Samuel R. Delany
Aye, and Gomorrah... (1967)
1967 Nebula Award
Μετάφραση: Κατερίνα Χριστοδούλου

Και κατεβήκαμε στο Παρίσι:

Όπου τρέχαμε κατά μήκος της Rue de Medicis, ο Μπο κι ο Λου κι ο Μους μέσα από το φράκτη, ο Κέλλυ κι εγώ απ' έξω, κάνοντας γκριμάτσες μέσα από τα κάγκελα, κάνοντας θόρυβο, κάνοντας τους κήπους τους Λουξεμβούργου ν' αγκομαχούν στις δύο η ώρα τα ξημερώματα. Μετά πηδήξαμε έξω, και κάτω στην πλατεία μπροστά στον Αγιο Σουλπίκιο ο Μπο προσπάθησε να με σπρώξει μέσα στο συντριβάνι.

Ήταν τότε που ο Κέλλυ κατάλαβε τι γινότανε γύρω μας, άρπαξε ένα καπάκι από έναν σκουπιδοτενεκέ κι έτρεξε στο ουρητήριο χτυπώντας δυνατά τους τοίχους. Πέντε τύποι πετάχτηκαν έξω, παρ' όλο που ακόμα κι ένα μεγάλο ουρητήριο χωράει μόνο τέσσερις.
Ένας κατάξανθος νεαρός , μ' έπιασε από το μπράτσο και χαμογέλασε. "Δεν νομίζεις, διαστημάνθρωπε, ότι εσείς... οι άνθρωποι θα 'πρεπε να φύγετε;"
Κοίταξα το χέρι του πάνω στη μπλε στολή μου.
"Est-ce que tu es un frelk?"
Σήκωσε τα φρύδια του, μετά κούνησε το κεφάλι του. "Une frelk", διόρθωσε. "Όχι, δεν είμαι. Δυστυχώς για μένα. Μοιάζεις σαν να ήσουν κάποτε άντρας. Αλλά τώρα..." Χαμογέλασε. "Δεν μπορείς να μου δώσεις τίποτα τώρα. Η αστυνομία". Έδειξε με το κεφάλι απέναντι, όπου είδα τη χωροφυλακή για πρώτη φορά. "Δεν μας ενοχλούν εμάς. Εσείς είστε ξένοι, όμως..."

Ο Μους είχε ήδη αρχίσει να φωνάζει. "Γρήγορα, κουνηθείτε! Πάμε να φύγουμε από δω!" Κι έφυγε. Κι ανεβήκαμε πάλι επάνω.
Και κατεβήκαμε στο Χιούστον.
"Να πάρει ο διάολος!" μουρμούρισε ο Μους. "Έλεγχος πτήσης Τζέμινι - εννοείς ότι από άρχισαν όλα; Ας φύγουμε από εδώ, σε παρακαλώ".
Έτσι πήραμε το λεωφορείο που διέσχισε την Πασαντένα, μετά το μονορέηλ για το Γκάλβεστον, και ήμασταν έτοιμοι να κατηφορίσουμε για το Γκαλφ, αλλά ο Λου βρήκε ένα ζευγάρι μ' ένα μικρό φορτηγό-
"Ευχαρίστως να σας πάρουμε, Διαστημάνθρωποι. Εσείς οι άνθρωποι έξω σ' εκείνους τους πλανήτες κάνετε τόση καλή δουλειά για την κυβέρνηση".
-που πήγαιναν νότια, αυτοί και το μωρό, έτσι ανεβήκαμε στην καρότσα για διακόσια πενήντα μίλια ήλιου και ανέμου.
"Νομίζεις ότι είναι φρελκς;" ρώτησε ο Λου, σκουντώντας με. "Πάω στοίχημα ότι είναι φρελκς. Απλώς περιμένουν από μας το σύνθημα".
"Κόφ' το! Είναι ένα συμπαθητικό ηλίθιο ζευγάρι επαρχιωτόπουλα".
"Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι φρελκς!"
"Δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, έτσι δεν είναι;"
"Όχι".

