George Alec Effinger
All the Last Wars at Once (1971)
Μετάφραση: Κύρα Σίνου, 1976

Διακόπτουμε αυτό το πρ...

...κόβουμε αυτό το πρόγραμμα για...

...βουμε το κανονικό πρόγραμμά μας για να σας μεταδώσουμε αυτό το δελτίο, συναρμολογημένο από κομμάτια που προέρχονται από τα αρχεία της Γενικής Επιχειρήσεως Μοτέρ.

- Καλησπέρα σας. Μιλάει ο Μπομπ Ντάνν των Ειδήσεων Εμ - Μπι - Σι του Νιου Χάβεν, Κοννέκτικατ. Βρισκόμαστε τώρα στο χωλ του ξενοδοχείου Ταφτ του Νιου Χάβεν, όπου μόλις κηρύχτηκε ο πρώτος διεθνής φυλετικός πόλεμος. Σε ακριβώς μερικά δευτερόλεπτα, δύο υπεύθυνοι άντρες θα βγουν από το ασανσέρ (μ' ακούτε;).

» ... ασανσέρ. Εκείνοι από εσάς που βρίσκονται στις δυτικές περιοχές μπορεί κιόλας να...

Η πόρτα του ασανσέρ άνοιξε. Δυο άντρες παρουσιάστηκαν, χαμογελαστοί, κρατώντας τα χέρια τους πάνω από τα κεφάλια τους σε μια νικηφόρα κίνηση χειραψίας, όπως συνηθίζουν να αυτοσυγχαίρονται οι μποξέρ. Οι δημοσιογράφοι έπεσαν αμέσως μπουλούκι επάνω τους. Ο ένας από τους δύο άντρες ήταν ασυνήθιστα ψηλός και μαύρος σαν τα μεσάνυχτα στο Ναϊρόμπι. Ο άλλος κοντός, χοντρός, λευκός και πολύ φοβισμένος. Ο μαύρος γελούσε πλατιά, ο λευκός χαμογελούσε και σκούπιζε τον ιδρώτα από το πρόσωπό του με ένα μεγάλο κόκκινο μαντήλι.

- ...σεις Εμ - Μπι - Σι. Ο Νέγρος αποδείχτηκε να είναι εκπρόσωπος των έγχρωμων ανθρώπων όλων των εθνικοτήτων. Είναι, σύμφωνα με τις πολυγραφημένες προκηρύξεις που έχουν διανεμηθεί πριν λίγα δευτερόλεπτα, ο Μαίρυ Μάκληοντ Μπήθιου Ουάσιγκτον, από το Ουάσιγκτον της Γεωργίας. Ο άλλος μαζί του, αποδείχτηκε να είναι ο Ρόμπερτ Ράνταλλ Λα Σάιν, από το Λα Σάιν του Κάνσας και φαίνεται να είναι ο εξουσιοδοτημένος απεσταλμένος των λαών της Καυκάσιας φυλής. Δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα πότε και από ποιον έχει συγκληθεί αυτή η σειρά των διαπραγματεύσεων.

» Πάντως αυτοί οι δύο άντρες, που χτες ακόμα ήταν βυθισμένοι στην γλοιώδη αφάνεια της Αμερικανικής ζωής, έχουν κλείσει κάποια συμφωνία που απειλεί να κατακλύσει ολόκληρο τον κόσμο με βίαιες αντιδράσεις. Το πραγματικό περιεχόμενο αυτής της συμφωνίας υπόκειται ακόμα σε διαλογισμούς...

» ... ή αργότερα.

Μεγάλο πλάνο του Ουάσιγκτον, που διαβάζει από ένα μικρό μαύρο σημειωματάριο.

- Κατ΄ αυτό τον τρόπο έχουμε φτάσει και ξεπεράσει την κρίσιμη στιγμή. Αυτό το δεδομένο ήταν γνωστό σε όλους τους ανθρώπους, αλλά δεν του έδιναν σημασία και στις δύο πλευρές της χρωματιστής γραμμής επί σχεδόν μια ολόκληρη γενεά. Επομένως, αυτή η κατάσταση θα είναι τουλάχιστον πιο τίμια, με όλο που θα προκαλέσει μεγαλύτερη αιματοχυσία. Ο Μπομπ και εγώ ενώνουμε τις ευχές μας και σας ευχόμαστε καλή τύχη και είθε να σας ευλογεί ο Θεός.
- Κύριε Ουάσιγκτον;

- Αυτό σημαίνει πως οπωσδήποτε...

- ... νος Τύπος εδώ,  κύριε Ουάσι...

- Ναι; Εσείς εκεί με το καπέλο.

- Μάλιστα, κύριε Βίνσεντ Ρέυνολντς. ΓΙΟΥΠΙ... Κύριε Ουάσιγκτον, θέλετε δηλαδή να πείτε πως αυτή η συμφωνία έχει κάποια ισχύ; Όπως γνωρίζετε, δεν έχουμε δει διαπιστευτήρια κανενός είδους...

Ο Ουάσιγκτον γέλασε.

- Σας ευχαριστώ. Χαίρομαι που θίξατε αυτό το θέμα. Διαπιστευτήρια; Περιμένετε μονάχα μερικά λεπτά και στήστε αυτί, γι αυτό που γίνεται έξω. Δεν έχουν σταματημό, αν αρχίσουν να βαράνε αυτά τα τουφέκια!

- Κύριε Ουάσιγκτον;

- Ναι;

- Θα γίνει δηλαδή ένας ολικός, ένας μόνιμος διαχωρισμός των λαών;

- Ένας ολικός, ναι. Ένας μόνιμος, όχι. Ο Μπομπ και εγώ έχουμε αποφασίσει να εφαρμόσουμε κάποιο θεσμό περιορισμού. Τραβήξτε κι αρπάξτε ότι μπορείτε επί τριάντα μέρες. Στο τέλος του μήνα θα δούμε τι και ποιος έχει μείνει.

- Μπορείτε να εγγυηθείτε πως οι εχθροπραξίες δεν θα συνεχιστούν μετά το τέλος των τριάντα ημερών;

- Μα και βέβαια! Είμαστε όλοι μας μεγάλοι, δεν είναι έτσι; Και βέβαια, μπορείτε να μας έχετε εμπιστοσύνη.

- Πρόκειται, δηλαδή, περί πολέμου φυλετικής εκριζώσεως;

- Καθόλου είπε ο Μπομπ Λα Σάιν, που είχε μείνει μέχρι τότε σιωπηλός πίσω από την πλατιά, ντυμένη με βαμβακερό ύφασμα πλάτη του Ουάσιγκτον. Δεν θα 'ναι καθόλου αυτό που θα έλεγα «Εκριζωτικός Πόλεμος». Το «εκριζώνω» είναι ένας άσχημος όρος. «Εξάλειψη», είναι η λέξη πάνω στην οποία συμφωνήσαμε, έτσι δεν είναι Μαίρυ Μπήθ;

- Έτσι νομίζω, Μπομπ.

