David Langford
Blit (1988)
Μετάφραση: Γιώργος Γούτας

Έμοιαζε σαν να βρισκόσουν ανάμεσα σε δύο διαφορετικά πλάνα κάποιας κινηματογραφικής ταινίας, εκεί που σβήνει το προηγούμενο για να το διαδεχτεί το επόμενο. Τα γυαλιά που φορούσε έσπαζαν τη μουντίλα του δρόμου, τον κομματιάζανε και τον ανασχηματίζανε κατά μήκος νοητών διαγώνιων γραμμών: μια φωτεινή πινακίδα που έγραφε ΚΕΜΠΑΜΠ μετατασσόταν αυτόματα στο είδος των τυπογραφικών στοιχείων που ονομάζονται Shatter. Ο Ρόμπο ήξερε καλά ότι δεν έπρεπε να βγάλει τα γυαλιά ούτε για μια στιγμή. Ακόμα και σε εκείνο το μισοσκόταδο, όπου το λιγοστό φως ερχόταν από τις λάμπες του δρόμου που τρεμόσβηναν, δεν μπορούσες ποτέ να ξέρεις τι θα δεις. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να του γλιστρήσει από τα χέρια το διπλωμένο στένσιλ και να ξετυλιχτεί κάτω στο πεζοδρόμιο, μπροστά στα μάτια του, και να πρέπει να το βρει ψηλαφώντας.

Τούτο εδώ φαινόταν καλό σημείο, πίσω από τη στάση του 34 (ένα 34 θρυμματισμένο). Στο κέντρο της γειτονιάς τους - εκεί που μαζεύονταν κάθε πρωί οι γυναίκες και τιτίβιζαν σαν εξωτικά καναρίνια τυλιγμένες στα πολύχρωμα σάρια τους. Πολύ καλό μέρος, δίπλα από μια κλειστή βιτρίνα ενός μπακάλικου, πάνω σε ένα παχύ στρώμα από τοιχοκολλημένες αφίσες που διαφημίζαν κάποια συναυλία.

Ο Ρόμπο σάρωσε με τη ματιά του τους γύρω δρόμους. Καμιά κίνηση. Κατόπιν κοίταξε το χέρι του και σιγουρεύτηκε ότι τα δάχτυλά του έδιναν την εικόνα μιας θολής κι ακαθόριστης μακαρονάδας. Εγγυημένο γυαλί, από τις αποθήκες του Στρατού - η Ομάδα είχε διασυνδέσεις στα πιο απίθανα μέρη - αν και έλεγαν ότι τελικά τα μάτια συνηθίζουν. Κάποια ωραία μέρα γίνεται ένα κλικ, και βλέπεις τα περιγράμματα να ορμάνε καταπάνω σου. Για μια ακόμη φορά, ένιωσε τον κρύο ιδρώτα να τον λούζει καθώς ξεδίπλωνε το χοντρό πλαστικό, ύστερα η νευρικότητα του πέρασε, στερέωσε με το αριστερό του χέρι το στένσιλ πάνω σε ένα μισοσκισμένο πόστερ κι άρχισε με το δεξί του να δουλεύει το σπρέυ.

Η γλυκιά, ευφοριακή μυρωδιά της μπογιάς - μια μπογιά για αυτοκίνητα - έκανε τα πάντα να μοιάζουν με κάτι άλλο, απόμακρο, και σίγουρα όχι με τρομοκρατική ενέργεια.