Και τελικά ένα λεωφορείο πάλι, που μας ταρακούνησε περνώντας από το Μπράουνσβιλ και διέσχισε τα σύνορα μέχρι το Ματαμόρος, όπου κατρακυλήσαμε απ' τα σκαλιά μέσα στη σκόνη και περάσαμε το ζεστό βράδυ με πολλούς Μεξικανούς και κοτόπουλα και ψαράδες γαρίδας από τον κόλπο του Τέξας -που μύριζαν απαίσια- κι εμείς κάναμε την περισσότερη φασαρία. Σαράντα τρεις πόρνες -τις μέτρησα- είχαν ξαμολυθεί για τους ψαράδες, κι ενώ εμείς είχαμε σπάσει δυο βιτρίνες στο σταθμό λεωφορείων όλοι γέλαγαν. Οι ψαράδες είπαν ότι δεν θα μας αγόραζαν φαγητό, αλλά μπορούσαν να μας μεθύσουν αν θέλαμε, γιατί αυτό ήταν το έθιμο στους ψαράδες. Αλλά ουρλιάξαμε, σπάσαμε κι άλλη βιτρίνα^ μετά, καθώς ήμουν ξαπλωμένος ανάσκελα στα σκαλιά του τηλεγραφικού γραφείου, τραγουδώντας, μια γυναίκα με σκούρα χείλια έσκυψε κι έβαλε τα χέρια της στα μάγουλά μου. "Είσαι πολύ γλυκός". Τα άγρια μαλλιά της έπεσαν μπροστά. "Αλλά οι άνδρες μαζεύονται γύρω σου. Δυστυχώς, ο δικός τους χρόνος είναι δικά μας λεφτά. Διαστημάνθρωπε, δεν νομίζεις ότι εσείς... οι άνθρωποι θα 'πρεπε να φύγετε;"
Την άρπαξα από τον καρπό. "Usted!" ψιθύρισα. "Usted es una frelka?"
"Frelko in Espanol". Χαμογέλασε και χάιδεψε τον ήλιο που κρεμόταν από την αγκράφα της ζώνης μου. "Λυπάμαι. Αλλά δεν έχεις τίποτα που... θα μπορούσε να μου είναι χρήσιμο. Πολύ άσχημο αυτό, γιατί μοιάζεις σαν να 'σουνα κάποτε γυναίκα, ε; Και μ' αρέσουν και οι γυναίκες..."

Κατρακύλησα έξω από την πύλη.
"Πλήξη, πλήξη!" φώναξε ο Μους. "Εμπρός. Πάμε!"
Καταφέραμε κάπως να γυρίσουμε στο Χιούστον πριν την αυγή, και ανεβήκαμε.

Και κατεβήκαμε στην Κωνσταντινούπολη.
Εκείνο το πρωί έβρεχε στην Κωνσταντινούπολη.
Στην καντίνα ήπιαμε το τσάι μας σε ποτήρια που είχαν το σχήμα αχλαδιού κοιτάζοντας απέναντι τον Βόσπορο. Τα Πριγκιπονήσια απλώνονταν σαν σωροί σκουπιδιών μπροστά στην αγκαθωτή πόλη.
"Ποιος ξέρει τους δρόμους σ' αυτή την πόλη;" είπε ο Κέλλυ.
"Δεν θα περπατήσουμε μαζί;" ρώτησε ο Μους. "Νόμιζα ότι θα περπατούσαμε μαζί".
"Κράτησαν την επιταγή μου στο γραφείο του λογιστή", εξήγησε ο Κέλλυ. "Είμαι απένταρος. Μου την έφερε για τα καλά ο λογιστής", είπε σηκώνοντας τους ώμους του. "Δεν θα το 'θελα, αλλά νομίζω πως θα 'πρεπε να βρω έναν πλούσιο φρελκ και να του την πέσω". Ξαναγύρισε στο τσάι του, τότε πρόσεξε πόσο βαριά είχε γίνει η σιωπή. "Έλα τώρα! Με κοιτάς λες και πρόκειται να τσακίσω κάθε κόκαλο στο προσεκτικά ρυθμισμένο από την εφηβεία σώμα σου. Ε, συ", μιλώντας σε μένα, "μη μου κάνεις τον άσχετο σαν να μην έχεις πάει ποτέ σου με φρελκ!"
Αρχιζε.
"Δεν κάνω τον άσχετο", είπε, αρχίζοντας να εκνευρίζομαι.

