James Graham Ballard
διήγημα από το "low flying aircraft"
My Dream of Flying to Wake Island
Αποκλειστική Μετάφραση για το af,
πρώτη δημοσίευση: Ηλίας Πολυχρονάκης

Το όνειρο του Μέλβιλ να πετάξει στο νησί Γουέηκ - μια μάταια φιλοδοξία λόγω του φυσικού του υστερήματος - ζωντάνεψε και πάλι με την εύρεση του αεροσκάφους που συντρίφτηκε και το οποίο τώρα βρίσκονταν θαμμένο στους αμμόλοφους, πίσω από την παραλιακή οικία. Έως τότε, στην διάρκεια αυτών των τριών πρώτων μηνών στο εγκαταλελειμμένο κέντρο τουρισμού στους αμμόλοφους, η έμμονη ιδέα που τον κατάτρυχε με το νησί Γουέηκ βασιζόταν πάνω σε κάποιες συλλογές ξεφτισμένων φωτογραφιών αυτής της αττόλης στον ειρηνικό ωκεανό, πάνω σε λίγες αμυδρές ενθυμήσεις αχανών διάδρομων προσγειώσεως από σκυρόδεμα, και πάνω σε ένα ανεκπλήρωτο όνειρο όπου αυτός θα βρισκόταν μπροστά στα όργανα του πιλοτηρίου ενός μικρού αεροσκάφους, πετώντας σταθερά προς δυσμάς πάνω από την ανοιχτή θάλασσα.

Όμως τα πάντα άλλαξαν με την ανακάλυψη του βομβαρδιστικού που συντρίφτηκε στους αμμόλοφους. Αντί ο Μέλβιλ να περνά την ώρα του αμήχανα, περιπλανώμενος κατά μήκος της ακροθαλασσιάς, ή να κοιτάζει από το μπαλκόνι τα ατέλειωτα αμμοπέδια που απλωνόταν προς την θάλασσα όσο κρατούσε η άμπωτη, τώρα διαρκώς ήταν αφοσιωμένος στην εκταφή του αεροπλάνου απ' τους αμμόλοφους. Ματαίωσε τις βραδινές παρτίδες σκάκι με τον δόκτορα Λέινγκ, τον μοναδικό του γείτονα στο άδειο κέντρο τουρισμού, πήγαινε στο κρεβάτι του πριν την έναρξη του προγράμματος στην τηλεόραση, σηκωνόταν από τις πέντε το πρωί, φτυαρίζοντας αργά και τραβώντας σε μήκος τα εναέρια καλώδια επικοινωνιών κατά μήκος της άμμου στο σημείο της εκσκαφής.

Αυτή η δραστηριότητα ήταν προσήκουσα για τον Μέλβιλ, αφού τον αποσπούσε από τις επανερχόμενες ενοχλήσεις της προσβολής από οξεία μετωπική ημικρανία. Αυτές οι αναμνήσεις που επέστρεφαν απ' την μακρά περίοδο της αγωγής με ηλεκτροσόκ, τον κλόνιζαν πέραν από το αναμενόμενο γι' αυτόν, στέλνοντας την σαφή τους προειδοποίηση, ότι στα περιθώρια του νου του, τα στοιχεία ενός λιγότερο ευάρεστου κόσμου περίμεναν να ανασυγκροτηθούν. Το όνειρό του να δραπετεύσει προς το νησί Γουέηκ ήταν μια ψεύτικη ένδειξη πυξίδας, η ανακάλυψη όμως του μεγάλου αεροσκάφους που συντρίφτηκε του έδωσε μια δυνατότητα να απασχολεί εκεί όλες του τις ενεργειακές δυνάμεις, και να κρατά με επιτυχία σε απόσταση αυτές τις προσβολές ημικρανίας.

Μερικά αεροπλάνα της εποχής του πολέμου ήταν θαμμένα κοντά σ' αυτό το άδειο τουριστικό κέντρο. Περπατώντας στα αμμοπέδια, σε αυτό που ο Δρ Λέινγκ πίστευε πως ήταν κυνήγι δειγμάτων θαλάσσιας βιολογίας, ο Μέλβιλ εύρισκε συχνά τεμάχια συμμαχικών και εχθρικών αεροσκαφών, που είχαν καταρριφθεί πάνω απ' τα Στενά. Τα τμήματα των μηχανών που τα διέβρωνε η σκουριά και οι κιλλίβαντες των πυροβόλων, αναδυόταν απ' την άμμο με κάποιο τρόπο μεταφοράς που είχε σχέση με την διάβαση της θάλασσας και ύστερα βούλιαζαν ξανά χωρίς ν' αφήνουν ίχνη. Τα καλοκαιρινά σαββατοκύριακα, λίγοι κυνηγοί ενθυμίων και ένθερμοι συλλέκτες αντικειμένων που σχετιζόταν με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεδιάλεγαν την άμμο, βρίσκοντας που και που μια μηχανή ακέραια ή μια δοκό από πτέρυγα. Αυτά τα υπολείμματα όμως ήταν πάρα πολύ βαριά για να μεταφερθούν και τα άφηναν εκεί που τα βρήκαν. Εν τούτοις, μια απ' αυτές τις ομάδες που συνερχόταν τα σαββατοκύριακα και που είχε αρχηγό τον Τέναντ, ένα πρώην διευθυντή στο χώρο της διαφήμισης, είχε βρει αλώβητο ένα Μέσσερσμιττ 109, μισό μίλι πιο πέρα στην ακτή. Τα μέλη της ομάδας στάθμευαν τα σπορ αυτοκίνητά τους στο βάθος του δρόμου, κάτω απ' το παραλιακό σπίτι του Μέλβιλ και ξεκίνησαν με τελειοποιημένες αντλίες και με μια τροχαλία ανύψωσης τοποθετημένη πάνω σ' ένα επιδιορθωμένο στρατιωτικό αμφίβιο όχημα.