Ο Ουάσιγκτον μελέτησε για μερικά δευτερόλεπτα το σημειωματάριο του, χωρίς να δίνει σημασία στους δημοσιογράφους που φώναζαν γύρω του. Οι φύλακες με τη στολή δεν έκαναν καμία προσπάθεια να σταματήσουν τα σκουντήματα και το στριμωξίδι, που έγιναν κάπως πιο σοβαρά. Έπειτα χαμογέλασε πλατιά, γυρίζοντας στον Λα Σάιν. Έδωσαν τα χέρια τους και χαιρέτισαν τα φλας των φωτογράφων.

- Όχι, άλλες ερωτήσεις, παιδιά. Θα τα δείτε και μόνοι σας αρκετά γρήγορα. Αρκετά για τώρα.

Οι δύο άντρες γύρισαν και μπήκαν ξανά στο ασανσέρ που τους περίμενε.

(Τοκ τοκατόκ, τόκα τοκ τοκ). «Και τώρα οι ειδήσεις των έξι (τόκα τοκ τάκα τόκα) με τον (τόκα - τοκ) Τζιλ Μόναχαν».

(Τόκα τόκα τοκ τοκ τόκα).

- Καλησπέρα σας. Τα μόνα νέα στις αποψινές ειδήσεις είναι οι προσφάτως ανακηρυγμένες επίσημες εχθροπραξίες  ανάμεσα στα μέλη όλων των μη Καυκασιανών φυλών και τους Λευκούς της Γης. Μέσα σε λίγα λεπτά από την πρώτη αναγγελία σε κάθε περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών που είχε πληθυσμό από διαφορετικές φυλές, όπως και στο εξωτερικό, ξέσπασαν ανοιχτές εχθροπραξίες. Αυτή τη στιγμή ολόκληρη η υδρόγειος βρίσκεται σε αναστάτωση. Η σκηνή παντού τρεμοσβήνει ανάμεσα σε αιματηρές οδομαχίες και ειρηνικά διαλείμματα που σημειώνονται με λεηλασίες και καταστροφές ιδιωτικών περιουσιών.

 » Εκείνο που συνέβη στην πραγματικότητα είναι μια ανακοπή επί τριάντα μέρες κάθε λογικού κώδικα συμπεριφοράς. Ο στρατός και η εθνοφρουρά έχουν παραλύσει κι αυτοί λόγω των δικών τους εσωτερικών συγκρούσεων. Στρατιωτικός νόμος έχει κηρυχτεί σχεδόν σε όλες τις κυβερνήσεις μα όσο γνωρίζουμε, δεν έχει εφαρμοστεί πουθενά αποτελεσματικά.

» Φαίνεται πως δεν υπάρχει καμιά απολύτως, συνεργασία ανάμεσα στα μέλη των αντιθέτων παρατάξεων, σε κανένα επίπεδο. Ακόμα και εκείνοι που συμμερίζονται πολύ τα προβλήματα των άλλων, ασχολούνται τώρα με, σύμφωνα με την έκφραση του Μαίρυ Μάκληοντ Ουάσιγκτον, να παίρνουν τα δικά τους. Ενδοφυλετικές οργανώσεις, κοινωνικές ομάδες ακόμα και γάμου κομματιάζονται πάνω στο φράγμα του χρώματος.

» Έχουμε εδώ μερικές αναφορές από τις γειτονικές πολιτείες που μπορεί να έχουν σημασία για τους θεατές μας, σχετικά με την κατάσταση σε αυτές τις περιοχές αυτή τη στιγμή. Κατάσταση ανάγκης έχει αναφερθεί για τους εξής Δήμους στο Νιου Τζέρσευ: του Αμπεσκον, της Αδέλμα, του Αλλενταλ, του Αλλενχαρστ, το Αλλεντάουν, του Αλλενουόντ, του Αλλοουαί, του Αλφα.

» ...Καθώς το μάτι μου ταξίδευε σε αυτή την κατάσταση από τις οχτακόσιες ή εννιακόσιες πόλεις, παρατηρώ πως λίγες μονάχα δεν αναφέρονται, συγκεκριμένα το Κόνβεντ Στάτιον και το Πήπακ. Μπορείτε λοιπόν να βγάλετε πολύ ωραία το συμπέρασμα πως τα πράγματα δεν πάνε καλά παντού. Αυτό ισχύει επίσης και για τις περιφέρειες της Νέας Υόρκης, της Πενσυλβανίας και του Κοννέκτικατ,

» Εδώ έχουμε ένα φιλμ που δείχνει πόδια να τρέχουν, που τραβήχτηκε στο Νιουουώρκ κάπου δέκα λεπτά μετά την αναγγελία στο Νιουχάβεν. Τα πράγματα είναι αρκετά άσχημα εκεί τώρα. Οι ειδικοί σχολιαστές των ειδησεογραφικών θεμάτων μένουν κατάπληκτοι από την έντονη πόλωση και τις εκρήξεις ταραχών που ξέσπασαν τόσο γρήγορα. Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά σε αυτά τα φιλμ.

» Όπως φαίνεται υπάρχει κάποια δυσκ...

» Δεν ξέρω τι μπορεί ... κάνοντας πειράματα εμείς οι ίδιοι σε αυτή την ανάμιξη  με... αρνούμενοι ακόμα...

» ...ρομερό. Τρέχουν σαν μανιακοί, πυροβολώντας και...

» ...φλόγες και καπνοί... μπορείτε να δείτε τα σύννεφα στον ουρανό, ανάμεσα στα κτίρια, που είναι από...

Ήταν ένα ροζ σύντομο δελτίο γεγονότων. Το έχωσε κατσουφιασμένος στην τσέπη του. «Δελτίο γεγονότων», ε; Είχαν περάσει κάμποσες μέρες από τότε που ο Στήβυ άκουσε για κάποιο γεγονός που μπορούσε να το πιστέψει.

Κανένας δεν έλεγε τίποτα που να άξιζε τον κόπο να τα' ακούσεις. Τα δελτία γεγονότων άρχισαν να κυκλοφορούν από τη δεύτερη κιόλας μέρα με τον ακατάσχετο σωρό από τις κατηγορίες και τις καταγγελίες που μπορούσε να περιμένει κανείς, γρήγορα όμως όλοι κατάλαβαν πως ο πόλεμος δεν επρόκειτο να ήταν τέτοιου είδους. Κανένας δεν έδινε πεντάρα για το τι συνέβαινε σε οποιονδήποτε άλλον. Την Τρίτη μέρα, σε έναν από τους πολλούς κακεντρεχείς ισχυρισμούς που γράφτηκαν , δόθηκε η απάντηση πως «οι πηγές μας δεν μας πληροφορούν πως συνέβη κανένα γεγονός», ή ένα σύντομο «Παραμύθια , μωρό μου!» ή και τελικά, καμιά απολύτως απάντηση. Τα δελτία των γεγονότων απλούστατα καυχιόνταν τώρα, ή προειδοποιούσαν ή φοβέριζαν.

Ο Στήβυ ταξίδευε τώρα με ωτοστόπ, πράγμα που ήταν επικίνδυνο αλλά όχι πιο επικίνδυνο από το να κάθεσαι σε ένα διαμέρισμα και να περιμένεις να σου ΄ρθει η φωτιά. Πίστευε, πως αν επρόκειτο να γίνει στόχος, ένας κινούμενος στόχος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να γλιτώσει.

