Michael John Harrison
The Bait Principle (New Worlds #8)
Μετάφραση: Δημήτρης Αρβανίτης

Στο υπόγειο ήταν τα γραφεία του Χόντσον του επιτρόπου, δυο δωμάτια θεραπείας όπου πήγαιναν όσοι δεν χωρούσαν στην ασφαλισμένη πτέρυγα, κι ένα μικρό πλυντήριο. Τις Πέμπτες έπλεναν τις στολές των νοσοκόμων, τις άλλες μέρες, τα ρούχα των ασθενών του Δημοσίου Ταμείου. Κάθε νοσοκόμος έπρεπε να έχει τρεις στολές, για να είναι σίγουρος γι' αυτό, ο Χόντσον έκανε αιφνιδιαστικούς ελέγχους στα δωμάτιά τους.
Το εγκάρσιο φρέαρ εξαγωγής του πλυντηρίου είχε σαν πρόσθετη λειτουργία τη μεταφορά θερμού αέρα σ' ένα σύστημα αγωγών κάτω από την ανδρική και τη γυναικεία πτέρυγα ανιάτων, αυτή η διάταξη μείωνε και τους λογαριασμούς θερμάνσεως το χειμώνα. H ιδέα αυτή είχε κερδίσει τα συγχαρητήρια του Διοικητικού Συμβουλίου.

Ο Κρίστιαν Χάινεκεν, έγραφε ο Χόντσον, γεννήθηκε στο Λύμπεκ το 1721. Λέγεται ότι μπορούσε να μιλά με ευφράδεια λίγες ώρες μετά τη γέννησή του. Σαν τον Καρντιάκ τον Παριζιάνο, μπορούσε να διαβάζει λατινικά και γαλλικά πριν κλείσει τα τρία του χρόνια. Κανείς τους, όμως...

Ήταν η διατριβή του, Τα Παιδιά-Μεγαλοφυϊες σε Σχέση με τις Πρόσκαιρες Κοινωνικές Διαταραχές, με την οποία ήλπιζε να αποκτήσει ένα εξωπανεπιστημιακό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ. Σταμάτησε το γράψιμο για ν' αφουγκραστεί τους ήχους που ακούγονταν από τον αγωγό εξαερισμού. Σκούπισε με απέχθεια τρίχες ζώου από την μπλούζα. του.

Μια βδομάδα μετά την υποχώρηση των φυσιολογικών του συμπτωμάτων, ο Μάγιερ ονειρεύτηκε πως πετούσε. Ήταν κάπου δώδεκα στρέμματα επίπεδο, λείο έδαφος, φραγμένο μ' έναν ψηλό συρμάτινο φράκτη.
Έκανε κάθετες εφορμήσεις, από τα δέκα μέτρα στο μισό μέτρο, και καθόταν πού και πού στο φράκτη σαν ένα μικρό πουλί που πιάνεται από τους τοίχους του κλουβιού του. Ήταν γυμνός, και οι κλειδώσεις του ήταν φουσκωμένες.
Μετά από λίγο είδε τ' αδέρφια του να προχωρούν στο χωράφι. Πετάχτηκε αμέσως πάνω από τα κεφάλια τους, έκανε κύκλους από πάνω τους, λούπινγκ κανονικά κι ανάποδα, προσπαθώντας να τους τραβήξει την προσοχή. Εκείνοι κοίταξαν ψηλά και είπαν: «Μια απρόσμενη άφιξη». Του είπαν κάνα δυο πράγματα που τα ήξερε ήδη. Μετά προχώρησαν, αγνοώντας τον, σε μια περιστρεφόμενη πόρτα που ήταν σ' ένα σημείο του φράκτη. Τους ακολούθησε. Μετά το σιωπητήριο έκατσε κι αφουγκραζόταν τις ανάσες από το διπλανό κρεβάτι. Έπρεπε να προσέχει πολύ. Ήξερε πως μεταμορφωνόταν σε πουλί.

Η Τζέην, η ενήλικη μεγαλοφυΐα στην Πτέρυγα Ανιάτων (γυναικών), περιμένοντας ν' αρχίσει να ενεργεί το λαργκακτίλ παρακολουθούσε πορνοταινίες να προβάλλονται με μεγάλη ταχύτητα στον τοίχο σαν βιομηχανικές φωτομικρογραφίες σε στροβοσκόπιο, ή μια γρήγορη ηδονοβλεπτική σεκάνς φυτών που μεγαλώνουν. Μέσα σε δυο λεπτά, πόσες εισχωρήσεις, πόσες περίπλοκες γωνίες. Ανακάθισε στο κρεβάτι της για να παρακολουθήσει, φορώντας το πάνω μέρος της πιτζάμας της, που ήταν το μόνο που της επέτρεπαν να φορά, και κουνιόταν με το ρυθμό του εσωτερικού σχεδίου που είχε αναπτύξει για να αντιμετωπίζει το λαργκακτίλ, λέγοντας: Είχα αυτόν το φίλο, είχα αυτόν το φίλο.

