Κώστας Γερογιάννης
Ο κοντός ανθρωπάκος έπιασε το μέτωπό του και άφησε έναν αναστεναγμό. Μα τι ήταν αυτό πάλι; Κάτι του είχε μιλήσει. Ναι, αλλά αυτό το κάτι ήταν μια ασώματη φωνή που προερχόταν από το μυαλό του.
Ναι. Ήταν σίγουρος τώρα πια. Η στριγκιά φωνή που είχε ακούσει να τον καλεί με το όνομά του ερχόταν μέσα από το κεφάλι του. Τι παράξενο! Είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; σκέφτηκε.
Νάτην! Νάτην πάλι! Τώρα δεν τον καλούσε μόνον με το όνομά του αλλά του έλεγε και άλλα πράγματα. Κρύος ιδρώτας έλουσε τον κοντό ανθρωπάκο.
"Τώρα με ακούς καθαρότερα, γήινε!" έλεγε η φωνή. Γήινε! Τι ήταν αυτό πάλι;
"Όσα πρόκειται να ακούσεις θα σου φανούν ιδιαίτερα παράξενα, εκτός κι' αν διαβάζεις μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, οπότε θα είσαι εξοικειωμένος με το θέμα. Έρχομαι από ένα μακρινό κόσμο που στην γλώσσα μου λέγεται Βαξμαχτασραβάλτα και αποτελείται από ωκεανούς από υγρό μεθάνιο. Ο λαός μου είναι πολύ μικροσκοπικός και γι' αυτό παίρνουμε την μορφή μικροβίων και μπαίνουμε σε κάποιο ον που μας χρησιμεύει σαν ξενιστής. Στην προκειμένη περίπτωση το ον αυτό είσαι εσύ."
Εδώ, ο κοντός ανθρωπάκος ένοιωσε μια παράξενη ζάλη. Δεν ήταν δυνατόν! Σίγουρα θα έπρεπε να επισκεφθεί κάποιον ψυχίατρο.
"Ο λόγος που σου κάνω γνωστά όλα αυτά είναι απλός. Πρόκειται, γήινε, να καταλάβουμε τον πλανήτη σου και να τον χρησιμοποιήσουμε σαν αποικία."
Ο κοντός ανθρωπάκος άρχισε να ουρλιάζει. Μέσα σ ένα ντελίριο πανικού άρχισε να τρέχει πάνω κάτω στον δρόμο και να φωνάζει στους περαστικούς. Δεν έλεγε τίποτα το ιδιαίτερο. Απλώς άναρθρες κραυγές και μπερδεμένες προτάσεις. Ακούγονταν κάπως σαν "Ήρθαν!!...Αγκχμνν...Αποικία...Γη...Αγκγκχαχχ..."
Κανείς δεν του έδωσε σημασία. Κάποιος φώναξε έναν αστυφύλακα και τον πήραν στο τμήμα.
Ο αξιωματικός υπηρεσίας τον άκουγε προσεκτικά και κατόπιν του είπε "Ώστε ισχυρίζεσαι ότι ένας εξωγήινος είναι μέσα σου και θέλει να κατακτήσει την Γη. Μάλιστα. Ενδιαφέρον."
Ο κοντός ανθρωπάκος έμεινε σιωπηλός. Δεν ήξερε τι άλλο να πει. Ο αξιωματικός σηκώθηκε από το γραφείο του και τον πλησίασε. Τον άγγιξε στον ώμο απαλά και του είπε. "Αγαπητέ μου...Πως να στο πω. Να, νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα σου. Ξέρεις, έχουν έρθει κι άλλοι εδώ με τα ίδια προβλήματα. Λοιπόν, είσαι ένας ακόμα. Μη φοβάσαι όμως. Για όλους υπάρχει μια λύση. Βλέπεις, οι όμοιοι σου ήθελαν κι αυτοί να κατακτήσουν την Γη. Όμως, έπεσαν πάνω μας. Εμείς είμαστε οι Φρουροί. Εμείς υπερασπίζουμε αυτόν τον πλανήτη από όλα τα σιχαμερά αποβράσματα του Γαλαξία. Τι να κάνουμε; Για άλλη μια φορά αποτύχατε. Αντίο!"
Μια αποτρόπαιη μεταμόρφωση συνέβαινε τώρα στον αξιωματικό. Το στόμα του άνοιξε σε μια φρικτή γκριμάτσα και φάνηκε να μεγαλώνει, ενώ κοφτερά σαν μαχαίρια δόντια άρχισαν να ξεφυτρώνουν. Τώρα το στόμα του αστυνομικού, που πρέπει να είχε φτάσει σε διάμετρο το ένα μέτρο, έκρυβε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του. Με μια απότομη κίνηση το τεράστιο στόμα κουκούλωσε τον άτυχο κοντό ανθρωπάκο και άρχισε να τον ρουφάει από το κεφάλι. Ο αξιωματικός τον σήκωσε ψηλά και αργά, αργά τον κατάπινε. Σε λίγα λεπτά τον είχε χωνέψει και γύρισε στους άλλους που τον έβλεπαν.
"Αρκετά νόστιμος" είπε. "Πρέπει να καταγόταν από τον αστερισμό του Κύκνου, η κάπου εκεί κοντά".
Μετά ρεύτηκε δυνατά!