Κουβαλούσε πάνω του ένα πιστόλι και ένα τουφέκι που τα είχε κλεμμένα από τον Αμπερκομπη και Φίτς. Ο ζεστός πρωινός ήλιος αντανακλούσε πάνω στο φερμουάρ και τα χοντρά κουμπιά της μαύρης δερμάτινης στολής του. Στεκόταν στην άκρη του δρόμου του πάρκου χαμογελώντας σκληρά στον εαυτό του καθώς περίμενε να τον πάρουν σε κανένα αμάξι. Κάθε αυτοκίνητο που ερχόταν πίσω από τη στροφή ήταν μία πρόκληση για αυτόν, μια πρόκληση που ήταν πρόθυμος και με το παραπάνω να την δεχτεί. Δεν περνούσαν συχνά αυτοκίνητα κι ο Στήβυ λυπόταν γι αυτό. Έπρεπε πραγματικά να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια.

Ένα αμάξι πλησίαζε, ένα μαύρο Ιμπέριαλ τελευταίο μοντέλο, με τους προβολείς του αναμμένους. Πήρε θέση έτοιμος να βουτήξει στο χαντάκι στην άκρη του δρόμου. Ο Στήβυ κόλλησε τα μάτια του πάνω στο παρμπρίζ καθώς το αυτοκίνητο πλησίαζε. Ξεφύσηξε απότομα: Ήταν μια λευκή κοπελίτσα που το οδηγούσε. Έμοιαζε να το είχε βουτήξει, μπορεί και να έψαχνε κάποιον, για να συνεργαστεί μαζί του. Ακόμα και να ήταν κανένα ρετάλι, πάλι άξιζε τον κόπο να την σταματήσει.

Το Ιμπέριαλ τον προσπέρασε, μα έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε στην προεξοχή του δρόμου. Η κοπελίτσα γλίστρησε στο πλαϊνό κάθισμα, κατέβασε το παράθυρο στη μεριά του επιβάτη και του φώναξε.

- Κάνε γρήγορα, ηλίθιε. Δεν έχω όρεξη να κάτσω κι άλλο εδώ.

Ο Στήβυ έτρεξε στο αυτοκίνητο κι άνοιξε απότομα την πόρτα για να μπει. Εκείνη την έκλεισε πάλι με δύναμη κι ο Στήβυ έμεινε εκεί να στέκεται χωρίς να ξέρει τι να κάνει.

- Τι διάβολο...

- Σκάσε, του αγρίεψε εκείνη δίνοντάς του ένα άλλο ροζ δελτίο γεγονότων. Διάβασέ του. Και κάνε γρήγορα.

Εκείνος το διάβασε. Το λαρύγγι του ξεράθηκε και ένιωσε το κεφάλι του να βουίζει. Στο πάνω μέρος της σελίδας ήταν το γνωστό σύμβολο της Οργανώσεως για την Απελευθέρωση της Γυναίκας, με τη γροθιά. Σε μια φλογερή κανονική ρητορική γλώσσα μερικές παράγραφοι εξηγούσαν «πως η Ανώτερη Περιφερειακή Διοίκηση είχε πάρει την απόφαση να πολεμήσει τώρα για την ελευθερία». Στη διάρκεια της περιόδου του σοβαρού αναπροσανατολισμού οι γυναίκες όλου του κόσμου έψαχναν την ευκαιρία να καθυποτάξουν τα αρσενικά εγωιστικά γουρούνια. Όχι μόνο οι απλώς καταδυναστευμένες φυλετικές μειονότητες μπορούν να εκφράσουν τη στρατιωτική τους ετοιμότητα, έλεγε η προκήρυξη, αλλά κι όλες οι γυναίκες. Το γυναικείο Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο δεν γνώριζε οριοδείχτες.

«Ποιον νομίζουν πως κοροϊδεύουν;» είπε μέσα του ο Στήβυ.

- Ξέρεις πως θα σου την ανάψει καμιά μαύρη σκύλα; της είπε.

Στύλωσε τα μάτια του και την κοίταξε. Τον σημάδευε με ένα πιστόλι, σκοπεύοντας το στήθος του. Το βουητό στο κεφάλι του έγινε πιο δυνατό.

- Βάζεις αυτό το φύλλο πίσω στο σωρό; Δεν έχουμε αρκετά να μοιράζουμε σε όλο τον κόσμο, του είπε.

- Κοίταξε είπε ο Στήβυ κι άρχισε να προχωρεί προς το αμάξι. Η κοπέλα σήκωσε το πιστόλι προειδοποιώντας τον. Εκείνος βούτηξε κάτω πέφτοντας παράλληλα προς το αυτοκίνητο και κύλησε κοντά στον δεξιό μπροστινό τροχό. Την κοπέλα την έπιασε πανικός, άνοιξε την πόρτα για να του ρίξει, προτού εκείνος προλάβει να το σκάσει. Ο Στήβυ της έριξε δυο φορές προτού τον δει, και εκείνη έπεσε στη χορταριασμένη προεξοχή. Δεν στάθηκε να δει αν ήταν νεκρή ή μονάχα πληγωμένη, της πήρε το πιστόλι και μπήκε στο αυτοκίνητο.

- Σύντροφοί μου Αμερικάνοι.

Η φωνή του Προέδρου ήταν βεβιασμένη και κουρασμένη, τα κατάφερε όμως ακόμα να χαμογελάσει με εκείνο το φημισμένο χαμόγελο που δεν υποσχόταν τίποτα. Η εικόνα του Προέδρου ήταν η πρώτη που ερχόταν να ταράξει το χρωματιστό κονφετί που περνούσε σαν χιόνι στην τηλεόραση για δύο βδομάδες σχεδόν.

- Συναντηθήκαμε απόψε για να συζητήσουμε την αφόρητη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το έθνος μας. Έχω καλέσει απόψε - έδειξε έναν ηλικιωμένο καλοντυμένο Νέγρο κύριο που καθόταν σε ένα γραφείο στα αριστερά του - τον αιδεσιμότατο Δρα Ρούσβελτ Ουίλσον, που θα σας μιλήσει από τη δική του άποψη της συνειδήσεως. Ο αιδεσιμότατος Ουίλσον είναι γνωστός σε πολλούς από εσάς, σαν ένας τίμιος άνθρωπος, σαν αρχηγός μιας κοινότητας και σαν μια φωνή συνεργασίας σε αυτούς τους καιρούς της δυσπιστίας και του δημόσιου κινδύνου.

Σε όλη τη χώρα άνθρωποι ντυμένοι με σκούρα πουλόβερ με γυριστούς γιακάδες έτρεχαν μέσα από φλεγόμενα τούνελ, κρατώντας ανάλαφρα κλεμμένες τηλεοράσεις στην αγκαλιά τους για να προλάβουν αυτή την έκτακτη μετάδοση. Αντρες και γυναίκες όλου του έθνους, όλων των πεποιθήσεων, κοίταζαν τον Δρα Ουίλσον και μουρμούριζαν:

- Για δες τι καθαρόαιμος γερο - νέγρος είναι τούτος!