Ο Μέλβιλ παρατήρησε ότι ο Τέναντ ήταν συχνά καχύποπτος κι επιφυλακτικός με κάθε θεατή που πλησίαζε το Μέσσερσμιττ, αλλά ο τέως διαφημιστής ήταν ολοφάνερα παραξενεμένος μ' αυτόν τον μοναχικό κάτοικο του ερημικού κέντρου διακοπών, που περνούσε τον καιρό του βαδίζοντας ήρεμα μέσα στα συντρίμματα στην ακτή. Παρείχε στον Μέλβιλ μια δυνατότητα να παρατηρεί το αεροσκάφος. Βγήκαν στην βρεγμένη άμμο, εκεί που βρισκόταν το καταρριφθέν καταδιωκτικό σαν κάποιο είδος ιπτάμενου σαυροειδούς που ήταν ξαπλωμένο μέσα στο δικό του ανάχωμα γαλβανισμένου σίδερου λίγο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Ο Τέναντ βοήθησε τον Μέλβιλ να μπει στο μαυρισμένο πιλοτήριο, μία εμπειρία που αμέσως έφερε την πρώτη "κατάσταση φυγής".

Αργότερα, όταν ο Τέναντ κι οι συνεργάτες του τον έφεραν πίσω στο παραλιακό σπίτι, ο Μέλβιλ καθόταν επί ώρες να κάνει μασάζ στους καρπούς και τα χέρια του, καθώς αντιλαμβανόταν ανήσυχα κάποιες περίπλοκες ικανότητες στα δάκτυλα που αυτός μεν ήθελε να τις ξεχάσει, αλλά εκείνες με απρόβλεπτους τρόπους άρχιζαν να του ξαναεπιβάλλονται. Το σολάριο του Λέινγκ με τα καντράν του και τα σκιάστρα, τον τάραζε ακόμη περισσότερο κι' από το θάλαμο πιλότου του 109.

Παρόλο που ήταν εντυπωσιακό εύρημα, το κύτος του καταδιωκτικού του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου που μάζευε σκουριά, ήταν ασήμαντη λεπτομέρεια σε σχέση με την ανακάλυψη του Μέλβιλ. Την ύπαρξη βομβαρδιστικού ή τουλάχιστον την ύπαρξη κάποιας μεγάλης μηχανικής κατασκευής, την είχε αντιληφθεί, εδώ και κάποιο καιρό. Όπως περιπλανιόταν τα ζεστά απογεύματα, ανάμεσα στους αμμόλοφους, πάνω απ' το παραλιακό σπίτι, ήταν πολύ απορροφημένος -- καταρχήν με το δύσκολο έργο της τακτοποίησής του στο εγκαταλειμμένο κέντρο διακοπών και πάνω από όλα με το να είναι αδρανής. Σε αντίθεση με τις ατέλειωτες ώρες που περνούσε στο νοσοκομείο-γυμναστήριο, στην διάρκεια της μακράς ανάρρωσής του μετά το αεροπορικό ατύχημα, έβρισκε ότι η προσπάθειά του να περπατάει μέσα στην βαθιά άμμο, γρήγορα τον οδηγούσε σε εξάντληση.

Σ' αυτό το στάδιο, επίσης, είχε άλλα πράγματα να σκέφτεται. Μετά τον ερχομό του στο θέρετρο αυτό, ήρθε σε επαφή με τον Δρ Λέινγκ, κι όπως είχε συνηθίσει απ' τους υπαλλήλους του νοσοκομείου, περίμενε να τον ακολουθεί παντού ο ψυχίατρος. Αλλά είτε σκόπιμα, είτε όχι, ο Λέινγκ δεν είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Μέλβιλ, αυτόν τον τέως πιλότο που παρουσιάστηκε εδώ αυθόρμητα, με το ακριβό του αυτοκίνητο, και τώρα τριγύριζε ακούραστα γύρω απ' το σολάριο σαν να έψαχνε να βρει ένα αρουραίο ταϊσμένο με χρώμιο. Ο Λέινγκ, ο οποίος εργαζόταν στο Επιστημονικό Συμβούλιο Εργαστηριακών Ερευνών, πέντε μίλια μέσα στην ενδοχώρα, εκτιμούσε σαφώς την ησυχία του προκατασκευασμένου σολάριου κι είχε ανυψώσει την προσάμμωση στο νότιο τμήμα του κέντρου τουρισμού. Χαιρέτησε τον Μέλβιλ χωρίς να κάνει σχόλια, του παρέδωσε στο χέρι τα κλειδιά του παραλιακού σπιτιού του, και τον άφησε εκεί.

Αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος ήταν μια ανακούφιση για τον Μέλβιλ, αλλά ταυτόχρονα τον έσπρωξε περισσότερο στην ομφαλοσκόπηση. Φτάνοντας εκεί είχε δυο βαλίτσες, μία γεμάτη με ρούχα προσφάτως αγορασμένα, ενώ η άλλη είχε τις νοσοκομειακές ακτινογραφίες από το κεφάλι του και τις φωτογραφίες της νήσου Γουέηκ. Έδωσε στον Δρ Λέινγκ τις διαφάνειες με τις ακτινογραφίες. Ο γιατρός τις ύψωσε στο φως, εξετάζοντας προσεκτικά αυτά τα αρνητικά κρανίου του Μέλβιλ, σαν να ήταν έτοιμος να υποδείξει σχεδιαστικό λάθος κατασκευής. Τις φωτογραφίες του νησιού Γουέηκ του τις επέστρεψε χωρίς σχόλιο.