Η λαχτάρα. Η παλιά λαχτάρα.
Ο Μπο γέλασε για να ηρεμήσει τα πράγματα. "Λοιπόν, την τελευταία φορά που ήμουνα στην Κωνσταντινούπολη -ένα χρόνο πριν έρθω στην ομάδα σας- θυμάμαι φεύγαμε από την πλατεία Τακσίμ πηγαίνοντας στο Ιστικλάλ. Μόλις περάσαμε τα φτηνά σινεμά βρήκαμε ένα μικρό παρτέρι με λουλούδια. Μπροστά από μας ήταν δυο άλλοι διαστημάνθρωποι. Υπάρχει μια αγορά εκεί, και πιο κάτω έχουν ψάρια, και μετά μια αυλή με πορτοκάλια και λάχανα. Αλλά μπροστά λουλούδια. Τέλος πάντων, υπήρχε κάτι περίεργο με τους διαστημάνθρωπους. Δεν ήταν οι στολές τους^ αυτές ήταν τέλειες. Το κούρεμα, μια χαρά. Τίποτα, μέχρι που τους ακούσαμε να μιλάνε - ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα ντυμένοι σαν διαστημάνθρωποι, που προσπαθούσαν να μαζέψουν φρελκς! Φαντάσου, αγώνας για φρελκς!"
"Ξέρω", είπε ο Λου. Το έχω ξαναδεί. Υπήρχαν πολλοί τέτοιοι στο Ρίο".
"Πάντως αυτούς τους δύο τους κανονίσαμε", είπε τελειώνοντας ο Μπο. "Τους στριμώξαμε σε μια πάροδο και πήγαμε στην πόλη!"
Το ποτήρι του Μους χτύπησε πάνω στον πάγκο. "Από το Τακσίμ κάτω στο Ιστικλάλ μέχρι να φτάσεις στα λουλούδια; Και γιατί δεν είπες ότι είναι εκεί οι φρελκς, ε;" Ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του Κέλλυ θα είχε καθησυχάσει τα πράγματα. Χαμόγελο όμως δεν υπήρξε.
"Διάολε", είπε ο Λου, "ποτέ δεν χρειάστηκε να μου πει κανείς πού να ψάξω. Βγαίνω στο δρόμο κι οι φρελκς με μυρίζονται να 'ρχομαι. Μπορώ να τους εντοπίσω από δω ως το Πικαντίλλυ. Δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από τσάι εδώ πέρα; Πού μπορείς να βρεις ένα ποτό;"
Ο Μπο έκανε ένα μορφασμό δείχνοντας τα δόντια του. "Είμαστε σε μουσουλμανική χώρα, το ξέχασες; Αλλά στο τέλος του Περάσματος των Λουλουδιών υπάρχουν πολλά μικρά μπαρ με πράσινες πόρτες και μαρμάρινους πάγκους όπου μπορείς να πιεις ένα λίτρο μπύρα με δεκαπέντε σεντς. Κι υπάρχουν όλοι αυτοί οι πάγκοι όπου πουλάνε καλοψημένα χοντρά σκαθάρια και σάντουιτς με έντερα γουρουνιού-"
"Παρατήρησες πώς το κατεβάζουν οι φρελκς; Εννοώ το αλκοόλ, όχι... τα έντερα γουρουνιού".
Και συνέχισε με άλλες χορταστικές ιστορίες. Τελειώσαμε μ' εκείνη όπου ένας διαστημάνθρωπος προσπάθησε να τυλίξει ένα φρελκ που δήλωσε: "Υπάρχουν δύο πράγματα που μ' αρέσουν: το ένα είναι οι διαστημάνθρωποι, το άλλο είναι ένας καλό καυγάς..."
Αλλά με ιστορίες μόνο δεν χορταίναμε. Δεν κατάφερναν τίποτα. Ακόμα κι ο Μπρους ήξερε ότι θα περνάγαμε την μέρα μας χωριστά, τώρα.

Η βροχή είχε σταματήσει, κι έτσι πήρα το φέρυ-μπωτ για το Γκόλντεν Χορν. Ο Κέλλυ ρώτησε για την πλατεία Τακσίμ και για το Ιστικλάλ, και του είπαν να πάρει το ντολμάς, που ανακαλύψαμε ότι ήταν ταξί, μόνο που πηγαίνει σ' ένα μόνο μέρος και κατά τη διαδρομή μαζεύει ένα σωρό ανθρώπους. Κι είναι φτηνό.
Ο Λου πήγε προς τη γέφυρα του Ατατούρκ για να δει τη θέα της καινούριας πόλης. Ο Μπο αποφάσισε να βρει τι ακριβώς ήταν το Ντόλμα Μπος, κι όταν ο Μους ανακάλυψε ότι μπορείς να πας στην Ασία με δεκαπέντε σεντς -μια λίρα και δεκαπέντε κρας- ε, αποφάσισε να πάει στην Ασία.