Ο αιδεσιμότατος Ουίλσον μίλησε και η φωνή του ήταν επιτακτική και αργή από συγκίνηση.

- Πρέπει να κάνουμε όλα όσα μας λένε οι αρχηγοί μας. Δεν μπορούμε να πάρουμε εμείς το νόμο στα χέρια μας. Πρέπει να ακούσουμε τι μας υπαγορεύουν η λογική και η ηρεμία και να βρούμε την αμερόληπτη λύση που είμαι σίγουρος πως επιθυμούμε όλοι μας.

Η αναμετάδοση αυτή της τηλεόρασης ήταν ένα πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Η οργάνωσή τους ήταν μια προσφορά στη συνεργασία πολλών δυσαρεστημένων ανθρώπων, που θα προτιμούσαν να βρίσκονται στο δρόμο και να βουτάνε έπιπλα του κήπου. Μα το μήνυμα αυτών των δύο πατριαρχικών μορφών της εξουσίας, είχε μεγαλύτερη σημασία.

- Σας ευχαριστώ, Δρα Ουίλσον, είπε ο Πρόεδρος.

Στεκόταν χαμογελώντας στους φακούς των μηχανών και προχώρησε στο μεγάλο χάρη που ήταν στημένος στα δεξιά του. Πήρε στο χέρι του ένα χάρακα.

- Αυτό, είπε, είναι το πολιορκημένο μας έθνος. Κάθε πράσινη τελεία αντιπροσωπεύει μια κοινότητα όπου η βία που τη μαστιγώνει έχει ξεπεράσει τα όρια όπου θα μπορούσε να αναχαιτιστεί.

Ο χάρτης ήταν σχεδόν ολόκληρος πράσινος, ήταν η πρώτη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση από τις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα.

- Ζήτησα συμπαράσταση από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Καναδά, του Μεξικού και της Μεγάλης Βρετανίας, μα παρόλο που έστειλα τις αιτήσεις μου πριν δύο σχεδόν βδομάδες, δεν έλαβα απάντηση. Μπορώ μονάχα να συμπεράνω ότι πρέπει να τα βγάλουμε πέρα μονάχοι μας.

» Γι' αυτό το λόγο, θα κάνω μια δήλωση σχετικά με την επίσημη κυβερνητική γραμμή. Όπως ξέρετε, αυτή η κατάσταση πρέπει να τελειώσει, κατ' ουσία, σε δεκαπέντε μέρες περίπου. Η κυβέρνηση θα τιμωρήσει από αυτή την ημερομηνία αυστηρότατα οποιονδήποτε που θα έχει σχέση με την διατάραξη του κυβερνητικού έργου. Δεν είναι απλώς μια κενή απειλή, πε...

Ένας νεαρός μαύρος έτρεξε μπροστά στην κάμερα και γύρισε φωνάζοντας κάποιο ασυνάρτητο σύνθημα. Ο αιδεσιμότατος Ουίλσον είδε το πιστόλι που κρατούσε στο χέρι ο νεαρός κι έμεινε κολλημένος στη θέση του με το πρόσωπο συσπασμένο από το φόβο και το φθόνο.

- Η επιχείρηση Αμερική είναι υπόθεσή μας, φώναξε τσιριχτά και έπεσε προς τα πίσω στο κάθισμά του, καθώς ο μαύρος αναρχικός τράβηξε το πιστόλι του.

Ο Πρόεδρος γράπωσε το στήθος του και φώναξε:

- Δεν πρέπει να ... χάσουμε...

Κι έπεσε καταγής.

Οι φωτογραφικές κάμερες έμοιαζαν να γυρίζουν στην τύχη, καθώς άνθρωποι έτρεχαν ολόγυρα πάνω στην αναμπουμπούλα. Από κάπου εμφανίστηκε ένας Λευκός, ίσως κάποιος από τους τεχνικούς, κρατώντας το δικό του πιστόλι. Έτρεξε βιαστικά κοντά στο γραφείο φωνάζοντας «Για την αναρχία!» και πυροβόλησε τον Δρα Ουίλσον κατάστηθα. Ο μαύρος δολοφόνος γύρισε και ο άσπρος φονιάς του έριξε. Οι δυο φονιάδες άρχισαν ένα προσεκτικό μα θορυβώδες πιστολίδι μέσα στο στούντιο. Σε αυτό το σημείο, οι περισσότεροι θεατές έκλεισαν τις τηλεοράσεις τους. «Πολύ άσχημο γούστο», σκέφτηκαν.

Η πινακίδα έξω έλεγε: «ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ, ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Ή Η ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ».

Πάνω από την είσοδο της εκκλησίας κυμάτιζε ένα βιαστικά κατασκευασμένο λάβαρο. Το αντρικό σύμβολο ήταν ζωγραφισμένα άτεχνα πάνω σε ένα άσπρο σεντόνι. Το άσπρο σεντόνι σήμαινε πως οι πιστοί ήταν άσπροι αρσενικοί και πως οι μαύροι και οι γυναίκες ήταν «καλοδεχούμενοι» με ευθύνη δικιά τους. Ο πληθυσμός ήταν τώρα χωρισμένος σε τέσσερα κομμάτια που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Το κάθε κομμάτι άρχισε να καταλαβαίνει πως υπάρχουν ορισμένα οφέλη με το να υπάρχει συνοχή μεταξύ των μελών του και να είναι ενωμένα σε μικρούς πυρήνες. Οι δρόμοι και οι πολυκατοικίες ήταν θανάσιμες παγίδες.

Μέσα στην εκκλησία οι άντρες προσεύχονταν σιωπηλοί. Τους καθοδηγούσε ένας ηλικιωμένος διάκονος που η απειρία και η σύγχυσή του δεν ήταν ούτε μεγαλύτερη ούτε και μικρότερη από το εκκλησίασμα.

- Σπλαχνικέ Θεέ, προσεύχονταν, σε όποια μορφή και να σε φαντάζονται τα μέλη του ποιμνίου μας, σαν σωματική οντότητα ή σαν ένα αυλό πνεύμα, σε παρακαλούμε να μας καθοδηγήσεις σε αυτή την εποχή του μεγαλύτερου κινδύνου.

» Ο αδελφός σηκώνει το ξίφος εναντίον του αδελφού και αδελφός εναντίον αδελφής. Τα αντρόγυνα χωρίζουν, παρά το ιερότερο μυστήριο που τα έχει ενώσει. Προστάτευσέ μας και δείξε μας πως πρέπει να αντιδράσουμε. Ίσως να είναι αλήθεια πως η εκδίκηση είναι δική σου μόνο, μίλησέ μας όμως σχετικά με τα Περιορισμένα Προνοητικά Αντίποινα. Θα θέλαμε να μας δώσεις ένα σημάδι, γιατί έχουμε πραγματικά χαθεί μέσα στο τέλμα του να ζούμε από μέρα σε μέρα.

Ο διάκονος συνέχιζε την προσευχή του, μα σε μα στιγμή ακούστηκε μια σειρά από βροντοχτυπήματα στην πόρτα. Ο διάκονος διέκοψε για μια στιγμή με φοβισμένο ύφος και το χέρι του πήγε στο πιστόλι που φορούσε στο πλευρό του. Όταν δεν συνέβη τίποτα, τελείωσε την προσευχή του και τα μέλη του εκκλησιάσματος πρόσθεσαν, αν το ήθελαν, το αμήν τους.