Ο Μέλβιλ, αυτές τις εικόνες της αττόλης του Ειρηνικού με τους αχανείς διαδρόμους προσγειώσεως από σκυρόδεμα, τις είχε συλλέξει τους προηγούμενους μήνες, στην διάρκεια της ανάρρωσής του στο νοσοκομείο, όπου είχε γίνει μέλος μιας οργάνωσης προστασίας της άγριας ζωής, κάνοντας δήθεν τον υποστηρικτή στην εκστρατεία να σώσουν απ' την εξαφάνιση τα αλμπατρός στο νησί Γουέηκ. Κατά δεκάδες, αυτά τ' αδέξια πουλιά, φώλιαζαν στις άκρες των διαδρόμων και σηκωνόταν σε τεράστια σμήνη όταν γινόταν η απογείωση των αεροσκαφών της γραμμής. Το αληθινό όμως ενδιαφέρον του Μέλβιλ ήταν το νησί καθεαυτό, μια αεροπορική βάση κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τώρα σημείο ανεφοδιασμού για οποιονδήποτε τύπο αεριωθούμενου διέσχιζε τον Ειρηνικό ωκεανό. Ο συνδυασμός της παρασυρόμενης από τον αέρα άμμου και του τσιμέντου, με τις μεταλλικές παράγκες που σκούριαζαν στους διαδρόμους προσγείωσης, υπό την απόλυτη ψυχολογική υποβάθμιση του τοπίου που είχε φτιαχτεί από ανθρώπους, είχε προσβάλει το μυαλό του κατά ένα σφοδρό αλλά διφορούμενο τρόπο. Παρ' όλη του την ξηρότητα και την απομόνωση στον ωκεανό, σύντομα έγινε στο μυαλό του Μέλβιλ μια ζώνη με πολλές δυνατές πιθανότητες. Ονειροπολούσε να πετάξει μ' ένα μικρό αεροπλάνο, κάνοντας την πτήση με σταθμούς από νησί σε νησί στον Ειρηνικό. Ήξερε πως όταν προσγειωνόταν εκεί, οι ημικρανίες του θα χανόταν δια παντός. Είχε αποστρατευθεί από την πολεμική αεροπορία υπό συγκεχυμένες περιστάσεις και κατά την διάρκεια της θεραπείας μετά το ατύχημα, οι στρατιωτικοί ψυχίατροι ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένοι με το να παίζουν τους ρόλους τους σε μια κατάσταση που θα κατέληγε να είναι μια συνωμοσία σιωπής. Όταν τους είπε ότι είχε νοικιάσει σπίτι από έναν γιατρό σ' ένα εγκαταλειμμένο τουριστικό κέντρο και πως σχεδίαζε να ζήσει εκεί για ένα χρόνο με τους καθυστερημένους μισθούς του, ανακουφίστηκαν που τον έβλεπαν να φεύγει, και μαζί του να παίρνει τις ακτινογραφίες κρανίου και τις φωτογραφίες του νησιού Γουέηκ.

Ήταν η τρίτη φορά που παίζανε σκάκι τις βραδινές ώρες, όταν ο Δρ Λέινγκ τον ρώτησε "Ναι, αλλά γιατί το νησί Γουέηκ;" Έδειξε τις φωτογραφίες που είχε καρφιτσώσει ο Μέλβιλ γύρω στη κορνίζα του τζακιού, και τα τεχνικά αποκόμματα με τα πλούσια στοιχεία αναφορικά με την γεωλογία, τις βροχοπτώσεις, τη σεισμολογία, την χλωρίδα και την πανίδα του νησιού. "Γιατί όχι το Γκουάμ ή το Μίντγουεη; Η το σύμπλεγμα της Χαβάης;"

"Στο Μίντγουεη μπορεί, αλλά είναι στρατιωτικός ναύσταθμος τώρα, αμφιβάλλω αν θα μου δώσουν άδεια προσγείωσης. Πάντως, η ατμόσφαιρα δεν είναι η προσήκουσα".

Κουβεντιάζοντας τα ανταγωνιστικά προσόντα διαφόρων νησιών του Ειρηνικού, ο Μέλβιλ πάντοτε εμψύχωνε εαυτόν για την αναζωογόνηση αυτής του της μυθολογίας. "Το Γκουάμ έχει 40 μίλια συνολικό μήκος, είναι καλυμμένο με ηφαιστιογενή βουνά και πυκνή ζούγκλα, η Νέα Γουινέα είναι αντιθέτως μικροσκοπική. Τα νησιά της Χαβάης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα παράκτιο προάστιο των ΗΠΑ. Εφαρμοσμένο πραγματικό χρόνο μόνο το Γουέηκ συναντάμε".

"Είχες ανατραφεί στην Απω Ανατολή;"

"Στην Μανίλα. Ο πατέρας μου ήταν διευθυντής μιας εταιρείας υφασμάτων εκεί".

"Ώστε η περιοχή του Ειρηνικού σου ασκεί κάποια ιδιαίτερη έλξη".

"Κατά κάποιο τρόπο, ναι--αλλά το Γουέηκ είναι πάρα πολύ μακριά από τις Φιλιππίνες".

Ο Λέινγκ δεν ρώτησε ποτέ αν ο Μέλβιλ είχε πάει πραγματικά στο νησί Γουέηκ. Ήταν σαφές, ότι η οπτασία του Μέλβιλ με την πτήση σε αυτή την απομακρυσμένη ατόλλη του Ειρηνικού, φαινόταν απίθανο να συμβαίνει αλλού, παρά μόνο μέσα στο μυαλό του.

Παρά ταύτα όμως, ο Μέλβιλ είχε καλή τύχη στην ανακάλυψη του θαμμένου στους αμμόλοφους αεροπλάνου.

Όταν η παλίρροια είχε ανέβει, σκεπάζοντας τα αμμοπέδια, ο Μέλβιλ μετά δυσκολίας μπορούσε να περπατάει στους αμμόλοφους, πάνω από το παραλιακό του σπίτι. Ο αέρας έπαιρνε την άμμο κι έπλαθε την περίμετρο των αμμόλοφων που από μέρα σε μέρα άλλαζαν, κάποιο απόγευμα όμως, ο Μέλβιλ πρόσεξε ότι ένα τμήμα κάτω απ' τη ράχη, διατηρούσε το οριζόντιο περίζωμά του, υποδηλώνοντας ότι κάποια κατασκευή φτιαγμένη από ανθρώπους ήταν κάτω απ' την άμμο--πιθανόν κάποια ξεκομμένη στέγη μιας μεταλλικής αποθήκης ή ενός παραλιακού σπιτιού.