Πέρασα μέσα από το χάος του μποτιλιαρίσματος στο μπροστινό μέρος της γέφυρας και στους παλιούς γκρίζους τοίχους της παλιάς πόλης που στάζαν νερά, πέρα από τις γραμμές των τρόλεϋ. Υπάρχουν φορές που όσο κι αν φωνάζεις ή βρίζεις η τύχη σου δεν αλλάζει. Υπάρχουν φορές που πρέπει να περπατάς μόνος γιατί είναι πολύ σκληρό το να είσαι έρημος.
Πέρασα από πολλούς μικρούς δρόμους με βρεγμένα γαϊδούρια και υγρές καμήλες και γυναίκες με πέπλα, κι από πολλούς μεγάλους δρόμους με λεωφορεία, σκουπιδοτενεκέδες και άνδρες με κοστούμια.
Μερικοί άνθρωποι προσέχουν τους διαστημανθρώπους. Αλλοι όχι. Μερικοί άνθρωποι κοιτάνε ή δεν κοιτάνε μ' έναν τρόπο που ένας διαστημάνθρωπος μαθαίνει ν' αναγνωρίζει μια βδομάδα μετά την εκπαίδευσή του, στα δεκάξι. Περπατούσα στο πάρκο όταν την έπιασα να με παρακολουθεί. Με είδε που την είδα και κοίταξε αλλού.
Περπάτησα αργά στην υγρή άσφαλτο. Στεκόταν κάτω από την αψίδα ενός μικρού, άδειου τεμένους. Καθώς πέρασαν βγήκε στην αυλή ανάμεσα στα κανόνια.
"Συγνώμη".
"Σταμάτησα".
"Μήπως ξέρεις αν εδώ είναι ο ναός της Αγίας Ειρήνης;" Η αγγλική προφορά της ήταν γοητευτική. "Αφησα τον τουριστικό οδηγό σπίτι μου".
"Συγνώμη. Κι εγώ τουρίστας είμαι".
"Α!" Χαμογέλασε. "Είμαι Ελληνίδα. Νόμιζα ότι θα ήσουνα Τούρκος, τόσο μελαμψός που είσαι".
"Ινδιάνος". Κούνησα το κεφάλι μου. Η σειρά της τώρα.
"Μάλιστα. Μόλις άρχισα τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο εδώ στην Κωνσταντινούπολη. Η στολή σου μου λέει ότι είσαι" -και στη διάρκεια της παύσης έχασα κάθε αμφιβολία- "διαστημάνθρωπος".
Δεν ένιωθα άνετα. "Ναι". Έβαλα τα χέρια μου στις τσέπες, κούνησα τα πόδια μου μέσα στα παπούτσια μου - έκανα όλα όσα κάνει κανείς όταν νιώθει άβολα. Είσαι πολύ ερεθιστικός όταν παίρνεις αυτό το ύφος, μου είπε κάποτε ένας φρελκ. "Ναι, είμαι". Το 'πα πολύ κοφτά και δυνατά κι αυτή αναπήδησε.
Έτσι τώρα ήξερε ότι ήξερα ότι ήξερε ότι ήξερα κι αναρωτήθηκα πώς θα 'παιζε την παράσταση στο κομμάτι από τον Προυστ.
"Είμαι Τουρκάλα", είπε. "Δεν είμαι Ελληνίδα. Δεν άρχισα μόλις τώρα. Έχω σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης εδώ, στο πανεπιστήμιο. Αυτά τα μικρά ψέματα λέγονται για να προστατέψει κανείς το εγώ του από τους ξένους... γιατί; Μερικές φορές νιώθω το εγώ μου πολύ μικρό".

Αυτή είναι μια στρατηγική.

"Πόσο μακριά μένεις;" ρώτησα. "Και ποια είναι η τρέχουσα τιμή σε τουρκικές λίρες;" Αυτή είναι μια άλλη στρατηγική.
"Δεν μπορώ να σε πληρώσω". Έσφιξε το πανωφόρι της γύρω από τους ώμους της και χαμογέλασε. "Αλλά είμαι... μια φτωχή φοιτήτρια. Δεν είμαι πλούσια. Αν θες να φύγεις, δεν υπάρχει πρόβλημα. Θα στενοχωρηθώ όμως".
Έμεινα σταθερός. Νόμιζα ότι μετά από λίγο θα πρότεινε μια άλλη τιμή. Δεν το έκανε όμως.
Κι αυτό είναι μια άλλη στρατηγική.
Ρωτούσα τον εαυτό μου, Τι στο διάολο τα θες τα καταραμένα τα λεφτά; όταν ένα ξαφνικό αεράκι τίναξε τα νερά από ένα κυπαρίσσι του πάρκου.
"Νομίζω ότι όλη αυτή η ιστορία είναι θλιβερή". Σκούπισε το νερό από το πρόσωπό της. Είχε ένα σπάσιμο η φωνή της, και για μια στιγμή βρέθηκα να κοιτάζω από πολύ κοντά τις σταγόνες. "Νομίζω ότι είναι θλιβερό, το ότι πρέπει να σ' αλλάξουν για να σε κάνουν διαστημάνθρωπο. Αν δεν το είχαν κάνει, τότε εμείς... Αν οι διαστημάνθρωποι δε υπήρχαν ποτέ, τότε εμείς δεν θα μπορούσαμε να είμαστε... όπως είμαστε τώρα. Ξεκίνησες σαν αρσενικό ή θηλυκό;"
Κι άλλη ψυχρολουσία. Κοίταξα το έδαφος και κατέβασα λίγο το γιακά μου.
"Αρσενικό", είπα. "Δεν έχει σημασία".
"Πόσων χρονών είσαι; Είκοσι τρία, είκοσι τέσσερα;"
"Είκοσι τρία". Είπα ψέματα. Ήταν άμυνα. Είμαι είκοσι πέντε, αλλά όσο πιο νέος νομίζουν ότι είσαι, τόσο περισσότερο πληρώνουν.