Στο τέλος της λειτουργίας οι άντρες σηκώθηκαν να φύγουν. Κοντοστεκόντουσαν στην πόρτα και έμοιαζαν να μη βιάζονται να εγκαταλείψουν το ιερό άσυλο της εκκλησίας. Τελικά, ο διάκονος τους έβγαλε έξω. Είχαν προσέξει αμέσως πως στη πόρτα ήταν καρφωμένο ένα κίτρινο δελτίο γεγονότων. Οι Καθολικοί της γειτονιάς είχαν αποφασίσει να βάλουν τέλος στο σχίσμα που διαρκούσε επί αιώνες. Γιατί, όχι, αφού όλοι οι άλλοι κανόνιζαν τις διαφορές τους; Έπρεπε να βρεθεί μια Τελική Λύση.

Μια σφαίρα ήρθε και έσχισε την κάσα της πόρτας. Οι άντρες που στέκονταν στο κατώφλι υποχώρησαν πίσω στο εσωτερικό. Μια φωνή ακούστηκε από το δρόμο.

- Καταραμένοι κομουνιστές, άθεοι Προτεστάντες! Θα σας ξεκάνουμε όλους σας και θα στείλουμε τις ψωραλέες αιρετικές ψυχές σας κατευθείαν στην Κόλαση.

Ακολούθησαν κι άλλοι πυροβολισμοί. Τα χρωματιστά τζάμια της εκκλησίας έγιναν θρύψαλα και από μέσα ακούστηκαν φωνές.

- Πέτυχαν έναν από τους πρεσβύτερους.

- Είναι εκείνοι οι κοιλαράδες Καθολικοί. Θα έπρεπε να τους είχαμε καθαρίσει τότε που είχαμε την ευκαιρία. Που να πάρει η οργή, τώρα μας έχουν παγιδευμένους εδώ μέσα.

Την άλλη μέρα η Εβραϊκή κοινότητα κυκλοφόρησε ένα μπλε δελτίο γεγονότων όπου εξηγούσε ότι είχαν βαρεθεί επιτέλους να τους φτύνουν τις καμπαρτίνες τους και πως όλοι έπρεπε να προσέχουν πολύ. Ολόγυρα στον κόσμο ομάδες από ανθρώπους διασπάστηκαν ξανά, με δικαιολογητικό τη θρησκεία.

Η κατάσταση έγινε τέτοια, που δεν ήξερες σε ποιον μπορούσες να έχεις εμπιστοσύνη.

 Ο Στήβυ γύριζε πίσω στην πόλη όταν το αυτοκίνητο τεζάρισε. Έβγαλε μερικούς προκαταρκτικούς ήχους, τραντάχτηκε και κροτάλισε πιο αργά και έπειτα σταμάτησε. Δεν μπορούσε να ξέρει αν δεν σταμάτησε απλούστατα γιατί του τελείωσε η βενζίνη. Από τις καθορισμένες τριάντα μέρες είχαν μείνει οχτώ ακόμα και έπρεπε να βρει κάποιο μεταφορικό μέσο.

Πήρε το τουφέκι και τα δύο πιστόλια από το Ιμπέριαλ και στάθηκε στην άκρη του δρόμου. Τώρα ήταν πολύ πιο επικίνδυνο να κάνεις ωτοστόπ από ότι ήταν πριν, για τον απλούστατο λόγο πως τώρα, θα ήταν πολύ πιθανό πως ο οποιοσδήποτε που θα περνούσε θα μπορούσε να βρισκόταν από αντίθετη πλευρά ενός από τους πολλούς ιδεολογικούς φράχτες. Ήταν όμως σίγουρος πως κάποιος τελικά θα τον μάζευε ή πως θα κατάφερνε να αρπάξει κάποιο αυτοκίνητο από τον ιδιοκτήτη του.

Η κυκλοφορία ήταν πολύ αραιή. Αρκετές φορές ο Στήβυ αναγκάστηκε να πηδήξει για να καλυφθεί καθώς κάποιος εχθρικά διατεθειμένος οδηγός περνούσε γρήγορα από μπροστά του, πυροβολώντας σαν τρελός πίσω από το τιμόνι. Μια παλιά Σεβρολέτ σταμάτησε επιτέλους να τον πάρει. Την οδηγούσε ένας παχύς Λευκός που ο Στήβυ τον υπολόγισε να έχει περάσει τα πενήντα προ πολλού.

- Έλα μπες μέσα, του είπε ο άνθρωπος.

Ο Στήβυ σκαρφάλωσε στο αμάξι γρυλίζοντας τις ευχαριστίες του και κάθισε επιφυλακτικός, ακουμπώντας πίσω στο κάθισμα.

- Για πού πας; τον ρώτησε.

- Στη Νέα Υόρκη.

- Χμ. Είσαι Χριστιανός εσύ;

- Ε, έκανε ο Στήβυ, αυτή τη στιγμή δεν έχουμε καμιά στεναχώρια. Καλύτερα να προχωρήσουμε μέχρι που να φτάσουμε εκεί που πάμε. Μας μένουν μονάχα οχτώ μέρες σωστά; Αν Δε θίξουμε λοιπόν αυτό το θέμα, σε οχτώ μέρες από τώρα θα είμαστε ευτυχισμένοι και οι δυο μας.

- Εν τάξει. Μου φαίνεται πως αυτή η άποψη είναι η σωστή, μα χαλάει όλο το σκοπό της υποθέσεως. Θέλω δηλαδή να πω, ξεφεύγει από το πνεύμα της.

- Ωραία, λοιπόν, το πνεύμα όμως αρχίζει να κουράζεται κάπως.

Προχωρούσαν σιωπηλοί, οδηγώντας ο καθένας με τη σειρά του. Ο Στήβυ παρατήρησε πως ο γέρος κοίταζε συνέχεια το όπλο και τα δύο πιστόλια. Έψαξε όσο καλύτερα γινόταν το αυτοκίνητο με τα μάτια και του φάνηκε πως ο γέρος ήταν άοπλος. Δεν είπε τίποτα.

- Είδες κανένα δελτίο τελευταία; τον ρώτησε ο άνθρωπος.

- Όχι, είπε ο Στήβυ. Έχω να δω από μέρες. Βαρέθηκα όλη την υπόθεση. Ποιος είναι τώρα στα πράγματα;

Ο γέρος τον κοίταξε βιαστικά και μετά γύρισε πάλι τα μάτια του στο δρόμο.

- Κανείς. Δεν υπάρχει τίποτα το καινούριο.

Τώρα ο Στήβυ έριξε μια ματιά στον γέρο και περιεργάστηκε περίεργος το πρόσωπό του. Τίποτα το καινούριο.

Σε κάμποση ώρα ο γέρος του ζήτησε μερικές σφαίρες.

- Νόμιζα πως δεν έχεις πιστόλι, είπε ο Στήβυ.

- Έχω. Έχω ένα 38άρι στη θήκη για τα γάντια. Το κρατάω εκεί, γιατί έτσι είναι πιο απίθανο να το χρησιμοποιήσω.