Είδε ότι ήταν πολύ απρόσεκτος, έφταιγε βέβαια το μισοσκόταδα, και τα γυαλιά που φορούσε στα χέρια του, λίγη από την μπογιά του Παπαγάλου είχε κιόλας στεγνώσει. Δίπλωσε στα γρήγορα το στένσιλ. Μετά από λίγες ώρες, στο δυνατό φως της ημέρας, οι γυναίκες με το σκούρο δέρμα θα έπαιζαν το παιχνίδι με τα βλέφαρα... Αλήθεια, πόσος καιρός πήγαινε από τότε που ήτανε παιδί κι έπαιζε κι αυτός αυτό το παιχνίδι; Πρέπει να είχαν περάσει τουλάχιστον πέντε χρόνια. Εκείνος που τραβούσε το χαρτί του δολοφόνου σε κοίταζε κι ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά του, και εσύ έπρεπε να κάνεις πως πεθαίνεις μέσα σε σπασμούς, γενικά να το παίξεις πολύ ηθοποιός. Για να επιζήσεις έπρεπε να εντοπίσεις τον δολοφόνο απο πριν κι αμέσως να τον κατηγορήσεις. 'Η τουλάχιστον να ξέρεις πού δεν πρέπει να κοιτάξεις.

'Εκανε κρύο. 'Ωρα να τα μαζέψει και να βρει κάποιο άλλο σημείο. Φόραγε δεν φόραγε τα γυαλιά, δεν τόλμησε να γυρίσει και να κοιτάξει την εικόνα του Παπαγάλου. Μπορεί να τρεμόπαιζε.

ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ * ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ

Για Διανομή μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο Λίστα Β (IV] ....ονομάζεται έτσι διότι το περίγραμμά του, όταν υποστεί επεξεργασία ώστε η θέασή του να μην ενέχει κινδύνους, προσομοιάζει με το γνωστό πτηνό. Μια επεξεργασμένη (αναμορφικά επιμηκυσμένη) μερική εικόνα υπάρχει στο Παράρτημα 3 της αναφοράς αυτής, σελ. Α3-ΙΙ.

Η ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΕΙΣΑ ΣΕΛΙΔΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΤ' ΟΥΔΕΝΑ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΘΕΑΘΕΙ ΜΕΣΩ ΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΦΑΚΟΥ ΚΥΛΙΝΔΡΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ. ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΘΕΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΑΙ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ. ΜΕΛΕΤΗΣΑΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ Α3-Ι ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ Α3-ΙΙ.

2-6. Το πρώτο αυτό παράδειγμα της Τεχνικής της Λογικής Εικόνας Μπέρριμαν (εξού και τα αρχικά ΜΠΛΙΤ) είναι προϊόν των ερευνών τεχνητής νοημοσύνης με τον υπερυπολογιστή CAMBRIDGE IV, οι οποίες προς το παρόν έχουν διακοπεί. Οι Β. Μπέρριμαν και Κ. Μ. Τάρνερ [3] είχαν υποθέσει ότι προγράμματα αναγνώρισης σχημάτων επαρκούς πολυπλοκότητας πιθανόν να είναι τρωτά σε «σοκ τροφοδότησης τύπου Γκέντελ» υπό μορφή στοιχείων ασυμβάτων προς την εσωτερική απεικόνιση. Ο Μπέρριμαν προεκτείνοντας τη θεωρία εξηγεί πως η πιθανή ύπαρξη μιας τέτοιας τροφοδότησης αποτελεί λογική αναγκαιότητα...

2-18. Λεπτομέρειες επί τον αλγορίθμων Μπέρριμαν-Τάρνερ για τη δημιουργία ΜΠΛΙΤ δεν είναι δυνατόν να δοθούν σε αυτόν το βαθμό ασφαλείας. Λεπτομέρειες επί της παραβίασης του απορρήτου στον υπερυπολογιστή CAMBRIDGE IV δεν είναι ούτε διαθέσιμες ούτε γνωστές. Λεπτομέρειες επί του αριθμού των θυμάτων στον CAMBRIDGE IV είναι, προς το παρόν, δεσμευμένες (υπό κρίση).

«Κάπου το πέτυχε ο IRA», είχε πει ο Μακ. «Από τους Πρόβος. Ψωνίζουμε από τις ίδιες άκρες, ζελατίνη, κάποια άλλα πραματάκια... και μας πασάρανε ένα αντίγραφο».