Αλλά δεν θα ήθελα, τα καταραμένα τα λεφτά της-

"Μάντεψα σωστά λοιπόν". Κούνησε το κεφάλι της. "Οι περισσότεροι από μας είναι ειδικοί στους διαστημάνθρωπους. Δεν νομίζεις; Δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς, υποθέτω". Με κοίταξε με τα μεγάλα μαύρα μάτια της. Τελικά έπαιξε τα βλέφαρά της γρήγορα. "Θα πρέπει να ήσουν πολύ ωραίος άντρας. Αλλά τώρα είσαι ένας διαστημάνθρωπος που χτίζει υδατοσυλλεκτικές μονάδες στον Αρη, προγραμματίζει μεταλλευτικούς υπολογιστές στον Γανυμήδη, επισκευάζει τηλεπικοινωνιακούς σταθμούς στο φεγγάρι. Η μετατροπή σας..." Οι φρελκς είναι οι μόνοι άνθρωποι που έχω ακούσει να λένε τη λέξη "μετατροπή" με τόση γοητεία και λύπη μαζί. "Θα έπρεπε να έχουν βρει μια άλλη λύση. Θα μπορούσαν να βρουν κάποιον άλλο τρόπο αντί να σας κάνουν ουδέτερους, μετατρέποντάς σας σε πλάσματα που δεν είναι καν άντρας και γυναίκα μαζί, πράγματα που είναι..."

Έβαλα το χέρι μου στον ώμο της, και σταμάτησε σαν να τη χτύπησα. Κοίταξε να δει αν ήταν κανένας εκεί κοντά. Ελαφρά, έτσι ελαφρά τότε, σήκωσε το χέρι της προς το δικό μου.
Τράβηξα το χέρι μου. "Που είναι τι;"
"Μπορούσαν να έχουν βρει έναν άλλο τρόπο". Είχε και τα δύο χέρια στις τσέπες της τώρα.
"Θα μπορούσαν... Ναι. Πάνω ψηλά στην ιονόσφαιρα, μωρό μου, η ραδιενέργεια είναι πάρα πολλή για να μπορούν να δουλέψουν όλοι αυτοί οι πολύτιμοι γεννητικοί αδένες, όταν θελήσεις να κάνεις κάτι για να κρατηθείς εκεί πάνω από 24 ώρες, όπως στο φεγγάρι, ή στον Αρη, ή στους δορυφόρους του Ποσειδώνα-"
"Θα μπορούσαν να έχουν κάνει προστατευτικές ασπίδες. Θα μπορούσαν να έχουν κάνει μεγαλύτερη έρευνα πάνω στη βιολογική προσαρμογή-"
"Ήταν η εποχή της πληθυσμιακής έκρηξης", είπα. "Έψαχναν δικαιολογία τότε για να ελαττώσουν τα παιδιά - ειδικά τα παραμορφωμένα".
"Α, ναι". Κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. "Ακόμα παλεύουμε για το πέρασμα από τη νεοπουριτανική αντίδραση στη σεξουαλική ελευθερία του εικοστού αιώνα".
"Ήταν μια καλή λύση". Μόρφασα και κρέμασα το χέρι μου πάνω από τον καβάλο του παντελονιού μου. "Είμαι ευτυχισμένος μ' αυτό". Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι περισσότερο πρόστυχο όταν το κάνει ένας διαστημάνθρωπος".
"Κόφ' το", είπε ξαφνικά, φεύγοντας.
"Τι συμβαίνει;"
"Κόφ' το", ξανάπε. "Μην το κάνεις αυτό! Είσαι παιδί".
"Μα μας διαλέγουν ανάμεσα σε παιδιά που οι σεξουαλικές τους αντιδράσεις είναι απελπιστικά καθυστερημένες στην εφηβεία".
"Και τα παιδικά σας, βίαια υποκατάστατα για τον έρωτα; Υποθέτω πως είναι ένα απ' τα πράγματα που σας κάνουν ελκυστικούς. Ναι, το ξέρω ότι είσαι παιδί".
"Ναι; Και τι γίνεται με τους φρελκς;"
Σκέφτηκε για λίγο. "Νομίζω ότι είναι οι σεξουαλικά καθυστερημένοι που δεν τους πρόσεξαν. Ίσως να ήταν η καλύτερη λύση. Δεν σ' ενοχλεί που δεν έχεις σεξ;"
"Έχουμε εσάς", είπα.
"Ναι".

