ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΕΙΚΟΣΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Το Όριο της Συνάρτησης
Πάσχα
Όλα Να Διαγραφούν
Είμαι σαν μια μηχανή που δουλεύει πάνω από το όριο των στροφών της ανά δευτερόλεπτο: Τα μέρη της υπερθερμαίνονται - ακόμα ένα λεπτό και το μέταλλο θα λιώσει, θ' αρχίσει να στάζει και αυτό θα είναι το τέλος των πάντων. Χρειάζομαι ένα άμεσο κατάβρεγμα με κρύο νερό, λογική. Το χύνω με τους κουβάδες, όμως η λογική χοχλάζει πάνω στα αναψοκοκκινισμένα μέρη της μηχανής και εξατμίζεται στον αέρα σαν παροδική, λευκή ομίχλη.
Φυσικά είναι κατανοητό ότι δεν γίνεται να ορίσεις μια συνάρτηση χωρίς να λάβεις υπόψη σου ποιο είναι το όριο της. Και είναι επίσης κατανοητό, ότι το όριο αυτού που ένιωσα χτες, εκείνου του χαζού 'διαλύομαι στο σύμπαν', είναι ο θάνατος. Γιατί αυτό ακριβώς είναι ο θάνατος - η πιο ολοκληρωτική διάλυση του εαυτού μου στο σύμπαν. Επομένως, έστω ότι Α συμβολίζει την αγάπη και Θ τον θάνατο, τότε Α = f(Θ), δηλαδή αγάπη και θάνατος ...
Ναι, αυτό είναι. Γι' αυτό φοβάμαι την Ι-330, γι' αυτό μάχομαι εναντίων της, γι' αυτό δεν θέλω ... Γιατί όμως αυτά τα δύο βρίσκονται πλάι-πλάι μέσα μου; Δεν θέλω και θέλω; Ακριβώς αυτό είναι και το πιο τρομερό: Αυτό που θέλω ξανά είναι εκείνος ο ευδαιμονικός θάνατος του χτες. Είναι φρικτό που ακόμη και τώρα που η λογική συνάρτηση έχει ολοκληρωθεί και είναι φανερό ότι περιέχει ως κρυφό συστατικό τον ίδιο τον θάνατο, εγώ εξακολουθώ να θέλω αυτήν. Τα χείλη μου, τα χέρια μου, το στήθος μου, κάθε χιλιοστό του εαυτού μου τη θέλει ...
Αύριο είναι η Ημέρα της Ομοφωνίας. Θα είναι και αυτή εκεί φυσικά και θα την δω, μόνο όμως από μακριά. Από μακριά: Θα είναι επώδυνο, γιατί τη χρειάζομαι, έλκομαι ακαταμάχητα στο να είμαι δίπλα της, να έχω τα χέρια της, τον ώμο της, τα μαλλιά της ... Θέλω ακόμα και αυτόν τον πόνο ... ας έρθει.
Μέγα Ευεργέτη! Τι παράλογο να επιζητώ τον πόνο! Υπάρχει κάποιος που να μην γνωρίζει ότι ο πόνος είναι μια αρνητική ποσότητα και πως αν τον αθροίσεις ελαττώνει το ποσό που αποκαλούμε ευτυχία; Συνεπάγεται επομένως ...
Όμως ... τίποτα δεν συνεπάγεται. Όλα είναι κενά. Γυμνά.
Απόγευμα.
Από τους τοίχους του κτιρίου εισέρχεται ένα ανησυχητικό, ροζ στο χρώμα του πυρετού και γεμάτο ανέμους ηλιοβασίλεμα. Απομακρύνω την καρέκλα μου από όλη αυτήν την ροζίλα και ξεφυλλίζω αυτές τις σημειώσεις. Βλέπω ότι για άλλη μια φορά ξέχασα ότι δεν γράφω για μένα αλλά για σας, τους αγνώστους που αγαπώ και λυπάμαι, για σας που ακόμα αργοπερπατάτε εκεί κάτω σε κάποιους μακρινούς αιώνες.