Ο χαρτονένιος σωλήνας στα χέρια του Ρόμπο φάνηκε ξαφνικά να ζυγίζει δέκα φορές παραπάνω. Περίμενε κάποιο χάρτη, κάποιο σχέδιο δράσης της Ομάδας, ή ίσως τίποτα σχέδια για κάτι βρώμικο που θα έπρεπε να βάλουν μέσα στο ναό των Σιχ στη Βικτώρια Στρητ. «Και θες να πεις ότι πραγματικά δουλεύει;»
«Σαν τρελό. Το έχω δοκιμάσει ο ίδιος... με έναν εθελοντή. 'Εκανε μια γκριμάτσα. Μονάχα μια γκριμάτσα και τρεμόπαιξε τα βλέφαρά του. «Πρόσεξε. Είναι επικίνδυνο. Και να φοράς πάντα τα γυαλιά. Αν τύχει και πάρει το μάτι σου τον Παπαγάλο, έστω και για λίγο, την έχεις βάψει. 'Ακου πάντως τι πρέπει να κάνεις. Μου έχουν πει ότι πιάνει. Κλείσου σε ένα δωμάτιο και κατέβασε ένα μπουκάλι βότκα, ολόκληρο. Σε απολυμαίνει, σου καθαρίζει τις πρόσφατες οπτικές μνήμες, κάτι τέτοιο.»
«Χριστέ μου. Και οι Πρόβος; Αν είναι αλήθεια τούτο το παραμύθι, γιατί δεν κάνανε τίποτα...;» Ο Ρόμπο προσπαθούσε πλέον να εξηγήσει με τα χέρια τι ήθελε να πει, αποτυγχάνοντας να μεταδώσει πάντως το νόημα μιας χάρτινης βόμβας νετρονίου.

Το χαμόγελο στο πρόσωπο του Μακ είχε πάρει διαστάσεις ικανές να εξαπολύσουν μια διπλή σειρά από κίτρινα στραβωμένα δόντια, όπως κάθε φορά που μίλαγε για κάποιο σπουδαίο σχέδιο της Ομάδας. «'Ισως να μην τους αρέσουν οι καινούριες ιδέες... μπορεί όμως και να ετοιμάζονται για κάτι μεγάλο. 'Εχεις σκεφτεί ποτέ να καταλάβεις τηλεοπτικό σταθμό; 'Εστω για μια ώρα; Μην το σκέφτεσαι καν, κάνει κακό στην υγεία.»

...Νεκρές οθόνες τηλεόρασης τον παρακολουθούσαν από την αμπαρωμένη βιτρίνα κάποιου άλλου μαγαζιού, μια ακόμη τρύπα που νοίκιαζε ινδικές βιντεοταινίες. Αυτό τους άξιζε. Γιατί δεν μπορούσαν οι σιχαμένοι να μάθουν Αγγλικά; Η Ομάδα θα τους έδινε ένα καλό μάθημα: το στένσιλ με τον Παπαγάλο βρισκόταν κιόλας στη θέση του, το μπουκάλι έτοιμο να σφυρίξει σαν φίδι, ο πιο γρήγορος σχεδιαστής των δυτικών συνοικιών. Στο σχολείο ο Ρόμπο δεν είχε κερδίσει ποτέ σε καυγά, πάντα τις έτρωγε και μάλιστα άγρια - αλλά είχε βρει άλλους τρόπους για να τους το ανταποδίδει, πιο σίγουρους και πιο ικανοποιητικούς. Τους έστηνε παγίδες βάζοντας κουβάδες με νερό πάνω από το άνοιγμα μιας μισάνοιχτης πόρτας (η αγαπημένη του παγίδα), μια απόλαυση που την επαναλάμβανε συχνά μέχρι που έφτασε σε σημείο εθισμού.

Αυτός θα ήταν ο τελευταίος Παπαγάλος που θα ζωγράφιζε, ή μάλλον ο προτελευταίος. Το είκοσι είναι ωραίος αριθμός, στρογγυλός, όμως ο ουρανός, μέσα από την πορτοκαλιά αχλύ που δημιουργούσαν οι λάμπες νατρίου, άρχιζε να φεγγίζει επικίνδυνα.