Κοίταξε κάτω. Έριξα μια ματιά να δω την έκφραση που έκρυβε. Ήταν ένα χαμόγελο. "Έχεις την υπέροχη ζωή σου, έχεις κι εμάς". Σήκωσε το πρόσωπό της. Έλαμψε. "Περιστρέφεσαι στον ουρανό, ο κόσμος περιστρέφεται κάτω από σένα, και περπατάς από γη σε γη, ενώ εμείς..." Έστριψε το κεφάλι της δεξιά, αριστερά, και τα μαύρα της μαλλιά μπερδεύτηκαν και ξεμπερδεύτηκαν στον ώμο του παλτού της. "Έχουμε τις ανιαρές, περιοδικές ζωές μας δεμένες στη βαρύτητα, λατρεύοντας εσάς".
Κοίταξε πάλι προς το μέρος μου. "Διαστροφικό, ε; Έρωτας μ' ένα σωρό άψυχα κορμιά σ' ελεύθερη πτώση". Ξαφνικά σήκωσε τους ώμους της. "Δεν μ' αρέσει να έχω ένα σύμπλεγμα σεξουαλικής μετάθεσης ελευθέρας πτώσεως".
"Αυτό πάντα ακούγεται βαρύγδουπο".
Κοίταξε αλλού. "Δεν μ' αρέσει να είμαι φρελκ. Ικανοποιήθηκες;"
"Δεν θα άρεσε ούτε σε μένα. Γίνε κάτι άλλο".
"Δεν διαλέγεις τις διαστροφές σου. Εσύ δεν έχεις καμιά διαστροφή. Είσαι έξω απ' όλα αυτά. Σ' αγαπώ γι' αυτό, Διαστημάνθρωπε. Η αγάπη αρχίζει με το φόβο της αγάπης. Δεν είναι υπέροχο; Κάθε διεστραμμένος υποκαθιστά με κάτι ανέφικτο το "φυσιολογικό" έρωτα: ο ομοφυλόφιλος μ' έναν καθρέφτη, ο φετιχιστής μ' ένα παπούτσι ή ένα ρολόι ή μια ζώνη. Αυτοί με το σύμπλεγμα σεξουαλικής μετάθεσης ελευθέρας..."
"Οι φρελκς".
"Οι φρελκς χρησιμοποιούν σαν υποκατάστατο-" με κοίταξε λοξά ξανά "-πλαδαρό, αιωρούμενο κρέας".
"Αυτό δεν με προσβάλλει".
"Θα το ήθελα όμως".
"Γιατί;"
"Δεν έχεις πόθους. Δεν θα καταλάβαινες".
"Συνέχισε".
"Σε θέλω, γιατί δεν μπορείς να με θέλεις. Αυτή είναι η ευχαρίστηση. Αν κάποιος είχε πραγματικά μια σεξουαλική επιθυμία για... μας, θα το βάζαμε στα πόδια. Αναρωτιέμαι πόσοι πολλοί άνθρωποι υπήρξαν πριν από σας, περιμένοντας την δημιουργία σας. Είμαστε νεκρόφιλοι. Είμαι σίγουρη ότι οι τυμβωρυχίες έχουν μειωθεί από τότε που αρχίσατε να ανεβαίνετε επάνω. Αλλά δεν καταλαβαίνεις..." Σταμάτησε. "Αν καταλάβαινες, τότε δεν θα αναστατωνόμουνα τώρα προσπαθώντας να σκεφτώ από πού θα μπορούσα να δανειστώ εξήντα λίρες". Πάτησε πάνω σε μια ρίζα που είχε ραγίσει το πεζοδρόμιο. "Κι αυτή, παρεμπιπτόντως, είναι η ταρίφα στην Κωνσταντινούπολη".