Ο βασιλιάς ξέφυγε από τους κυνηγούς και ήρθε δίπλα της χωρίς να τον προσέξουν, αλλά όλοι οι άλλοι ασθενείς έβαλαν τις φωνές.
«Νομίζω πως όλοι οι ασθενείς μεταμορφώνονται σε γάτες», είπε ο Χόντσον. Κάτι είχε μπει στο στόμα του καθώς μιλούσε και είχε χωθεί κάτω από τη γλώσσα του. Το έφτυσε και είδε πως ήταν μια μπάλα τρίχες.

Ο Χόλις, από τη Βασιλική Εταιρεία Προστασίας Ζώων, είπε: «Σε συμβουλεύω λοιπόν να βάλεις παγίδες. Υπάρχουν πολλά ανώδυνα είδη που βασίζονται στην αρχή του δολώματος. Αν μας τους παραδώσεις έπειτα, θα προσπαθήσουμε να τους εκπαιδεύσουμε ξανά και να τους βρούμε καλά σπίτια. Αν δεν αποδώσει αυτό (που πολύ το φοβάμαι), θα τους ξεφορτωθούμε με ανώδυνο τρόπο».
«Ποτέ δεν συστήνουμε δηλητήριο: υπάρχει κίνδυνος μολύνσεως, και τα νέα είδη δεν είναι καθόλου ευχάριστα, ξέρεις».
Καθώς μιλούσε έκανε μικρά, περίπλοκα σχέδια των ανώδυνων συσκευών σ' ένα μπλοκ σημειώσεων. Πολύ σύντομα είχε γεμίσει μια ολόκληρη σελίδα, και μερικά σχέδια μπλέκονταν μεταξύ τους.
«Αν δεν σας πειράζει, επιθεωρητά, τα σημειωματάριά μου τα αγοράζω με δικά μου χρήματα», είπε o Χόντσον.
Ο Χόλις χαμογέλασε. «Συγνώμη. Είχαμε κάτι παρόμοιο στο Σέφηλντ πριν ένα χρόνο περίπου. Για να τους πυροβολούμε, ούτε συζήτηση. Είχαμε κάπου διακόσιους εκεί».
«Προσπαθούμε να τους περιορίσουμε στον κήπο. Ποτέ δεν φτάνουν ως τις πτέρυγες».
Από αριστερά προς τα δεξιά, οι άλλοι ένοικοι της πτέρυγας ανιάτων ήταν: ο Γκόρντον Μάντοξ, ο Μάικλ Πόλσγουωρθ, ο νεαρός κύριος Ρης, ο Μάικλ Τζέφρις, ένας «ψηλός, μελαχρινός, αθλητικός άντρας που τον σέβονται οι συνάδελφοί του», ο κύριος Ρέντβερς Ντέηβις.

Ήταν στις τουαλέτες.
«Κούνησαν μερικοί τις κολώνες με τα φώτα, αλλά η οπτασία δεν κουνήθηκε».
Έβαλε την οδοντόβουρτσα στο τσαντάκι του. «Τελικά γέλασα τελευταίος! Χα-χα!»
Κούνησε τα χέρια του.
«Μέσα σε μια μόνο νύχτα μαζεύτηκαν τριακόσια άτομα έξω από το σπίτι μου».
Ήρθαν οι νοσοκόμοι και περιποιήθηκαν εκείνον. «Σε είκοσι χρόνια οι φοιτητές θα τα φτιάχνουν μόνοι τους στα υπόγεια».
«Αφού αρρώστησα το μάθαμε».