Αν κατηφόριζε προς την Αλμα Στρητ θα συναντούσε μετά από δυο τετράγωνα τον «Μαρκήσιο του Γκρόνμπυ», εκεί που, όπως έλεγαν όλοι, μαζεύονταν οι αδελφές της περιοχής. Τα καθάρματα, έχουν κάνει κατάληψη στην παλιά, καλή παμπ και κοκκορεύονται ξεδιάντροπα για τα κατορθώματά τους και μπορούν να σε κολλήσουν AIDS με το βλέμμα τους και μόνο. Θα τον τύπωνε εκεί, στη μέση της τζαμένιας εξώπορτας, να φεγγοβολάει κατακόκκινος...

Το φως τον χτύπησε σαν σιδερένια γροθιά. Τα γυαλιά που φορούσε το αναλύσαν σε παχιές, επώδυνες ραβδώσεις. Ο Ρόμπο έκανε μισή στροφή προσπαθώντας να προστατεύσει τα μάτια του με εκείνο το βαρύ κάτι που ανέμιζε στο αριστερό του χέρι. Το βαρύ κάτι είχε μια μεγάλη ακανόνιστη τρύπα στο κέντρο του. Είδε ένα φακό να φεγγίζει συγκεχυμένα μέσα από το άνοιγμα, και μια φωνή να πλησιάζει ολοένα προς τα αυτιά του. «Δε μου λες τι κάνεις εσύ εδώ..»

Τη στιγμή που η φωτεινή δέσμη χαμήλωνε και η φωνή έσβηνε, διέκρινε το τρεμουλιαστό περίγραμμα ενός αστυνομικού κράνους να διαγράφεται μέσα από το σχήμα του Παπαγάλου. Πίσω από τα δαντελωτά μετεικάσματα ξεπρόβαλε μια φάτσα, μια φάτσα Ασιάτη, όπως και θα έπρεπε να περιμένει σε τούτες τις συνοικίες. Τα μάτια τον κοιτούσαν σαν τυφλά, το στόμα κουνιόταν. Ο Ρόμπο είχε διαβάσει πολλά από τα παλιά αστυνομικά διηγήματα όπου τα πτώματα δεν έφεραν κανένα σημάδι βίας επάνω τους παρά μονάχα μια ανεξήγητη έκφραση φρίκης και έκπληξης στο πρόσωπό τους. 'Ενα ζεστό πτώμα σωριάστηκε πάνω του και με την ορμή που είχε τους παρέσυρε και τους δυο πάνω στα τζάμια κάποιου παραθύρου που δεν δίστασε να θρυμματιστεί με θόρυβο.

Δεν φανταζόταν πως θα έρχονταν έτσι τα πράγματα: Η μπόμπα δεν θα 'σκαγε παρά μονάχα αφού θα βρισκόσουν έξι μίλια μακριά. Κάπου διέκρινε το σπασμένο περίγραμμα κι ενός δεύτερου κράνους.

ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ - ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ

...ανακαλυφθεί ανεξάρτητα από δυο τουλάχιστον, νεκρούς σήμερα, ερασιτέχνες των computer graphics. Το «Κλασματικό Αστρο» δημιουργείται από μια σχετικά απλή επαναληπτική διαδικασία η οποία προσδιορίζει το αν οιοδήποτε σημείο ενός δισδιάστατου χώρου (το πολυμερές πεδίο) ανήκει ή όχι στην περιοχή κυριότητάς του. Σήμερα, ο αλγόριθμος αυτός είναι απόρρητος.