Υπολόγισα. "Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο φθηνά όσο πηγαίνεις ανατολικά".
"Ξέρεις", και άφησε το πανωφόρι της ν' ανοίξει, "εσύ είσαι διαφορετικός από τους άλλους. Εσύ τουλάχιστον θέλεις να ξέρεις-"
Είπα: "Αν έφτυνα κάθε φορά που το έλεγες αυτό σ' έναν διαστημάνθρωπο, θα είχες πνιγεί".
"Πήγαινε πίσω στο φεγγάρι, χαμένο κρέας". Έκλεισε τα μάτια της. "Πέταξε στον Αρη. Υπάρχουν δορυφόροι γύρω από τον Δία, όπου μπορείς να κάνεις κάτι καλό. Πήγαινε επάνω και ξανακατέβα σε κάποια άλλη πόλη".
"Πού μένεις;"
"Θες να 'ρθεις μαζί μου;"
"Δώσε μου κάτι", είπα. "Δώσε μου κάτι - δεν πρέπει να αξίζει οπωσδήποτε εξήντα λίρες. Δώσε μου κάτι που σου αρέσει, οτιδήποτε μετράει για σένα".
"Όχι!"
"Γιατί όχι;"
"Γιατί εγώ-"
"-δεν θέλεις να θυσιάσεις κάποιο κομμάτι από αυτό το μικρό εγώ. Κανένας από τους φρελκς δεν το κάνει".
"Μα πραγματικά δεν καταλαβαίνεις ότι δεν θέλω να σ' αγοράσω;"
"Δεν έχεις τίποτα για να μ' αγοράσεις".
"Είσαι ένα παιδί", είπε. "Σ' αγαπάω".
Φθάσαμε στην πύλη του πάρκου. Σταμάτησε, και καθήσαμε πολλή ώρα έτσι.
"Εγώ..." είπε δοκιμαστικά, δείχνοντας χωρίς να βγάλει το χέρι από την τσέπη του παλτού της. "Μένω εκεί κάτω".
"Ωραία", είπα. "Πάμε".