Ο Μέλβιλ, εκνευρισμένος απ' τον οικείο του βόμβο ενός μονοκινητήριου αεροσκάφους που έκανε γύρους πάνω απ' το μικρό αεροδρόμιο πίσω απ' το τουριστικό κέντρο, σκαρφάλωσε στη ράχη με την άμμο να κυλάει γύρω και κάθισε εν τέλει σε μια προεξοχή βράχου που εδώ κι εκεί είχε συστάδες αγριόχορτα. Το αεροσκάφος, ένα ιδιωτικό Τσέσνα, που ερχόταν απ' την θάλασσα και κατευθυνόταν ίσια μπροστά του, έκανε απότομη κλίση κι έφερε κύκλο πάνω απ' το κεφάλι του. Η πιλότος του, μια οδοντίατρος και ένθερμη αεροπόρος, λίγο πάνω από τα τριάντα της, ήταν περίεργη με τον Μέλβιλ για ένα διάστημα - ο σαχλός βόμβος της επίπεδης εξακύλινδρης μηχανής της ερχόταν να χωρίσει τον ουρανό πάνω απ' το κεφάλι του. Συχνά, καθώς αυτός περπατούσε στα αμμοπέδια, στα 350 μέτρα απ' το κέντρο τουρισμού, αυτή θα πετούσε πέρα, μακριά του, κι οι τροχοί του Τσέσνα σχεδόν ακουμπούσαν την κυματιστή άμμο, καθώς έδινε στροφές στη μηχανή του αεροπλάνου σαν να προσπαθούσε να του φέρει κάποια ζαλάδα μέσα στο κεφάλι του. Εκείνη, φαινόταν να δοκιμάζει διάφορους τύπους βοηθητικών ντεπόζιτων καυσίμων. Που και που, την έβλεπε να οδηγεί το αυτοκίνητό της--ένα Αμέρικαν Σεντάν--μέσα στους έρημους δρόμους απ' το τουριστικό κέντρο προς το αεροδρόμιο. Για κάποιο λόγο, ο θόρυβος αυτού του μικρού της αεροπλάνου, άρχιζε να τον αναστατώνει, σαν να μετακινιόταν η επιπλοσκευή του νου του πίσω από κάποια σκοτεινή κουρτίνα.

Σαν να ήταν ένα βλακώδες επίμονο πουλί, το Τσέσνα έφερε κύκλους γύρω του. Ο Μέλβιλ προσπαθώντας να δείχνει απασχολημένος με την μελέτη της οικολογίας της παραλίας, καθάρισε την άμμο κάτω απ' τα πόδια του. Χωρίς να το καταλάβει είχε ξεσκεπάσει ένα κομμάτι γκριζόχρωμο πριτσινωμένο μέταλλο, την επιφάνεια μιας πάρα πολύ οικίας αεροδυναμικής κατασκευής. Ανασηκώθηκε και συνέχισε να δουλεύει και με τα δυο του χέρια και σύντομα φανερώθηκε η αλάνθαστος κατατομή μιας καμπύλης αεροτομής.

Το Τσέσνα δε φαινόταν πουθενά, η οδοντίατρος είχε επιστρέψει στο αεροδρόμιο. Ο Μέλβιλ φαινόταν να την έχει ξεχάσει πια, καθώς έσπρωχνε μακριά την βαριά άμμο και την έριχνε κάτω στην ράχη, ανάμεσα στους αμμόλοφους. Αν και ήταν εξαντλημένος συνέχιζε να καθαρίζει το πλαϊνό πτερύγιο που αναφαινόταν τώρα απ' τον αμμόλοφο. Έβγαλε το τζάκετ του και τίναξε με αυτό τους χοντρούς λευκούς κόκκους, ξεσκεπάζοντας τελικά το διακριτικό μάχης, το άστρο και οι ράβδοι της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ σε ένα στρογγυλεμένο πλαίσιο.

Όπως διαπίστωσε σε λίγα λεπτά, είχε ανακαλύψει ένα άθικτο Β-17 της εποχής του πολέμου. Μετά την πάροδο δύο ημερών διαρκούς προσπάθειας, είχε απομακρύνει αρκετούς τόνους άμμου κι είχε φέρει στην επιφάνεια όλο το πλαϊνό φτερό, το ουραίο τμήμα και τον πυργίσκο του ουραίου. Ο Μέλβιλ σκέφτηκε πως ο κυβερνήτης θα είχε ξεμείνει από καύσιμα ενώ διέσχιζε την Μάγχη και προσπάθησε να προσοχθιστεί στα αμμοπέδια όταν είχε άμπωτη, στη συνέχεια προχώρησε πιο πέρα απ' την υγρό τμήμα της επιφάνειας και κόλλησε στους αμμόλοφους της ακροθαλασσιάς. Εντελώς άχρηστο το Ιπτάμενο Φρούριο είχε εγκαταλειφθεί εκεί που ήταν, για να σκεπαστεί σύντομα απ' τους αμμόλοφους της παραλίας. Το μικρό κέντρο διακοπών είχε κτιστεί, άκμασε για λίγο και στη συνέχεια παράκμασε, χωρίς κανείς να καταλάβει πως αυτό το απομεινάρι του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στο μικρό ύψωμα, στα 90 μέτρα από την μικρή πόλη.

Ο Μέλβιλ βάλθηκε με σύστημα στη μεγάλη αγγαρεία να φέρει στο φως και μετά να ανακαινίσει αυτό το βομβαρδιστικό - αντίκα. Υπολόγισε ότι δουλεύοντας μόνος του, θα μπορούσε να του πάρει τρεις μήνες για να το εκθέσει έξω, κι ύστερα δύο χρόνια ακόμα για να το λύσει και να το δέσει εκ νέου. Οι επακριβείς λεπτομέρειες του πως θα ίσιωνε τους παραμορφωμένους έλικες και πως θα έκανε αντικατάσταση στις μηχανές Ράιτ-Σάϊκλον, παρέμεναν συγκεχυμένες στο μυαλό του, αλλά ήδη οραματιζόταν ένα ανθεκτικό επικλινές παραπέτο από χώμα και άμμο που θα μπορούσε να τα φτιάξει με μια νοικιασμένη μπουλντόζα, απ' την κορυφή των αμμόλοφων ως την ακροθαλασσιά. Όταν η θάλασσα υποχωρούσε μετά από μια μεγάλη μέρα στο τέλος του καλοκαιριού, η άμμος στη γραμμή που γινόταν το σπάσιμο των κυμάτων ήταν στρωτή και σκληρή...

Λιγοστά άτομα ερχόταν να τον παρακολουθούν. Ο Τέναντ, ο πρώην-διαφημιστής, ο αρχηγός της ομάδας που ξέθαβε το Μέσσερσμιττ ήρθε από τα αμμοπέδια και ατένιζε με φιλοσοφική διάθεση τις αναδυόμενες πτέρυγες και την άτρακτο του Ιπταμένου Φρουρίου. Κανένας εκ των δύο δεν μιλούσε στον άλλον. Ο Μέλβιλ ήξερε πως αμφότεροι είχαν κάτι πιο σημαντικό στο νου τους.