3-3. Το Κλασματικό Αστρο δεν εμφανίζει ιδιότητες ΜΠΛΙΤ στη μακροδομή του. Η ολική του απεικόνιση δύναται να θεαθεί: άρα Παράρτημα 3, σελ. Α3-ΙΙΙ. Η ιδιότης του αυτή επέτρεψε στο Αστρο να διαδοθεί ευρέως μέσω μηνιαίου περιοδικού περί υπολογιστών [8], όπου και δημοσιεύθηκε μια παραλλαγή του αλγορίθμου αυτού σε άρθρο υπό το γενικό τίτλο «Παίξτε με τα graphics». Δυστυχώς, το κείμενο ενθάρρυνε τους χρήστες να αντιγράψουν το πρόγραμμα για να μπορέσουν να «ζουμάρουν» κατόπιν σε περιοχές της κλασματικής μικροδομής που παρουσιάζουν ένα οπτικό καλλιτεχνικό ενδιαφέρον. Σε ορισμένες από τις ζώνες του πολυμερούς πεδίου, η μεγέθυνσις αυτή μπορεί να δημιουργήσει φαινόμενα ΜΠΛIΤ όταν, συγκεκριμένα, οι λεπτομέρειες εμφανιστούν σε οθόνη ευκρίνειας μεγαλύτερης των 600Χ300 πίξελ.

3-4. Το 4% περίπου των 115.000 αναγνωστών του περιοδικού ανακάλυψαν σχέδια ΜΠΛΙΤ που ενυπήρχαν στο Κλασματικό Αστρο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, άσχετα άτομα και/ή ειδικευμένο προσωπικό ήλθαν, εν αγνοία τους, σε οπτική επαφή στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν την αιτία των θανάτων. Ο ολικός αριθμός των θυμάτων δεν είναι γνωστός, κατά μια προσπάθεια προσέγγισής του όμως...