Ο Μάγιερ το πουλί ήξερε πως έπρεπε να προσέχει τον Τζέφρις. Ήταν ο τρόπος που έτρωγε. Ο Μάντοκ ήταν έμπιστος.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας η Τζέην έκανε πάλι προσθέσεις, ενώ φανταζόταν πως ήταν η Βασίλισσα Θήτα, με χάλκινες πόρπες και περίαπτα. Θήτα, θήτα, θήτα, σκεφτόταν. Οι πορνοταινίες προβάλλονταν τώρα, πολύ γρήγορα πάλι, στο πρόσωπο του γιατρού. Τα χείλια του ξεφορτώνονταν εύκολα τα μπλεγμένα υγρά άκρα, αλλά καθώς είπε «Οριακή διαφορά» το μέτωπό του έφτασε στο αποκορύφωμα δαγκώνοντας τα δάχτυλά του και κουνώντας γρήγορα τα πόδια του. Η Τζέην υπολόγισε μερικές δυνάμεις και μετέφρασε τα αποτελέσματα σε λατινικούς αριθμούς.
Έξω από το παράθυρο μπορούσε να δει μια μικρή αψίδα από τους κήπους. Ο κηπουρός είχε ποτίσει τα ροδόδεντρα, μια μπλεγμένη, υγρή ροζ μάζα, αν και μερικά ήταν άσπρα. Είδε μια σταγόνα νερό να κυλάει από ένα μπουμπούκι την ακολούθησε κάτω, στο μυστικό καφετί χώμα. Έφερε το χέρι της στην κορδέλα των μαλλιών της. Το λάστιχο του ποτίσματος ήταν εκεί έξω.
Ο βασιλιάς βγήκε από τα ροδόδεντρα και κάθισε κάτω.
Αν τον έβλεπε ο γιατρός; Θα φώναζε τον κηπουρό, και τότε εκείνη ίσως να μην μπορούσε πια να γυρίσει πίσω. Τι να κάνει; Έσκυψε μπροστά και είπε καλοσυνάτα αλλά δυνατά:
«Είχα αυτόν το φίλο».
Ο γιατρός της χαμογέλασε, παραμορφώνοντας την ταινία που προβαλλόταν στο πρόσωπό του. Αλλά ο κηπουρός ήταν πολύ μακριά, και ο βασιλιάς χασμουρήθηκε και γύρισε στους θάμνους.

Η αυτιστική στη γωνία της Αίθουσας Θεραπείας άρχισε να κάνει διάφορα πράγματα στον εαυτό της.

Ο Χόντσον μπήκε στον αγωγό εξαερισμού χωρίς δυσκολία. Προχώρησε έρποντας, σπρώχνοντας μπροστά του μια σειρά δολωμένες παγίδες. Σκόνη σαν αλεύρι ήταν κολλημένη στα τοιχώματα του αγωγού και κρεμόταν σε γιρλάντες από τις γωνίες και τα υποστηρίγματα στις διασταυρώσεις. Ο αέρας ήταν ζεστός και υγρός. Μια τουλούπα ατμού πέρασε δίπλα του. Οι παγίδες κροτάλιζαν μπροστά του καθώς περνούσαν από τις πριτσινωμένες συνδέσεις. Είχε περάσει τέσσερις διασταυρώσεις και είχε αφήσει από μια παγίδα στην καθεμιά. Ο αγωγός φαινόταν μεγαλύτερος από μέσα. Υπολόγιζε πως βρισκόταν κάτω από την Πτέρυγα Ανιάτων (ανδρών).
Φτάνοντας σ' ένα σημείο απ' όπου ξεκινούσαν μερικοί μικρότεροι αγωγοί, κάθισε κι άρχισε να τοποθετεί τις παγίδες που του είχαν μείνει. Πρόσεξε πως η σκόνη είχε σχηματίσει χερσονήσους και δίνες, και μια εικόνα του ήρθε στο μυαλό.
Μια θηλυκιά γάτα με καφετιές ραβδώσεις βγήκε από ένα μικρότερο αγωγό. Έβγαλε μια φωνή και πήγε να τη χτυπήσει, και τον δάγκωσε. Το κεφάλι του χτύπησε στο τοίχωμα και ζαλίστηκε. Η γάτα μύρισε το δόλωμα, γουργούρισε, και τρίφτηκε πάνω του. Φώναξε πάλι και τραβήχτηκε πίσω.
Εμφανίστηκαν κι άλλες. Σε λίγο ήραν εκατοντάδες.
Τον περικύκλωσαν, αγνοώντας τις παγίδες. «Φάε το δόλωμα, φάε το δόλωμα», είπε. Τον έγλειψαν στο πρόσωπο και έτριψαν τα μεγάλα, αναμαλλιασμένα τους σώματα στα μάγουλά του και στο λαιμό του και πάνω στα χέρια του. Αρχισε να κλαιει και να τις σπρώχνει. Μισούσε τις γούνες.
Ανακάλυψε πως είχε σφηνώσει ανάμεσα στα μεταλλικά υποστηρίγματα στην ένωση δυο αγωγών. H μπλούζα του ήταν γεμάτη λεκέδες από υγρή σκόνη. Ο αγωγός πίσω του, από εκεί που είχε έρθει, ήταν γεμάτος ατμό, αλλά μπορούσε να δει την άλλη άκρη του κυρίως αγωγού, εκεί που έβγαινε πίσω από τα ροδόδεντρα.