Το βράδυ, όταν ο Μέλβιλ ακόμη έκανε εργασίες στο αεροπλάνο, ο Δρ Λέινγκ ξεκίνησε από το σολάριο και πήγε ως εκεί. Σκαρφάλωσε στους γεμάτους σκιές αμμόλοφους, βλέποντας τον Μέλβιλ να καθαρίζει από την άμμο τον πυργίσκο του ρύγχους.

"Τι γίνεται με το βομβαρδιστικό;" ρώτησε. "Δεν θέλω να δω τη μικρή πόλη ισοπεδωμένη όλη".

"Υπηρεσιακώς θεωρείται εγκαταλελειμμένο και κατεστραμμένο". Ο Μέλβιλ έδειξε το λυμένο όπλο του πυργίσκου. "Του έχουν αφαιρεθεί όλα, ως και τα πολυβόλα και το σκοπευτικό για τις βόμβες. Νομίζω ότι είσαι ασφαλής από μένα γιατρέ".

"Αν ζούσαμε πριν εκατό χρόνια, θα έβρισκες να ξεθάψεις κανένα διπλόδοκο δεινόσαυρο από ένα ασβεστολιθικό στρώμα" παρατήρησε ο γιατρός. Το Τσέσνα έκανε κύκλους πάνω απ' το ανάχωμα της άμμου στην νότια πλευρά του τουριστικού κέντρου, επιστρέφοντας μετά από μια άσκηση πάνω απ' την θάλασσα. "Αμα το θέλεις τόσο πολύ να πετάξεις, ίσως να σε πάρει η Έλεν Γουίνθροπ για συγκυβερνήτη. Με ρωτούσε για σένα χθες. Σχεδιάζει να σπάσει το ρεκόρ μονοκινητήριου, κάνοντας την πτήση ως το Κέηπ Τάουν".

Το είδος των νέων, διέγειρε την περιέργεια του Μέλβιλ. Την επόμενη μέρα, καθώς δούλευε στο σημείο ανασκαφής, περίμενε ν' ακούσει τον θόρυβο του Τσέσνα. Η εικόνα αυτής της αποφασισμένης γυναίκας που ετοιμαζόταν για την μοναχική πτήση της πάνω απ' την Αφρική και δοκίμαζε το αεροπλάνο της σ' αυτό το εγκαταλειμμένο αεροδρόμιο, δίπλα στους αμμόλοφους, είχε στενή συγγένεια προς το δικό του όνειρο με την πτήση στη νήσο Γουέηκ. Το αισθανόταν πολύ καλά τώρα, πως το Ιπτάμενο Φρούριο ήταν επίπονα θαμμένο στους αμμόλοφους και δεν θ' άφηνε ποτέ την θέση του, πόσο μάλλον ν' απογειωθεί απ' την ακροθαλασσιά. Αλλά το αεροπλάνο της γυναίκας πρόσφερε μια εφικτή εναλλακτική λύση. Ήδη χάραξε ένα δρομολόγιο στο μυαλό του, υπολογίζοντας την χωρητικότητα των βοηθητικών δεξαμενών καυσίμων και τα σημεία ανεφοδιασμού στις Αζόρες και την Νέα Γη.

Επειδή φοβόταν πως ίσως να έφευγε χωρίς αυτόν, ο Μέλβιλ αποφάσισε να την πλησιάσει αμέσως. Διέσχισε με το αυτοκίνητό του τους έρημους δρόμους του τουριστικού κέντρου, έστριψε στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγούσε στο αεροδρόμιο και πάρκαρε πλάι στο Αμέρικαν Σεντάν της. Το Τσέσνα ήταν σταθμευμένο στην άκρη του διαδρόμου έχοντας ανοιχτές τις κουκούλες της μηχανής.

Αυτή δούλευε στον μηχανολογικό πάγκο στο υπόστεγο, κάνοντας συγκόλληση στα τμήματα ενός ντεπόζιτου καυσίμων. Όπως ο Μέλβιλ την πλησίασε, αυτή έσβησε το καμινέτο συγκολλήσεως κι έβγαλε την μάσκα. Με τα χέρια της προστάτεψε το έξυπνο πρόσωπό της.

"Βλέπω πως έχουμε μπλεχτεί σ' ένα αγώνα ποιος από μας θα κάνει πρώτος αναχώρηση". Όταν σταμάτησε, αυτή τον κάλεσε έξω, στην πόρτα του υπόστεγου, με ένα καθησυχαστικό τρόπο. "Ο Δρ Λέινγκ μου είπε πως θα ξέρατε να ενισχύσετε αυτά τα ντεπόζιτα καυσίμων".

Για τον Μέλβιλ, το νευρικό της χαμόγελο συγκάλυπτε μια περίπλοκη μεταφορά σεξουαλικού χαρακτήρα.

Από την αρχή ο Μέλβιλ το πήρε σαν δεδομένο πως η Έλεν θα εγκατέλειπε το σχέδιό της να πετάξει ως το Κέηπ Τάουν, και αντιθέτως θα ξεκινούσε μια πτήση γύρω απ' τον κόσμο, όπου αυτός θα ήταν ο βοηθός κυβερνήτη. Περιέγραψε το σχέδιό του για την πτήση προς δυσμάς, υπολογίζοντας να μειώσει τα καύσιμα για να αντισταθμιστεί το βάρος του. Της έδειξε τα σχέδιά του για τις δοκούς στις πτέρυγες και τα υποστηρίγματα που θα ενίσχυαν τις βοηθητικά ντεπόζιτα.

"Μέλβιλ, θα πάω μέχρι το Κέηπ Τάουν", του είπε κουρασμένα. "Οι ετοιμασίες μου πήραν χρόνια - δεν υπάρχει περίπτωση να βάλω σκοπό να πάω αλλού. Έχεις γίνει ψυχωτικός με το παράλογο αυτό νησί".

"Θα καταλάβεις όταν φτάσουμε εκεί", την βεβαίωσε ο Μέλβιλ. "Μην ανησυχείς για το αεροπλάνο. Μετά το Γουέηκ θα είσαι μόνη σου. Θα βγάλω τις ντεπόζιτα και θα κόψω και θα πετάξω αυτά τα στηρίγματα".