«Κλείσ' τον καλό το φάκελο και βάλε μπόλικο σελοτέηπ. 'Ετσι μπράβο. Και γράψε με παχύ, κόκκινο μαρκαδόρο «ΚΙΝΔΥΝΟΣ - ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΟΙΧΤΕΙ», κι από τις δυο μεριές».
«'Ωστε το ξέρατε».
«Υπήρχαν φυλλάδια. Τα παιδιά είχαν βρει πενήντα από αυτό, σ' εκείνη την επιδρομή στο Μπέλφαστ. Η Αντιτρομοκρατική του Ληντς είχε πιάσει έναν άλλον... σαν ετούτο εδώ το κάθαρμα. Χρόνια τώρα γίνεται αυτό το μακελειό, αλλά τώρα πια έχουμε φτάσει σε εξωφρενικό σημείο. 'Εχουμε χάσει τρεις αστυφύλακες κι έναν αστυνόμο, εκεί που πήγαιναν να πιάσουν ένα μυγόχεσμα του κώλου, να φύσαγες μονάχα είχε πέσει κάτω...»
Ο Ρόμπο πονούσε σε ολόκληρο το σώμα του. 'Εμενε όμως ήσυχος, με τα μάτια κλειστά, όπως τον είχανε πετάξει κάτι όχι και τόσο αβρά χεράκια πάνω στο σκληρό πάγκο. Τους είχε πει όλα τα σημεία που είχε ζωγραφίσει, όμως εκείνοι συνέχιζαν να τον χτυπάνε. Δεν ήταν δίκαιο. 'Ενιωσε να μπαίνει ένα ξαφνικό ρεύμα αέρα.
«Η φωτογραφία στην ταυτότητα είναι πραγματική, κύριε. Ρόμπερτ Τσαρλς Μπίτον, δεκαεννέα ετών, δυο προηγούμενα για δόλιες καταστροφές, ύποπτος σαν σύνδεσμος της Ομάδας Δράσης "Αλβιών". Μόνο αυτές οι πληροφορίες υπάρχουν στο μητρώο του.
«Κάτι βγάζουμε νομίζω. Διεστραμμένα κωλόπαιδα - τους έχεις πετύχει ποτέ, Τζίμυ; Είναι κάτι ανάλογο με τη γαμημένη την Κου Κλουξ Κλαν που έχουν στην Αμερική».
«Αυτός εδώ θα βγει από την κυκλοφορία για πολύ, πολύ καιρό».
«Απ' ό,τι βλέπω Τζίμυ, δεν έχεις ιδέα τι γίνεται με αυτό το ΜΠΛΙΤ. Ο ίδιος εφιάλτης όπως τότε με τα πιτσιρίκια με τους οικιακούς υπολογιστές. 'Ενας θεός ξέρει πόσο θα μπορέσουν να το κρατήσουν ακόμη μακριά από τη δημοσιότητα. Θα μας φάνε όλους, αργά ή γρήγορα, άκου που σου λέω... Εδώ κοίτα. 'Εχουμε τέσσερα μέλη του Σώματος με άγνωστη αιτιολογία θανάτου, άμεση αιτία: ανακοπή, τι άλλο θες να σου πω;»
«Διάολε»
«Το μοναδικό τεκμήριο είναι το περιεχόμενο αυτού εδώ του γαμημένου φακέλου, ωραίο πειστήριο για το δικαστήριο, ε; θυμάμαι τότε που είχαν πιάσει εκείνη τη διεθνή σπείρα με τα τηλεφωνήματα. Το μόνο που καταφέραμε ήταν να τους πάμε για Παράνομη Υπεξαίρεση Ηλεκτρικού Ρεύματος συνολικής αξίας εξήντα πεννών. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε συγκεκριμένος νόμος που να προστατεύει τις τηλεπικοινωνίες. 'Οπως και τώρα δεν υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που να προστατεύει τον εγκέφαλο.»
«Δηλαδή τι, θα πάμε να καθαρίσουμε τις βρωμιές του, θα του δώσουμε κι από πάνω καθαρό δωμάτιο για να περάσει την υπόλοιπη μέρα, κι ύστερα θα τον διώξουμε;»
«Α!».
Ο τόνος της φωνής έδειχνε πως υπήρχε κάτι ακόμη: μια χειρονομία, ένα δάχτυλο που πλησίαζε τη μύτη, ένα παίξιμο του ματιού όλο σημασία. «Το Περιπολικό 3 έχει αναλάβει να καθαρίσει τούς τοίχους, έχουν και τα ειδικά γυαλιά, αν αξίζουν τελικά τίποτα. Πάμε τώρα να βάλουμε τον Μάστορα της Αστικής Τρομοκρατίας στα ανακτορικά του διαμερίσματα, από τον καλό δρόμο βέβαια... Κι έπειτα, Τζίμυ, όταν θα έρθει και η επόμενη βάρδια, να κάνουμε ένα μικρό μνημόσυνο για τους συναδέλφους που χάθηκαν. Δεν κάνω πλάκα. Το σημειώνουν στο τελευταίο ανακοινωθέν. Θα καταλάβεις το γιατί, όταν θα σου το διαβάσω. Πάω στοίχημα ότι θα συμφωνήσεις».

Ο Ρόμπο στηρίχτηκε στα πόδια του καθώς δυο στιβαρά χέρια τον σήκωναν από τις μασχάλες. Η γενική εικόνα υποσχόταν πολλά.

ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ * ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ

...η πληροφοριακή ανάλυση υιοθετεί μιαν ελαφρώς καθαρολογική μαθηματική άποψη, δια της οποίας τα ΜΠΛΙΤ θεωρούνται ότι εμπεριέχουν υπό κωδική μορφή «καταστροφείς τύπου Γκέντελ, σιωπηρά προγράμματα τα οποία ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν δύναται να εκτελέσει αβλαβώς». Στην τελευταία του μελέτη [3] ο Μπέρριμαν αναφέρει πως, παρά το γεγονός ότι οι μετα-λογικές δικλείδες ασφαλείας επιτρέπουν την αφομοίωση και την ασφαλή αναγνώριση των αυτο-αναφερόμενων βρόγχων («Η πρόταση αυτή είναι λανθασμένη»), τα γραφικά ανάλογα πλέον επιδέξιων «φαύλων κύκλων» είναι δυνατόν να διαφύγουν του προστατευτικού πλέγματος της λεκτικής ανάλυσης και να κτυπήσουν απευθείας μέσω του οπτικού φλοιού. Τούτο πιθανώς να έρχεται σε ασυμφωνία με τα παρατηρηθέντα αποτελέσματα επί του ΜΠΛΙΤ «Αναγνώστης, θέμα το οποίο πραγματεύεται το Κεφάλαιο 7, ασύνηθες όχι μόνον επειδή η αχρήστευση της λειτουργίας του φλοιού είναι παροδική (μολονότι έχουν παρατηρηθεί και ορισμένες μόνιμες αχρηστεύσεις σε εθελοντές του Στρατού (18]), αλλά επιπλέον διότι τα αποτελέσματά της περιορίζονται μονάχα στους γνώστες του αγγλικού καθώς και των άλλων λατινογενών αλφαβήτων. Επιπροσθέτως παρουσιάζεται μια λογική ασυμφωνία με τα συμπεράσματα τα συναγόμενα εκ του Κεφαλαίου 12.

