|
|
Graham Masterton
Revenge of the Manitou, 1979
Μετάφραση: Μ. Παπαβασιλείου, 1980
(Περιεχόμενα)
Δαιμονισμένος...
Ο Νηλ ένιωσε το κορμί του να τσιτώνεται βλέποντας το γιο του, τον Τόμπυ, ανακαθισμένο στο κρεβάτι να τον κοιτάζει. Το μικρό του πρόσωπο ήτανε λευκό, λευκό σαν το ασημόχρωμο φως που έριχνε το φεγγάρι και τα μάτια του γυαλίζανε γεμάτα ένταση. Δε χαμογελούσε. Ήταν συνοφρυωμένος. Η έκφρασή του ήταν ήρεμη και επίτηδες συγκρατημένη και γι' αυτό και πιο τρομακτική.
Τα οκτάχρονα παιδιά χαμογελούν ή κλαίνε ή δείχνουνε κάποιο αίσθημα, σκέφτηκε ο Νηλ. Γιατί λοιπόν με
κοιτάζει μ' αυτόν τον τρόπο;
Τα μάτια του Τόμπυ σπινθηρίζανε γεμάτα διαβολική κακία. Τα χαρακτηριστικά του φάνηκαν να μετατοπίζονται και να αλλάζουν μέσα στο φως του φεγγαριού, λες και κάποια διαφάνεια είχε τοποθετηθεί πάνω σε μιαν άλλη, μέχρι που το πρόσωπό του έγινε τελείως διαφορετικό πρόσωπο - το πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου. Κάποιου ηλικιωμένου, πολύ πιο ηλικιωμένου... και πολύ πιο δαιμονικά μοχθηρού.
Το αγόρι σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι και φάνηκε σα να γλιστράει προς το μέρος του Νηλ. Στάθηκε σε ένα μέτρο απόσταση και τότε μίλησε με τη φωνή του Μισκαμάκους, εκείνη την υπόκωφη, απόκοσμη, μακρινή φωνή που έμοιαζε σαν ηχώ, που ερχόταν μέσα από τα πανάρχαια βάθη του χρόνου.
- Μίλησες με το λευκό μάγο Έρσκιν. Θα έρθει να με βρει μαζί με τον ύπουλο ομοαίματο αδερφό μου, το Βράχο που Τραγουδάει. Και θα τους δείξω πως το μανιτού μου είναι ακατάλυτο κι ότι η εκδίκησή μου απλώνεται σε πενήντα χιλιάδες φεγγάρια..
Ο Νηλ είπε σταθερά:
- Αφησε τον Τόμπυ. Θέλω να βγεις από μέσα του.
Ο Τόμπυ χαμογέλασε και το χαμόγελό του ήταν αργό και λακωνικό.
- Είσαι ανίσχυρος να με εμποδίσεις, είπε.