"Δηλαδή εσύ σκοπεύεις να μείνεις στο νησί Γουέηκ;" Η Έλεν Γουίνθροπ φαινόταν να αμφιβάλει για την σοβαρότητα του Μέλβιλ, λες κι άκουγε έναν υπερενθουσιώδη ασθενή στην χειρουργική της καρέκλα, να σκιαγραφεί την περίπλοκη θεραπεία που είχε κλείσει στην καρδιά του.

"Να μείνω εκεί; Και βέβαια..." Ο Μέλβιλ τριγύριζε κοντά στη κορνίζα του τζακιού του παραλιακού σπιτιού, χτυπώντας με την παλάμη του την γραμμή των φωτογραφιών. "Κοίτα αυτούς τους διαδρόμους προσγειώσεως. Τα πάντα υπάρχουν εκεί. Ένα μεγάλο διεθνές αεροδρόμιο σαν αυτό του Γουέηκ, είναι ένα μέρος που έχει τρομερές δυνατότητες-- είναι ένα μέρος για εκκίνηση, παρεμπιπτόντως, όχι τερματισμό".

Η Έλεν Γουίνθροπ δεν έκανε κανένα σχόλιο πάνω σ' αυτό, σιωπηλά κοιτάζοντας τον Μέλβιλ. Δεν κοιμόταν πια στο υπόστεγο του διαδρόμου προσγείωσης και στις επισκέψεις της τα σαββατοκύριακα είχε εγκατασταθεί στο παραλιακό σπίτι του Μέλβιλ. Χρειαζόταν την βοήθειά του για να αυξήσει την ακτίνα δράσης του Τσέσνα κι έτσι να μειώσει τον αριθμό των στάσεων ανεφοδιασμού και συνεπώς τις καθυστερήσεις. Αυτή ετοιμαζόταν ακούραστα και με παιδική έξαψη, και το μόνο που της έφερνε ανησυχία ήταν η αυξανόμενη του εξάρτηση από εκείνη. Καθώς αυτή δούλευε στο Τσέσνα, τον άκουγε να περιγράφει επί ώρες τους διαδρόμους προσγείωσης του νησιού. Εν τούτοις, ήταν προσεκτική ώστε να μην τον αφήνει μόνο του με τα κλειδιά του αεροπλάνου.

Όταν έλειπε, στη δουλειά της στο οδοντιατρείο, ο Μέλβιλ ξαναγύριζε στους αμμόλοφους και συνέχιζε να ξεθάβει το βομβαρδιστικό. Η μπουκαπόρτα και οι πτέρυγες είχαν βγει τώρα έξω από την άμμο και σύντομα ακολούθησε το πάνω τμήμα της ατράκτου. Τα σαββατοκύριακα ήταν αφοσιωμένος στο να προετοιμάζει το Τσέσνα για την μεγάλη πτήση προς δυσμάς. Παρ' όλη του την έξαψη και την ελεγχόμενη ευφορία απ' τα συχνά του όνειρα για το νησί Γουέηκ, τα σχέδια πτήσης και η τροποποίηση της δομής του σκελετού του Τσέσνα ήταν προσεχτικά κι επαγγελματικά αποπερατωμένα.

Ακόμη κι οι δυνατές ημικρανίες που άρχισαν να τον ενοχλούν στον ύπνο του, δεν ήταν αρκετές να τον κάνουν να χάσει την καλή του διάθεση. Υπέθεσε πως αυτά τα κομματάκια του παρελθόντος ήρθαν στην επιφάνεια του νου του απ' την έλξη που ένοιωθε γι' αυτήν την υπερβολικά σοβαρή αεροπόρο, αλλά αργότερα αντιλήφθηκε πως αυτά τα στοιχεία ενός αλησμόνητου εφιάλτη, στροβιλιζόταν έχοντας σαν επίκεντρο τα αεροπλάνα που αναδυόταν ολόγυρά του: το Τσέσνα της Έλεν Γουίνθροπ, το Ιπτάμενο Φρούριο που το είχε φέρει στο φως, το μαυρισμένο Μέσσερσμιττ που τράβηξε ο διαφημιστής απ' τον βυθό της θάλασσας.

Μετά από μια καταιγίδα που αναστάτωσε τις αμμοπέδια, ο Μέλβιλ στεκόταν στο μπαλκόνι του παραλιακού σπιτιού, εισπνέοντας τον υγραμένο αέρα και προσπαθούσε να ελευθερωθεί από τα ανήσυχα όνειρα που την νύχτα τον κατάκλυζαν, ένα σύστημα τρελών μεταφορών. Μπροστά του, η επιφάνεια των αμμοπέδιων ήταν στρωμένη με δεκάδες κομμάτια μέταλλο που σκούριαζε, τα τεμάχια των αεροσκαφών που ελευθέρωνε η καταιγίδα μ' ένα τίναγμα. Καθώς η Έλεν Γουίνθροπ κοίταζε προς τα έξω, ευρισκόμενη μέσα στην κρεβατοκάμαρα, αυτός βγήκε στην παραλία και περπατούσε πάνω στις ρυτίδες των αμμοπέδιων, να μετράει τα τεμάχια των καρμπυρατέρ και των πολλαπλών εξατμίσεων, τα τεμάχια των πτερύγων αντιστάθμισης και του τροχού της ουράς που κειτόταν γύρω του, τα οποία μοιάζανε να είχαν μείνει εδώ απ' το αποτράβηγμα της παλίρροιας των ονείρων του.

Ήδη άλλες αναμνήσεις συγκεντρωνόταν γύρω του, τεμάχια που ήταν βέβαιος πως ανήκαν σε κάποιου άλλου την ζωή, σαν να επρόκειτο για τις λεπτομέρειες απ' το ιστορικό μιας περίπτωσης κατά φαντασία ασθενούς που είχε ξεγελαστεί στο παίξιμο του ρόλου του. Καθώς δούλευε στο Ιπτάμενο Φρούριο ανάμεσα στους αμμόλοφους, σκουπίζοντας την άμμο απ' τις κυλινδρικές ψήκτρες των αστεροειδών μηχανών, ξαφνικά θυμήθηκε αεροσκάφη άλλης τάξεως, -χωρίς πτέρυγες- με τα οποία είχε σχέση.