10-18. Η post facto βιοχημική αντι-υπόθεση του Γκοτ [24] είχε θεωρηθεί ως λιγότερο δραστική. Η θεωρία αυτή προτείνει ότι ίσως δημιουργούνται «μνημοτοξίνες» εντός του εγκεφάλου λόγω ηλεκτροχημικής δραστηριότητας η οποία σχετίζεται με την αποθήκευση συγκεκριμένων προτύπων στοιχείων. Παρ' ότι ελκυστική, η θεωρία αυτή οφείλει να τύχει της...

12-4. Η τωρινή κατάσταση μοιάζει με την εποχή της «έκρηξης» στο χώρο της φυσικής των σωματιδίων. 'Οχι μόνο νέα είδη ΜΠΛΙΤ, αλλά και ολόκληρες συγγενικές οικογένειες ανακαλύπτονται καθημερινά, όπως συνοψίζονται στο Παράρτημα Α2. Μια αμφισβητούμενη ερμηνεία επικαλέσθηκε τη θεωρία του Σελντρέηκ περί μορφικού συντονισμού [25J: ίσως είναι απλούστερο να συμπεράνουμε ότι η πολλαπλή σύγχρονη εμφάνιση της ιδέας περί ΜΠΛΙΤ ήταν αναπόφευκτη στο σημείο όπου είχε φθάσει πλέον η έρευνα του φαινομένου. Οι απώλειες που σημειώθηκαν ανάμεσα στους πρωτοπόρους ερευνητές, και συγκεκριμένα εκείνους που διακρίνονταν για τη μαθηματική τους ενόραση, αποτελούν καίριο πλήγμα στην περαιτέρω κατανόηση των...

Το κελί είχε τους τοίχους του καλυμμένους με άσπρα πλακάκια μέχρι το ύψος των ώμων και συνέχιζε με κάτασπρη, γυαλιστερή λαδομπογιά καθώς αυτοί ανέβαιναν κατά πάνω. Η μυρωδιά από την απολύμανση σου έγδερνε σαν ατσαλόμαλλο τη μύτη και το λαιμό. Μέσα στο αδιόρατο πνεύμα να χρησιμοποιήσει όλες τις ανέσεις που του παρέχονταν, ο Ρόμπο εγκαινίασε τη λευκή πορσελάνινη τουαλέτα και μάταια έξυσε για πολλή ώρα τους κόκκινους ακρυλικούς λεκέδες κάτω από το κρύο νερό του νιπτήρα πριν αποφασίσει να ξαπλώσει και να περιμένει.

Δεν μπορούσαν να του κάνουν τίποτα. Το πολύ-πολύ να του απαγγείλουν κατηγορία για ρύπανση δημοσίου χώρου και ίσως να κατρακυλήσει τυχαία μια-δυο σκάλες ακόμη προτού παρουσιαστεί στο δικαστήριο... το σκληρό κρεβάτι του θύμιζε ακόμη τις μελανιές τους. Πάντως, σε γενικές γραμμές ήταν μια χαρά.

Και το ήξεραν.