Σχετικά με την Ημέρα της Ομοφωνίας, αυτή τη λαμπρή μέρα: Ανέκαθεν, από τότε που ήμουν παιδί την αγαπούσα. Νομίζω πως για μας είναι κάτι σαν το 'Πάσχα' των αρχαίων. Θυμάμαι πως την παραμονή έφτιαχνες ένα μικρό ωρολόγιο και διέγραφες μεγαλόπρεπα τις ώρες, μια κάθε φορά: μια ώρα πιο κοντά, μια ώρα αναμονής λιγότερη. Ειλικρινά, αν ήμουν σίγουρος ότι κανένας δεν θα το έβλεπε, θα κουβαλούσα ακόμα και τώρα ένα μικρό ωρολόγιο σαν εκείνο, και θα διέγραφα τις ώρες μέχρι το αύριο, που θα δω ...αν και από μακριά.
(Με διέκοψαν. Μόλις έφεραν την καινούργια γιούνι κατ' ευθείαν από το κατάστημα. Είναι έθιμο να διανέμουν καινούργιες γιούνις για την μεγάλη, αυριανή μέρα. Ακούς βήματα στο διάδρομο, θόρυβο, χαρούμενες κραυγές.)
Να συνεχίσω. Αύριο θα δω το ίδιο θέαμα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και φέρνει κάθε φορά νέο ενθουσιασμό: το ισχυρό δισκοπότηρο της αρμονίας, η ευλαβική ανύψωση των όπλων. Αύριο είναι η μέρα της ετήσιας εκλογής του Ευεργέτη. Αύριο θα εναποθέσουμε ξανά τα κλειδιά του ακλόνητου κάστρου της ευτυχίας μας στα χέρια του Ευεργέτη.
Εννοείται ότι δεν έχει καμία ομοιότητα με τις ακατάστατες και ανοργάνωτες εκλογές των αρχαίων χρόνων, όπου - παράλογο να το λες- δεν μπορούσαν καν πριν από τις εκλογές να γνωρίζουν το αποτέλεσμα. Υπάρχει τίποτα πιο ανόητο από το να ιδρύεις κράτος στα τυφλά, με βάση το απόλυτα απρόβλεπτο τυχαίο; Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι χρειάστηκε να περάσουν αιώνες πριν το αντιληφθούν αυτό.
Υποθέτω πως δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι εδώ, όπως και σε οτιδήποτε άλλο, δεν αφήνουμε χώρο στο τυχαίο: δεν μπορεί να υπάρχουν εκπλήξεις. Ακόμα και οι εκλογές δεν συνιστούν τίποτα παραπάνω από ένα σύμβολο που μας θυμίζει ότι αποτελούμε έναν ισχυρό οργανισμό με εκατομμύρια κύτταρα, ότι ήμαστε, κατά το αρχαίο 'Ευαγγέλιο' μια Εκκλησία. Διότι η ιστορία του ΜονοΚράτους δεν γνωρίζει την μοναδική περίπτωση που έστω και μια φωνή τόλμησε να παραβιάσει την μεγαλειώδη ενότητα της λαμπρής αυτής μέρας.
Λένε πως η ψηφοφορία κατά τους αρχαίους ήταν μυστική, κρυβόντουσαν δηλαδή σαν κλέφτες. Κάποιοι από τους ιστορικούς μας λένε επίσης ότι μασκαρευόντουσαν προσεκτικά προτού εμφανιστούν στις τελετές των εκλογών. (Φαντάζομαι αυτό το φανταστικά αποκρουστικό θέαμα: νύχτα, μια πλατεία, φιγούρες σε σκούρες κάπες να γλιστράνε στους τοίχους, οι βαθυκόκκινες δέσμες φωτός των φακών να ισοπεδώνονται από τον άνεμο. Ο λόγος αυτής της μυστικοπάθειας δεν έχει ως τώρα εξηγηθεί. Πιθανότατα οι εκλογές ήταν συνδεδεμένες με τίποτα μυστικές, δεισιδαιμονικές, ή ακόμη και εγκληματικές ιεροτελεστίες.