Το βομβαρδιστικό είχε πλέον εκτεθεί πλήρως. Γνωρίζοντας ότι η δουλειά είχε σχεδόν τελειώσει, ο Μέλβιλ άνοιξε την κοιλιακή θυρίδα του πληρώματος, πίσω από τον πυργίσκο του ρύγχους. Από τότε που αποκάλυψε τον θάλαμο διακυβέρνησης του αεροπλάνου, κάθε τόσο προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στο σπασμένο πλαϊνό παράθυρο για να πάρει την θέση του πιλότου στα όργανα ελέγχου, αλλά η εμπειρία του με το Μέσσερσμιττ του ανάπεμπε το αρνητικό προειδοποιητικό σήμα.

Όμως με την Έλεν Γουίνθροπ θα ήταν ασφαλής.

Πέταξε κάτω το φτυάρι του, διέσχισε με δυσκολία την αμμουδιά ως το παραλιακό σπίτι.

"Έλεν, έλα εδώ πάνω!" Έδειξε με υπερηφάνεια το αεροπλάνο που ήταν εκτεθειμένο στο μικρό ύψωμα και ισορροπούσε στην κοιλιά του, σαν να βρισκόταν στην άκρη μιας ράμπας απογείωσης. Ενώ η Έλεν Γουίνθροπ προσπαθούσε να τον καθησυχάσει, αυτός την καθοδηγούσε στις μετακινούμενες επικλινείς επιφάνειες, εναλλάσσοντας χέρια στον ιστό του ασυρμάτου.

Καθώς σκαρφάλωναν στην θυρίδα του πληρώματος, κοίταξε για τελευταία φορά πίσω στα αμμοπέδια που ήταν γεμάτα με σκουριασμένα κομματάκια αεροσκαφών. Μέσα στην άτρακτο, έψαξαν τον δρόμο τους γύρω απ' την καλύπτρα του πυργίσκου της οροφής, περπατώντας ανάμεσα σε συντρίμμια ασυρμάτων, σωσίβια και κουτιά πυρομαχικών. Μετά απ' όλες τις προσπάθειες, το εσωτερικό της ατράκτου φαινόταν στον Μέλβιλ σαν μαγική αναδεντράδα ενός σκεπαστού κήπου που βρισκόταν μέσα σε μια αρχαϊκή μηχανή.

Κάθισε δίπλα στην Έλεν στον θάλαμο του κυβερνήτη, χαρούμενος που αυτή ήταν μαζί του, λες κι ήταν στην πτήση του πάνω απ' τον Ειρηνικό. Της έδειξε τα όργανα ελέγχου κουνώντας τους μοχλούς και τα πηδάλια αντιστάθμισης.

"Τώρα αμέσως. Πληρότητα του μείγματος καυσίμων, έλεγχος θερμοκρασίας καρμπυρατέρ, πλήρες βήμα τέλειο, κάθοδος των πτερυγίων για την απογείωση..."

Καθώς η Έλεν έπιανε τους ώμους του, προσπαθώντας να τον σηκώσει από τα όργανα ελέγχου, ο Μέλβιλ μπορούσε ν' ακούσει, μέσα στο μυαλό του, τις μηχανές του Ιπταμένου Φρουρίου να παίρνουν μπροστά. Σαν να έβλεπε κινηματογραφική ταινία, θυμήθηκε τα χρόνια που ήταν δόκιμος στρατιωτικός πιλότος και την μοναδική αποστολή του σαν αστροναύτης η οποία στέφθηκε με αποτυχία. Από κάποιο φριχτό γύρισμα της μοίρας έγίνε ο πρώτος αστροναύτης που έπαθε στο διάστημα νευρικό κλονισμό. Οι εφιαλτικές του ασυναρτησίες, έσπειραν τον πανικό σε εκατομμύρια τηλεθεατές στον κόσμο, λες κι η τρομαχτική εικόνα ενός ανθρώπου που τρελαίνεται στο διάστημα, ενεργοποίησε κάποιο ενσωματωμένο μηχανισμό απεμπλοκής, που έμενε ανενεργός επί μακρόν διάστημα.

Αργότερα, εκείνο το βράδυ, ο Μέλβιλ καθόταν δίπλα στο παράθυρο της κρεβατοκάμαρας και κοίταζε την γαλήνια θάλασσα που σκέπαζε τα αμμοπέδια. Θυμήθηκε την Έλεν Γουίνθροπ που τον εγκατέλειψε στον θάλαμο διακυβέρνησης κι έτρεξε στην ακροθαλασσιά για να βρει τον Δρ Λέινγκ. Παρόλο που ο ψυχίατρος ήταν προσεχτικός, δεν είχε μεγαλύτερη επιτυχία με τον Μέλβιλ, απ' ότι οι γιατροί του Ινστιτούτου Αεροπορικής Ιατρικής, που είχαν προσπαθήσει να τον απαλλάξουν από την έμμονη ιδέα πως είχε δει μία τέταρτη φιγούρα στο διαστημόπλοιο με το τριμελές πλήρωμα. Ο Μέλβιλ ήταν πεπεισμένος ότι την είχε σκοτώσει αυτή τη μυστηριώδη φιγούρα, είτε άνθρωπος ήταν, είτε πουλί. Μήπως είχε διαπράξει επίσης και την πρώτη δολοφονία στο διάστημα; Μετά την απόλυσή του, ο Μέλβιλ αποφάσισε να κάνει τον γύρο του κόσμου, στον εξωτερικό χώρο ταξίδι προς το νησί Γουέηκ και στον εσωτερικό κοσμικό χώρο ταξίδι στους πλανήτες του μυαλού του.

Καθώς το καλοκαίρι τέλειωνε κι η ώρα της αναχώρησης έφτανε, ο Μέλβιλ αναγκάστηκε να ανανεώσει τις προσπάθειές του να ξεθάψει το συντριμμένο Ιπτάμενο Φρούριο. Ο καιρός ήταν πιο ψυχρός κι οι νυχτερινοί άνεμοι μετακινούσαν την άμμο στο ύψωμα, σκεπάζοντας για άλλη μια φορά την άτρακτο του αεροπλάνου.