- Ένα 38άρι; Τότε αυτές οι σφαίρες δεν σου κάνουν οπωσδήποτε. Χώρια από αυτό, δεν θέλω να τις παραδώσω ακόμα.

Ο άνθρωπος τον ξανακοίταξε. Έγλειψε τα χείλια του παίρνοντας φαίνεται κάποια απόφαση. Σήκωσε τα μάτια του για μια στιγμή από το δρόμο και όρμησε ξαφνικά πάνω στο κάθισμα, κάνοντας βουτιά για να αρπάξει τα γεμάτα πιστόλια. Ο Στήβυ χτύπησε με δύναμη την κόψη του χεριού του στο λαρύγγι του γέρου. Ο άνθρωπος πνίγηκε και έπεσε ξερός στο κάθισμα. Ο Στήβυ οδήγησε το αμάξι στην άκρη του δρόμου, σταμάτησε, άνοιξε την πόρτα και πέταξε έξω το νεκρό σώμα.

Προτού ξεκινήσει πάλι ο Στήβυ, άνοιξε τη θήκη για τα γάντια. Εκεί ήταν ένα άδειο ρεβόλβερ και ένα τσαλακωμένο δελτίο. Πέταξε το όπλο καταγής, δίπλα στο γέρο. Ίσιωσε μετά το τσαλακωμένο χαρτί. Αυτό έγραφε πως οι νέοι όλου του κόσμου έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον όλων που έχουν περάσει τα τριάντα.

- Πως προχωράς με το δελτίο συμβάντων;

Ο αδύναμος άντρας με την πράσινη μπλούζα της δουλειάς σταμάτησε να γράφει στη μηχανή και σήκωσε τα μάτια του.

- Δεν ξέρω. Δυσκολεύομαι να διαβάσω το φοβερό σου γράψιμο. Μπορεί, σε κανένα τέταρτο. Αρχίζετε να βαριέστε εκεί έξω;

Ο άνθρωπος με τη ζακέτα ρούφηξε βιαστικά λίγο από το χλιαρό καφέ του.

- Ναι. Επρόκειτο να κάνω μια ανακοίνωση, μα δε βαριέσαι. Αστους να περιμένουνε. Ψηφίσανε, ξέρουν τι πρόκειται να γίνει. Τελείωνε με κείνο το δελτίο. Θέλω να βγει και να κρεμαστεί προτού μας προλάβουν εκείνοι οι καταραμένοι οι Ηθοποιοί.

- Ακουσέ με, Λάρρυ. Αυτοί οι παλαβοί ούτε που θα το σκεφτούν. Ησύχασε λοιπόν.

Ο άντρας με τη μπλούζα της δουλειάς έγραφε σιωπηλά στη μηχανή για κάμποση ώρα. Ο Λάρρυ γύριζε μέσα στην ψυχρή αίθουσα των συνεδριάσεων, σπρώχνοντας τις καρέκλες πίσω στη θέση τους και μασώντας νευρικά το πούρο του. Όταν τελείωσε η μεμβράνη, ο άντρας με την πράσινη μπλούζα της δουλειάς την τράβηξε από τη μηχανή και την έδωσε στον Λάρρυ.

- Εν τάξει, είπε, εδώ είναι. Ίσως να ήταν καλύτερα να τους την διάβαζες πρώτα. Περιμένουν απ' έξω, τώρα και καμιά - δυο ώρες.

- Ναι έτσι λέω και εγώ, είπε ο Λάρρυ.

Έκλεισε το φερμουάρ της πράσινης ζακέτας του και περίμενε μέχρι να πάρει το σακάκι του και ο άνθρωπος με την μπλούζα της δουλειάς. Έσβησε τα φώτα και κλείδωσε την πόρτα του χωλ. Έξω βρισκόταν ένα πελώριο πλήθος από άντρες, όλοι τους λευκοί και αρκετά προχωρημένης ηλικίας. Ζητωκραύγασαν όταν ο Λάρρυ κι ο άλλος βγήκαν έξω. Ο Λάρρυ σήκωσε το χέρι του να κάνουν ησυχία.

- Εν τάξει, ακούστε με, τους είπε. Έχουμε εδώ το δελτίο μας. Προτού το βγάλουμε στον πολύγραφο θα σας το διαβάσω να το ακούσετε. Λέει ακριβώς αυτά που ψηφίσαμε, έτσι πρέπει να είστε ικανοποιημένοι όλοι σας.

Διάβασε το δελτίο, σταματώντας κάθε λίγο και λιγάκι, περιμένοντας να τελειώσουν τα χειροκροτήματα και οι ζητωκραυγές των αντρών. Κοίταξε το πλήθος. Ήταν όλοι τους μυώδεις τύποι βετεράνων, σκέφτηκε. Αυτό ακριβώς είμαστε: Είμαστε Παλιοί Πολεμιστές. Τα περάσαμε όλα. Είμαστε εκείνοι που ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Είμαστε οι Παραγωγοί.

Το δελτίο συμβάντων τα εξηγούσε όλα, σε μια γλώσσα απλή, που δεν έμοιαζε καθόλου με τις διατριβές των άλλων ομάδων, πως οι εργάτες - οι Παραγωγοί - όλου του κόσμου βαρέθηκαν να κάνουν αυτοί όλη τη δουλειά ενώ ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού - οι καταραμένοι παράξενοι Ηθοποιοί - δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να τρώνε αυτοί, όλους τους καρπούς της τίμιας εργασίας που κρατούσε από τις εννιά το πρωί μέχρι τις πέντε το απόγευμα. Οι Ηθοποιοί δεν πρόσφεραν τίποτα και σπαταλούσαν μεγάλα ποσά των πολύτιμων πόρων μας. Χρειαζόταν πολύ απλή λογική για να δει κανείς πως η τροφή, ο ρουχισμός, η στέγαση, τα χρήματα και οι δυνατότητες διασκεδάσεως που τα αποσπούσαν από τη χρήση των Παραγωγών, ήταν σαν να πετάγονταν στα σκουπίδια. Οι Παραγωγοί εργάζονταν όλο και πιο σκληρά και κέρδιζαν όλο και λιγότερα. Πολύ καλά, τι μπορούσατε να περιμένετε λοιπόν; Ήταν βέβαιο πως η κατάσταση θα χειροτέρευε για τον καθένα.

Οι άντρες ζητωκραύγασαν. Ήταν καιρός να ξεφορτωθούν τα παράσιτα. Κανείς δεν παραπονιόταν αν έκαιγες μα βδέλλα για να πέσει από πάνω σου. Και ούτε μπορούσε να παραπονεθεί κανείς, αν θα ξεφορτωνόσουνα αυτά τα στοιχεία που μοιάζουν σαν βδέλλες από τη φυσιολογική και οργανωμένη κοινωνία των Παραγωγών.

Ο Λάρρυ τελείωσε το διάβασμα του δελτίου και ρώτησε αν κανένας είχε να κάνει ερωτήσεις ή ήθελε να σχολιάσει κάτι. Μερικοί άντρες άρχισαν να μιλάνε, μα ο Λάρρυ τους αγνόησε και συνέχισε να μιλάει ο ίδιος.

- Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, είπε, πως πρέπει να τους βάλουμε όλους να δουλεύουν κανονικές ώρες όπως εμείς. Όπως βλέπετε, είναι δύσκολο να πούμε για μερικούς αν είναι Παραγωγοί σαν εμάς ή απλούστατα είναι τίποτα ψωραλέοι ναρκομανείς Ηθοποιοί. Σαν τους ανθρώπους που ασχολούνται με την τηλεόραση. Μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε. Πρέπει όμως να είμαστε προσεχτικοί γιατί γύρω μας υπάρχουν ένα σωρό Ηθοποιοί που προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως είναι στα αλήθεια Παραγωγοί. Να έχετε το νου σας: Αν μπορείτε να τους χρησιμοποιήσετε, δεν χρειάζεται Τέχνη.

- Θέλω δηλαδή, να πω, που σταματάμε; είπε ο ένας. Δεν μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτός ο διαχωρισμός. Σε λίγο δεν θα υπάρχουν πια ομάδες όπου να μπορείς να ανήκεις. Θα κλειδωθούμε όλοι στα σπίτια μας και θα φοβόμαστε να δούμε όποιον και να 'ναι.

- Αυτό δεν είναι για το καλό μας, συμφώνησε ένας άλλος. Αν πας και πάρεις αυτό που θέλεις, θέλω να πω, δηλαδή, αν πάρεις κάτι από κάποιο μαγαζί ή κάτι το παρόμοιο, όλοι ξέρουν τότε πως το έχεις όταν θα το φέρεις στο σπίτι σου. Τότε εσύ είσαι ο στόχος. Τώρα έχω λιγότερα πράγματα από ότι είχα όταν άρχισαν όλα αυτά.

Ένας τρίτος παρακολουθούσε σκυθρωπά τους δύο πρώτους. Τράβηξε ένα δικό του δελτίο συμβάντων από τη τσέπη της ζακέτας του,

- Αυτές είναι κομμουνιστικές κουβέντες, είπε. Σας ξεφεύγει το βάθος όλου του ζητήματος. Επιτρέψτε μου να σας κάνω μια ερώτηση. Είστε δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας;

Ο πρώτος σήκωσε απορημένος τα μάτια του από το δελτίο συμβάντων.

- Δεν καταλαβαίνω, ποια είναι η διαφορά. Θέλω να πω είμαι βασικά αριστερόχειρας, μα γράφω με το δεξί μου χέρι.

Ο τρίτος άνθρωπος τον κοίταξε οργισμένος, μη μπορώντας να τον πιστέψει.

Μπαμ!

ΓΙΑΝΓΚ και ΓΙΝ. Αρσενικό και θηλυκό. Ζεστός και κρύος. Όγκος και ενέργεια. Λείο και τσαλακωμένο. Ζυγός και μονός. Ήλιος και Σελήνη. Σιγή και θόρυβος. Διάστημα και χρόνος. Σκλάβος και αφέντης. Γρήγορο και αργό. Μεγάλο και μικρό. Γη και θάλασσα. Καλό και κακό. Αναμμένο και σβηστό. Μαύρο και άσπρο. Δυνατό και αδύνατο. Κανονικό φίλτρο και φίλτρο κινγκ - σάιζ. Νέος και γέρος. Φως και σκιά. Φωτιά και πάγος. Ασθένεια και υγεία. Σκληρό και μαλακό. Ζωή και θάνατος.

Αν υπάρχει κάποια συνωμοσία γιατί να μην το μάθετε;

Μια ώρα ακόμα.

Εκατομμύρια άνθρωποι ήταν κρυμμένοι στις τρύπες τους περιμένοντας να περάσουν τα τελευταία λεπτά του πολέμου. Κανείς σχεδόν δεν ήταν στους δρόμους. Κανένας Δε φώναζε πανηγυρίζοντας μεθυσμένα, πριν από την προγραμματισμένη ώρα. Στο σκοτάδι της νύχτας, ο Στήβυ μπορούσε να ακούσει ακόμα μεμονωμένους τουφεκισμούς από μακριά. Κάποιος ηλίθιος που την άρπαξε μια ώρα μονάχα πριν την ανακωχή.

Ο καιρός περνούσε. Ο κόσμος έβγαινε με επιφύλαξη στον καθαρό αέρα, αλλά και κρυβόταν ακόμα στη σκιά γιατί δεν τα 'χε καταφέρει να συνηθίσει για την ώρα να περπατάει στα ανοιχτά. Οι πυροβολισμοί του ενθουσιασμού έπεφταν συνέχεια. Ποτέ άλλοτε δεν θα έβρισκαν τέτοια ευκαιρία και τους έμενε μονάχα ένα τέταρτο περιθώριο. Τα χρωμέ μαχαίρια τα Τεσσαρακοστής Δεύτερης Οδού έβρισκαν το καταφύγιό τους στα απροστάτευτα λαρύγγια και τις ωμοπλάτες από το Γκόθαμ.

Η πλατεία των Τάιμς ήταν άδεια ακόμα όταν ο Στήβυ έφτασε. Πτώματα σε αποσύνθεση κείτονταν μπροστά στα μαγαζιά που πουλούσαν δίσκους και πορνογραφικό υλικό. Μερικές σκιές πέρασαν από το δρόμο, πέρα μακριά στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Η μεγάλη μπάλα είχε γείρει κιόλας. Ο Στήβυ την παρακολουθούσε κι είχε βαριεστήσει από τους δολοφόνους ου κρύβονταν ολόγυρά του. Η τεράστια φωτισμένη υδρόγειος της Νέας Υόρκης ήταν έτοιμη να πέσει, καθώς περίμενε μονάχα να έρθουν τα μεσάνυχτα και να αρχίσουν να φιλιούνται τα πλήθη στον ερχομό της Πρωτοχρονιάς. Εκεί ήταν κι ο Στήβυ που αδιαφορούσε, εκεί και οι πλιατσικολόγοι που απογοητεύτηκαν από τους μπαρουτοκαπνισμένους μαύρους και λεηλατημένους δρόμους.

Εκεί επάνω έλεγε:11:55'. Ακόμα πέντε λεπτά. Ο Στήβυ στριμώχτηκε μέσα σε μια είσοδο, ξέροντας πως ήταν εξευτελιστικό να την αρπάξει, όταν έμειναν μονάχα πέντε λεπτά. Από τις αόριστες στριγκλιές ολόγυρά του, κατάλαβε πως μερικοί έμεναν τέζα ακόμα.

Τώρα άρχισαν να περνούν άνθρωποι τρέχοντας. Η πλατεία γέμιζε. 11:58' και η μπάλα μόλις και κρεμόταν εκεί ακόμα. Το λεφούσι του κόσμου που μαζεύτηκε έγινε στόχος για γρήγορο πιστολίδι, μα ο κόσμος συνέχιζε να έρχεται ακόμα. Αρχισε μια οχλαγωγία, κάτι που έμοιαζε με την τρέλα που πιάνει τον κόσμο στο τέλος του πολέμου. Ο Στήβυ μπήκε μέσα στο ρεύμα και παραδόθηκε στην απελευθέρωση και ανακούφιση.