Εμείς όμως δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε ή να ντρεπόμαστε γι'αυτό. Γιορτάζουμε ανοικτά τις εκλογές μας, με ειλικρίνεια και στο φως της ημέρας. Βλέπω πώς όλοι ψηφίζουν τον Ευεργέτη και όλοι βλέπουν πώς εγώ ψηφίζω τον Ευεργέτη. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι αφού όλοι και εγώ ήμαστε αθροιστικά ίσοι με το ένα Εμείς; Πόσο περισσότερο εξευγενιστικό, ειλικρινές και υψηλόφρον είναι αυτό, σε σχέση με το δειλό και κρυφό 'μυστικό' των αρχαίων! Και πόσο πιο πρέπων είναι επίσης. Γιατί ακόμα και αν υποθέτετε το αδύνατο, με το οποίο εννοώ τίποτα παραφωνίες στη συνήθη μας ομοφωνία, έχουμε και τους Φύλακες καλά κρυμμένους μέσα στις σειρές μας, που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να σταματήσουν κάθε Αριθμό που τείνει να βγει από τη γραμμή και να το σώσουν από επόμενα λάθος βήματα - όπως επίσης και να σώσουν το ΜονοΚράτος από αυτά. Και τέλος, υπάρχει και κάτι άλλο ...
Κοιτάζω μέσα από τον τοίχο στα αριστερά μου. Βλέπω μια γυναίκα μπροστά από τον καθρέφτη της πόρτας της ντουλάπας να ξεκουμπώνει βιαστικά τη γιούνι της. Και βλέπω φευγαλέα μάτια, χείλια, τις άκρες δυο ροζέ μπουμπουκιών. Έπειτα κατεβαίνουν τα στόρια και όλα τα χτεσινά πέφτουν ξαφνικά πάνω μου, ξεχνάω τι ήταν αυτό το 'κάτι άλλο' και δεν με νοιάζει, δεν το θέλω! Θέλω μόνο ένα πράγμα: την Ι-330. Θέλω να είναι μαζί μου κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, μόνο μαζί μου. Και όλα αυτά που έγραψα για την Ημέρα της Ομοφωνίας - δεν τα χρειάζεται κανείς, είναι όλα λάθος. Θέλω να τα διαγράψω, να τα σκίσω, να τα πετάξω. Γιατί γνωρίζω (ίσως να είναι βλασφημία, αλλά είναι αλήθεια) ότι η μοναδική γιορτή για μένα είναι να είμαι μαζί της, όταν αυτή είναι δίπλα μου, ώμο με ώμο.
Χωρίς αυτήν ο ήλιος αύριο θα είναι απλά ένας δίσκος κομμένος από έναν τενεκέ και ο ουρανός θα είναι απλά ένας τενεκές βαμμένος μπλε και εγώ ...
Αρπάζω το τηλέφωνο: «Ι-330! Είστε εσείς;»
«Ναι. Έχετε συνειδητοποιήσει πόσο αργά είναι;»
«Ίσως να μην είναι πολύ αργά. Θέλω να σας ρωτήσω ...Θέλω να είστε αύριο μαζί μου. Αγάπη μου ...»
Είπα το 'αγάπη μου' πολύ απαλά. Και για κάποιο λόγο με έκανε να σκεφτώ κάτι που συνέβη σήμερα το πρωί στο υπόστεγο: Κάποιος είχε βάλει για πλάκα ένα ρολόι κάτω από μια βαριά εκατό τόνων. Την έσπρωξαν με όλη τους τη δύναμη, η κίνηση της έφερε αέρα στα πρόσωπά τους και έπειτα σταμάτησε: Εκατό τόνοι ευαισθησίας σταμάτησαν λίγο πάνω από το εύθραυστο ρολόι.
Παύση. Μου φαίνεται ότι ακούω κάποιον στο δωμάτιο της να ψιθυρίζει. Έπειτα η φωνή της λέει: «Όχι, δεν μπορώ. Ακούστε, το ξέρετε ότι και εγώ θα το ήθελα ... Δεν μπορώ όμως. Μην ρωτάτε γιατί. Θα δείτε αύριο.»