Ο Δρ Λέινγκ τον επισκεπτόταν πιο συχνά. Ανήσυχος από την επιδείνωση της κατάστασης του Μέλβιλ, τον έβλεπε να παλεύει με τόνους άμμου που γλιστρούσε.

"Μέλβιλ, εξαντλείς τον εαυτό σου". Ο Λέινγκ του πήρε το φτυάρι κι άρχισε να φτυαρίζει. Ο Μέλβιλ κάθισε στην πτέρυγα. Ήταν προσεχτικός τώρα πια ώστε να μην μπει ποτέ στον θάλαμο διακυβέρνησης. Στα αμμοπέδια, ο Τέναντ κι η ομάδα του έφευγαν λόγω του χειμώνα--ενώ το Μέσσερσμιττ 109 με σπασμένο το οπίσθιο τμήμα, μεταφέρθηκε από δύο φορτηγά. Ο Μέλβιλ φύλαγε την δύναμή του, περιμένοντας την μέρα που αυτός κι η Έλεν Γουίνθροπ θα έφευγαν απ' αυτό το εγκαταλειμμένο τουριστικό κέντρο και θα απογειωνόταν στον ουρανό προς δυσμάς.

"Τα ραδιο-βοηθήματα όλα έτοιμα" της είπε το σαββατοκύριακο μια βδομάδα πριν φύγουν. "Το μόνο που χρειάζεσαι τώρα, είναι να ετοιμάσεις τον φάκελο με το σχέδιο πτήσης".

Η Έλεν Γουίνθροπ τον κοίταξε με συμπάθεια, καθώς αυτός στεκόταν δίπλα στο μάρμαρο. Δεν μπορούσε ν' αντέξει τους νευρικούς του εμετούς κι είχε μαζέψει τα πράγματά της και διέμενε και πάλι στο υπόστεγο των αεροσκαφών. Παρά την σύντομη σεξουαλική τους σχέση ή ίσως λόγω αυτής, οι σχέσεις τους τώρα ήταν στην πράξη ουδέτερες, αλλά αυτή προσπάθησε να τον καθησυχάσει.

"Πόσες αποσκευές θα πάρεις; Δεν έχεις ετοιμάσει τίποτα".

"Δεν παίρνω τίποτα, μόνο τις φωτογραφίες".

"Μα αφού πηγαίνεις στο νησί Γουέηκ! Τι θα τις χρειαστείς..."

"Μπορεί για μένα τώρα πια να είναι πιο πραγματικές, απ' όσο θα μπορούσε ποτέ να είναι το νησί".

Όταν η Έλεν Γουίνθροπ έφυγε χωρίς αυτόν, ο Μέλβιλ έμεινε έκπληκτος, μα όχι απογοητευμένος. Δούλευε διαρκώς πάνω στους αμμόλοφους, όταν το βαρυφορτωμένο Τσέσνα με τις τροποποιημένες πλαϊνές δεξαμενές που είχε τοποθετήσει ο ίδιος, απογειώθηκε από το αεροδρόμιο. Κατάλαβε αμέσως απ' τον τόνο της μηχανής, ότι δεν επρόκειτο για δοκιμαστική πτήση. Κάθισε στον ραχιαίο πυργίσκο του Ιπτάμενου Φρουρίου και την έβλεπε να ανεβαίνει απ' τις αμμοπέδια, να κάνει μια σταθερή στροφή προς την θάλασσα και να ξεκινάει κάνοντας μια βουτιά προς τα κάτω, στα Στενά.

Πολύ πριν χαθεί από τον ορίζοντα, ο Μέλβιλ την είχε ξεχάσει. Θα έκανε το δικό του ταξίδι στον Ειρηνικό. Στην διάρκεια των επομένων εβδομάδων περνούσε τον περισσότερο από τον καιρό του, βρίσκοντας καταφύγιο κάτω απ' το αεροσκάφος, βλέποντας τον άνεμο να φυσάει την άμμο και να τη επιστρέφει στην άτρακτο. Με την αναχώρηση της Έλεν Γουίνθροπ και του διευθυντή διαφήμισης με το Μέσσερσμιττ, βρήκε πως τα όνειρά του γινόταν πιο γαλήνια, κλείνοντας τις αναμνήσεις του απ' τις διαστημικές πτήσεις. Φορές-φορές ήταν βέβαιος, ότι όλες του οι αναμνήσεις από την εκπαίδευσή του σαν αστροναύτη, ήταν ένα αποκύημα της φαντασίας του, το τμήμα ενός περίπλοκου συστήματος παραισθήσεων, μια ακραία μεταφορά της αληθινής του φιλοδοξίας. Αυτή του η αντίληψη έφερε σημαντική βελτίωση στην υγεία και την αυτοπεποίθησή του.

Ακόμη και τότε που ο Δρ Λέινγκ ανέβηκε στους αμμόλοφους και του είπε πως η Έλεν Γουίνθροπ σκοτώθηκε πριν δυο εβδομάδες, μετά την συντριβή του Τσέσνα της κοντά στο Ναϊρόμπι, ο Μέλβιλ είχε συνέλθει αρκετά για να νοιώθει για αρκετές μέρες πραγματικά βαθιά θλίψη. Πήγε με το αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο και περιπλανήθηκε γύρω απ' το άδειο υπόστεγο αεροπλάνων. Ανάμεσα στα άδεια βαρέλια γκαζολίνης, βρισκόταν πεταμένα τα ίχνη της βεβιασμένης αναχώρησης: μια βαλίτσα ρούχα και ένα σετ φωτοβολίδες εκτάκτου ανάγκης.

Επιστρέφοντας στους αμμόλοφους, συνέχισε να ξεθάβει μέσα από την άμμο το βομβαρδιστικό που συντρίφτηκε, προσπαθώντας όμως να μην το υπερεκθέτει στην υγραμένο αέρα του χειμώνα. Ο Μέλβιλ, συγκρατούμενος από την πελώρια μάζα του Ιπτάμενου Φρουρίου που συντρίφτηκε - στο πιλοτήριο δεν κάθισε ποτέ - και από το όνειρο της πτήσης του στο νησί Γουέηκ, παρότι ήταν συχνά καταβεβλημένος, ένοιωθε ολοένα και πιο ήρεμος.