα του σκάφους. Τελικά μέσα σε μια αναλαμπή, είδε πως δε μπορούσε να αντιμετωπίσει την αναπόφευκτη φλόγα των ατομικών διασπαστών..

Ήταν εύκολο να προκαλέσει τη βίαια αποδιοργάνωση που ελευθέρωσε κάθε ίχνος ιντ από το σώμα του.

Τον βρήκαν νεκρό σε μια μικρή λίμνη φωσφόρου.

"Καημένε γάτε," είπε ο Μόρτον. "Είμαι περίεργος τι θα σκέφτηκε όταν μας είδε ξαφνικά μπροστά του ενώ ο δικός του ήλιος εξαφανίστηκε. Μη γνωρίζοντας την αντί - επιτάχυνση δεν ήξερε ότι μπορούμε να σταματήσουμε απότομα στο διάστημα ενώ αυτός χρειάζεται τρεις ώρες για να επιβραδύνει, και στο μεταξύ οδηγείται όλο και μακρύτερα από κει που θέλει να πάει. Δεν ήξερε ότι σταματώντας τον προσπεράσαμε κατά εκατομμύρια χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Δεν του έμεινε βέβαια καμιά ελπίδα αφότου εγκατέλειψε το σκάφος μας. Ο κόσμος όλος θα του φάνηκε να αναποδογυρίζει."

"Ας αφήσουμε τις συμπόνιες," άκουσε πίσω του τον Κεντ. "Έχουμε ένα καθήκον: να σκοτώσουμε όλες τις γάτες αυτού του άθλιου κόσμου."

Ο Κορίτα μουρμούρισε απαλά. "Θα είναι. απλό. Δεν είναι παρά πρωτόγονοι δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να έρθουν πονηρά κοντά μας για να μας εξαπατήσουν."

Ο Σμιθ πετάχτηκε απότομα. "Με αηδιάζετε! Ο γάτος αυτός ήταν το σκληρότερο καρύδι που σπάσαμε ποτέ. Είχε ότι χρειαζόταν για να μας νικήσει..."

Ο Μόρτον χαμογέλασε καθώς ο Κορίτα διέκοπτε ήπια. "Ακριβώς, αγαπητέ Σμιθ, έκτος του ότι αντιδρούσε σύμφωνα με τις βιολογικές ορμές του είδους του. Η ήττα του είχε προδιαγραφεί από την στιγμή που τον χαρακτηρίσαμε σωστά σαν εγκληματία μιας συγκεκριμένης εποχής του πολιτισμού του".

"Η ιστορία, αξιότιμε κύριε Σμιθ, η ιστορική μας γνώση τον νίκησε," είπε ο γιαπωνέζος αρχαιολόγος, επιστρέφοντας στην πατροπαράδοτη ευγένεια της φυλής του.