Ένας κεντρικός σωλήνας γκαζιού είχε εκραγεί κατά μήκος αυτού του δρόμου, μου εξήγησε, μια διαρροή φωτιάς σ' όλο το δρόμο ως τις αποβάθρες, πολύ γρήγορη και πολύ δυνατή. Είχε σβηστεί μέσα σε λίγα λεπτά, κανένα κτίριο δεν είχε πέσει, αλλά οι καψαλιασμένες προσόψεις φάνταζαν. "Είναι ένα είδος καλλιτεχνικής και φοιτητικής γειτονιάς". Διασχίσαμε το λιθόστρωτο. "Γιούρι Πάσα νούμερο δεκατέσσερα. Σε περίπτωση που βρεθείς ξανά στην Κωνσταντινούπολη". Η πόρτα της ήταν καλυμμένη με μαύρα λέπια, και το ρείθρο ήταν γεμάτο σκουπίδια.
"Πολλοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι είναι φρελκς", είπα, κάνοντας τον χαζό.
"Το ίδιο και πολλοί άλλοι άνθρωποι". Μπήκε μέσα και κράτησε την πόρτα. "Απλώς εμείς είμαστε περισσότερο εκδηλωτικοί".
Στο ισόγειο υπήρχε ένα πορτραίτο του Ατατούρκ. Το δωμάτιό της ήταν στο δεύτερο όροφο. "Μια στιγμή να βρω το κλειδί μου-"
Τοπία του Αρη! Τοπία της Σελήνης! Στο καβαλέτο της υπήρχε ένας πίνακας δυο μέτρων που έδειχνε τον ήλιο να λάμπει πάνω απ' το χείλος ενός κρατήρα! Υπήρχαν φωτογραφίες της Σελήνης απ' το Ομπσέρβερ κολλημένες στους τοίχους, και φωτογραφίες με όλα τα άτριχα πρόσωπα των Στρατηγών του Διεθνούς Σώματος Διαστημανθρώπων.
Σε μια γωνιά του γραφείου της υπήρχε μια στοίβα μ' αυτά τα περιοδικά με τις φωτογραφίες των διαστημανθρώπων, που μπορείς να τα βρεις σε κάθε κιόσκι σ' όλο τον κόσμο. Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε σοβαρά ότι έχουν τυπωθεί για ευφάνταστα γυμνασιόπαιδα. Αλλά δεν είχαν δει ποτέ τα Δανέζικα. Αυτή είχε και μερικά τέτοια. Υπήρχε ένα ράφι δύο μέτρων με φτηνά χαρτόδετα διαστημικά ρομάντζα: Αμάρτημα στο Διαστημικό Σταθμό 12, Το Μονοπάτι της Ρουκέτας, Αγρια Τροχιά.
"Αράκ;" με ρώτησε. "Ούζο ή Περνό; Διάλεξε. Αλλά όλα θα είναι από το ίδιο μπουκάλι". Έβαλε τα ποτήρια στο γραφείο και άνοιξε ένα ντουλάπι, που τελικά αποδείχτηκε ψυγείο. Έβγαλε ένα δίσκο με λιχουδιές: Πουτίγκες με φρούτα, τούρκικα μεζεδάκια, ψητά κρέατα.
"Τι είναι αυτό;"
"Ντολμάδες. Από την τουρκική λέξη ντολμάς, όπως τα ταξί. Και τα δύο σημαίνουν "γεμιστό"". Έβαλε το δίσκο δίπλα στα ποτήρια. "Κάθησε".
Κάθησα στον καναπέ που γινόταν και κρεβάτι. Κάτω από το χρυσοκέντητο ύφασμα αισθάνθηκα την υγρή ελαστικότητα ενός πλαστικού στρώματος. Σκέφτηκαν ότι αυτό θυμίζει την αίσθηση της ελεύθερης πτώσης. "Αναπαυτικά; μπορείς να περιμένεις ένα λεπτό; Με περιμένουν κάτι φίλοι δίπλα. Θέλω να τους δω για λίγο". Μου έκλεισε το μάτι. "Τους αρέσουν οι διαστημάνθρωποι".
"Θα διαλέξεις μερικούς για μένα;" ρώτησα. "Ή θες να περιμένουν στην ουρά έξω από την πόρτα ο καθένας τη σειρά του;"
Πήρε βαθιά αναπνοή. "Στην πραγματικότητα επρόκειτο να σου προτείνω και τα δύο". Ξαφνικά κούνησε το κεφάλι της. "Τι θέλεις επιτέλους;"
"Τι θα μου δώσεις; Θέλω κάτι", είπα. "Γι' αυτό ήρθα. Είμαι μόνος. Ίσως να θέλω να δω μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Δεν ξέρω ακόμη".
"Φτάνει μέχρι εκεί που θέλεις να το φτάσεις. Εγώ; Δουλεύω, διαβάζω, ζωγραφίζω, συζητώ με τους φίλους μου" -ήρθε στο κρεβάτι, κάθησε κάτω στο πάτωμα- "πηγαίνω θέατρο, κοιτάζω τους διαστημανθρώπους που με προσπερνούν στο δρόμο μέχρι κάποιος να με κοιτάξει, είμαι κι εγώ μόνη". Έβαλε το κεφάλι της στο γόνατό μου. "Θέλω κάτι. Αλλά" - για ένα λεπτό δεν κουνήθηκε κανένας μας- "δεν θα μου το δώσεις εσύ αυτό".
"Δεν σκοπεύεις να με πληρώσεις γι' αυτό", είπα. "Έτσι δεν είναι;"
Στα γόνατά μου, το κεφάλι της κουνήθηκε. Μετά από λίγο, είπε ψιθυριστά, "Δεν νομίζεις ότι... θα 'πρεπε να φύγεις;"
"Εντάξει", είπα και σηκώθηκα.
Έγειρε πίσω, πάνω στο παλτό της. Δεν το είχε βγάλει ακόμη.
Πήγα στην πόρτα.
Παρεμπιπτόντως". Έπλεξε τα χέρια της. "Υπάρχει ένα μέρος στη Νέα Πόλη όπου μπορείς να βρεις αυτό που ψάχνεις. Ονομάζεται το Πέρασμα των Λουλουδιών-"
Την κοίταξα θυμωμένος. "Το στέκι των φρελκ; Κοίτα. Δεν χρειάζομαι λεφτά, είπα ότι θα μου αρκούσε οτιδήποτε! Δεν θέλω-"
Είχε αρχίσει να κουνάει το κεφάλι της, σιγογελώντας. Τώρα ακούμπησε το μάγουλό της στο ζαρωμένο μέρος όπου είχα κάτσει. "Επιμένεις να μην καταλαβαίνεις; Είναι ένα διαστημικό στέκι. Όταν φύγεις θα επισκεφτώ τους φίλους μου και θα συζητήσω για... ω, ναι, τον ωραίο που έφυγε. Νόμιζα ότι θα μπορούσες να βρεις... ίσως κάποιον που ήξερες".

Με θυμό, τελείωσαν όλα.

"Α!" είπα. "Α, είναι διαστημικό στέκι. Ναι. Καλά, ευχαριστώ".

Και βγήκα έξω. Και βρήκα το Πέρασμα των Λουλουδιών και τον Κέλλυ και τον Λου και τον Μπο και τον Μους. Ο Κέλλυ κερνούσε μπύρα, κι έτσι όλοι μεθύσαμε και φάγαμε τηγανητά ψάρια και τηγανητά μύδια και τηγανητά λουκάνικα και ο Κέλλυ κουνούσε επιδεικτικά τα χρήματα, λέγοντας "Θα έπρεπε να τον δείτε! Πόσο άλλαξα αυτόν τον φρελκ, θα έπρεπε να τον δείτε! Ογδόντα λίρες είναι η τρέχουσα τιμή εδώ και μου έδωσε εκατόν πενήντα!"
Και ήπιε κι άλλη μπύρα.

Κι ανεβήκαμε επάνω.