11:59'... Η μπάλα φαινόταν... να γέρνει... κι έπεσε! 12:00' Η οχλαγωγία δυνάμωσε, το τραγούδι της Νέας Υόρκης! Η αυταρέσκειά της ξαναγύρισε με όλη την πρόστυχη δύναμή της. «Είμαστε ο Αριθμός Ένα! Είμαστε ο Αριθμός Ένα!» Ο ψυχρός αέρας παράσυρε τις κραυγές μέσα στους αφώτιστους δρόμους, φέρνοντας τις πάνω από την μυρωδιά των καμένων και των άλλων παρόμοιων οσμών. Θα περνούσε πολύς καιρός μέχρι να γίνουν κατοικήσιμα αυτά που έμειναν, μα Εμείς είμαστε ο Αριθμός Ένα! Ακούγονταν ακόμα κάτι σποραδικές τουφεκιές, μα αυτοί ήταν οι συνηθισμένοι φονιάδες της πόλεως της Νέας Υόρκης, που είχαν για ασχολία την ακήρυχτη και αναγνωρισμένη από καιρό βία και δεν τους πρόσεχε κανείς.

Είμαστε ο Αριθμός Ένα!

Ο Στήβυ κατάλαβε πως τσίριζε κι αυτός, χωρίς να το θέλει. Στεκόταν δίπλα σε ένα ψηλό μαύρο που ιδροκοπούσε. Ο Στήβυ του γέλασε, του γέλασε κι ο μαύρος. Ο Στήβυ τέντωσε το χέρι του.

- Κόλλα το, του είπε. Είμαστε ο Αριθμός Ένα!

- Είμαστε ο Αριθμός Ένα! Είπε και μαύρος. Δηλαδή, είμαστε εμείς. Πρέπει να τα τακτοποιήσουμε όλα τώρα, θέλω να πω, πως ότι απόμεινε τώρα είναι δικό μας! Όχι άλλες μάχες!

Ο Στήβυ τον κοίταξε, συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά τη σημασία της θέσεώς του.

- Δίκιο έχεις, είπε και η φωνή του πιάστηκε. Δίκιο έχεις αδερφέ μου.

- Με συγχωρείτε.

Ο Στήβυ και ο μαύρος γύρισαν να δούνε μια παράξενα ντυμένη γυναίκα. Το ντύσιμό της έκρυβε εντελώς κάθε σημάδι για να καταλάβεις ποια ήταν σαν άτομο, μα η φωνή της ήταν εντελώς ξεκάθαρη γυναικεία. Η γυναίκα φορούσε έναν μακρύ χαλαρό χιτώνα, με φανταχτερά στολίδια από λουλούδια και πεταλούδες. Είχε καρφιτσωμένα επάνω ψεύτικα κοσμήματα και όλο το πράγμα ήταν γαρνιρισμένο με φτηνές «χρυσοασημένιες» τρέσες της δεκάρας. Το κεφάλι της γυναίκας κρυβόταν ολόκληρο, κάτω από ένα μεγάλο πλεκτό κράνος σε σχήμα γαβάθας και από εκεί μέσα αντιλαλούσε συνεπαρμένη η φωνή της.

- Με συγχωρείτε, είπε, τώρα που τελείωσαν οι προκαταρκτικές αψιμαχίες, δεν νομίζετε πως θα έπρεπε να συνεχίσουμε;

- Τι να συνεχίζουμε; ρώτησε ο μαύρος.

- Τον Τελευταίο Πόλεμο, τον τελειωτικό πόλεμο. Τον πόλεμο εναντίον του εαυτού μας. Είναι παράλογο να προσπαθούμε να τον αποφύγουμε τώρα πια.

- Τι θέλετε να πείτε; ρώτησε ο Στήβυ.

Η γυναίκα άγγιξε το στήθος του Στήβυ.

- Εδώ. Η ενοχή σας. Η απογοήτευσή σας. Δεν νιώθετε καλύτερα κατά βάθος, έτσι δεν είναι; Θέλω να πω, οι γυναίκες δεν μισούν τους άντρες στην πραγματικότητα, μισούν τη δική τους αδυναμία. Οι άνθρωποι δεν μισούν στην πραγματικότητα τους άλλους ανθρώπους για τη θρησκεία τους ή τη φυλή τους. Είναι επειδή βλέπεις κάποιον άλλο να είναι διαφορετικός από εσένα και αυτό σε κάνει να νιώθεις ανασφάλεια στις δικές σου απόψεις. Εκείνο που μισείς είναι ι αμφιβολίες σου και ρίχνεις το μίσος σου σε άλλον άνθρωπο.

- Έχεις δίκιο, είπε ο μαύρος. Δεν θα με ένοιαζε, ξέρεις, τόσο πολύ, αν με μισούσαν εξαιτίας μου, κανείς όμως ούτε που σκοτίστηκε ποτέ γι' αυτό.

- Αυτό είναι το πιο απογοητευτικό, είπε εκείνη. Αν κάποιος μισήσει ποτέ το πραγματικό εγώ σου, τότε θα μάθεις ποιος θα είσαι.

- Ανήκετε στη Λατρεία της Καλοσύνης, δεν είναι έτσι; ρώτησε σιγανά ο μαύρος.

- Στο Σινσετσού, είπε εκείνη, μάλιστα.

- Θέλετε να πέσουμε σε συλλογή ή σε κάτι τέτοιο; ρώτησε ο Στήβυ.

Η γυναίκα έχωσε το χέρι της στο μεγάλο πανέρι που κουβαλούσε περασμένο στο μπράτσο της. Έδωσε στον καθένα τους από ένα χοντρό πλαστικό δοχείο, γεμάτο από ένα άχρωμο υγρό.

- Όχι, είπε ο μαύρος, καθώς έπαιρνε το δοχείο του. Πετρέλαιο.

Ο Στήβυ κρατούσε το δοχείο του με το πετρέλαιο διστακτικά και έριξε μια ματιά ολόγυρα στην πλατεία. Εκεί είχε και άλλους ντυμένους κατά των τρόπο των Σινσετσού και όλοι τους μιλούσαν σε ομάδες που είχαν σχηματιστεί τριγύρω τους.

- Να κηρύξω πόλεμο στον εαυτό μου; είπε ο Στήβυ με αμφιβολία. Μήπως πρέπει να δημοσιεύσω πρώτα ένα δελτίο συμβάντων;

Κανείς δεν του απάντησε. Οι άνθρωποι κοντά του πλησίαζαν για να μπορέσουν να ακούσουν και αυτοί τη γυναίκα Σινσετσού. Εκείνη συνέχιζε να μοιράζει δοχεία καθώς μιλούσε.

Ο Στήβυ ξεγλίστρησε κι έφυγε προσπαθώντας να βγει από την περιοχή, έξω από το μολυσμένο τετράγωνο. Όταν έφτασε σε κάποια πάροδο γύρισε και κοίταξε πίσω του: Το πλήθος ήταν κιόλας περιζωμένο από δεκάδες φωτιές που έμοιαζαν σαν σκορπισμένοι σωροί από φύλλα, που έκαιγαν στις πίσω αυλές της παιδικής του ηλικίας.