Ο Μάγιερ κατάφερε να βάλει το κρεβάτι ανάμεσά τους. Η τεράστια γάτα χτυπούσε θυμωμένα την ουρά της. Για μια στιγμή βρίσκονταν σε αδιέξοδο. Μπορούσε να πηδήξει το κρεβάτι; Πολύ γρήγορα θα θυμόταν πώς να πετάξει και τότε θα γλίτωνε.

«Το δυστυχές ατύχημα του Χόντσον», είπε ο Χάλοραν, ο προσωρινός επίτροπος, «κάλλιστα μπορεί να ήταν το έναυσμα. Οι φήμες εξαπλώνονται πολύ γρήγορα σ' ένα τέτοιο κλειστό σύστημα». Πρόσεξε πως μόνο το δικό του στυπόχαρτο έμενε καθαρό. Έκανε πως δοκίμαζε το στυλό του πάνω του. Οι άλλοι είχαν μαρκαδόρους και πένες.
«Καλά αυτά, αλλά δεν βοηθούν στην εξήγηση του θανάτου του ασθενούς Μάγιερ. Τις συνθήκες του θανάτου, ας πούμε».
Ο Χάλοραν έκανε το γύρο του τραπεζιού με το βλέμμα του, από τ' αριστερά προς τα δεξιά. Το Διοικητικό Συμβούλιο το αποτελούσαν: ο Νόρμαν Μπόκερ, ο σερ Γκίλμπερτ Ρης, ο Ντελφόν, η λαίδη Ρης, και ο Γκόπερτ, ο ειρηνοδίκης. Ήξερε πως έπρεπε να προσέχει τη λαίδη Ρης. Την είχε παρατηρήσει την ώρα του φαγητού.
«Ο τύπος», είπε ο Γκόπερτ ο ειρηνοδίκης.
«Υπάρχει κάποια υπερβολή στις περιστάσεις». Ο Χόλοραν έσπασε το πλαστικό καπάκι του στυλό του.
«Στην πραγματικότητα, δεν τίθεται θέμα ότι ο Μάγιερ 'φαγώθηκε'. Είχε κάποιες γρατσουνιές και μώλωπες από τα νύχια και τα δόντια του Τζέφρις,αλλά να πει κανείς πως 'φαγώθηκε' είναι μια αρκετά γελοία υπόθεση από μέρους των πιο εξημμένων ανδρών ασθενών.
»Ο καθένας είναι πρόθυμος να υιοθετήσει τις φαντασιώσεις των άλλων, αν θα δημιουργήσει κάποιον εφήμερο δεσμό αμοιβαίας συμπαθείας. Τίποτα περισσότερο, σας διαβεβαιώ».
«Καλύτερα να σταματήσουμε για λίγο να δεχόμαστε αυτούς τους ασθενείς του Δημοσίου Ταμείου, ε;» είπε ο σερ Γκίλμπερτ. «Δεν μπορείς να τους έχεις εμπιστοσύνη, ε;»

Η Βασίλισσα Θήτα καθόταν στο κρεβάτι της φορώντας το πουκάμισο της πιτζάμας της κι έγλειφε ένα κακάδι στο μηρό της. Οι Ρίζες και οι Δυνάμεις θα τη λύτρωναν. Παρακολουθούσε τις ταινίες με μισό μάτι, κουλουριασμένη νυσταλέα στη ζεστασιά της πτέρυγας ανιάτων. Τεντώθηκε και σκέφτηκε πως τελικά ο βασιλιάς θα τη μεταμόρφωνε εντελώς, και θα την έπαιρνε κάτω, όλο αριθμούς και μαντάλες, στο λαβυρινθώδες βασίλειο του στον ακόμα πιο θερμό κάτω κόσμο,και πως, ένα όμορφο απόγευμα, ανάμεσα στα ροδόδεντρα, θα ζευγάρωναν με παλλόμενη πορνό ταχύτητα, τόσο γρήγορα που κανένας δεν θα χρειαζόταν να το μάθει ποτέ.