Το ήξεραν και δεν έδειξαν να ενοχλούνται με αυτό. Παράξενο.

Σε μια φευγαλέα εικόνα της φαντασίας του, εμφανίστηκαν όλοι τους μπροστά του, χαμογελώντας. «Δεν θα σας απαγγείλουμε κατηγορία», και «Από εδώ παρακαλώ, κύριε», και «Θα θέλατε, ίσως, να πάρετε τα πράγματά σας...»

Θα άνοιγε μπροστά του μια πόρτα και για μαντέψτε τι θα αντίκρυζε;

Βλακείες. Δεν θα έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο. Αν όμως...

Η ώρα περνούσε. Εύκολα μπορούσε να φανταστεί το τέρμα της διαδρομής. Το είχε δει τόσες και τόσες φορές μέσα από τα γυαλιά ανάλυσης, το μακρόστενο προφίλ ενός πουλιού κομμένο στην άκρη και ξαναβαλμένο με μια ακανόνιστη, δαντελωτή διάταξη: σαλάμι παπαγάλου. Το περίγραμμά του να ξεπροβάλλει από τοίχους και παράθυρα και αφίσες του δρόμου, σαν μια συμπαγής μορφή από ένα κόκκινο γυαλιστερό που γρήγορα έπαιρνε την πορτοκαλιά απόχρωση του νατρίου, και ξανά το περίγραμμα καθώς τα διαλυμένα μάτια κάποιου νεκρού άντρα συναντούσαν τα δικό του.

Φαινόταν σαν να αιωρείται εκεί μέσα πίσω από τα κλειστά του βλέφαρα. 'Ανοιξε τα μάτια του και κάρφωσε το βλέμμα του πάνω στο μακρινό ταβάνι, λερωμένο όπως ήταν από ανώνυμους λεκέδες και στίγματα, τις προσπάθειες προηγούμενων ενοίκων. Αν ένωνες με τη φαντασία σου όλα τα σημεία σχηματίζονταν εικόνες που έπειθαν όσο και οι ζωδιακές παραστάσεις στο νυχτερινό ουρανό. Μετά από λίγο, μια συγκεκριμένη εικόνα απείλησε πως θα παρουσιαζόταν μπροστά του ολοκάθαρα...

Δάγκωσε τα χείλια του, βρίσκοντας παροδικό καταφύγιο στο λευκό φως του πόνου που τον πλημμύρισε.

'Ηταν μέσα του και το ήξεραν. Ακόμα και κάτω από την προστασία των γυαλιών του, είχε κοιτάξει πολλή ώρα, από πάρα πολλές γωνίες, στα βάθη της αβύσσου. Είχε μολυνθεί. Ο Ρόμπο βρήκε τον εαυτό του να χτυπάει σαν τρελός τη βαριά, μεταλλική πόρτα, γεμίζοντας με άφθονο αίμα τα χέρια του. 'Ηταν μάταιο, γιατί όπως δεν υπήρχε συγκεκριμένο έγκλημα που να είχε διαπράξει, έτσι δεν υπήρχε και σοβαρός ιατρικός λόγος ώστε μη φιλικοί αστυφύλακες να του προσφέρουν μια τεράστια δόση αλκοόλ για να θολώσει τη μνήμη του.

Μπρούμυτα πάνω σrο στρώμα, προσπαθούσε να σωθεί. Ο Παπαγάλος τον πλησίαζε αθόρυβα όλες εκείνες τις γκριζόχρωμες ώρες της μέρας, ισιώνοντας τα κλασματικά του φτερά, ξεγλιστρώντας με όλο και μεγαλύτερη ευκρίνεια μέσα από το διάκενο δυο συνεχόμενων κινηματογραφικών πλάνων, εκεί που το ένα σβήνει για να δώσει τη θέση του στον αχνό του επόμενου, μέχρι που επιτέλους, κάποια στιγμή, το μάτι του μυαλού του όφειλε να παραδεχτεί το ζωντανό όγκο,
τον όγκο
που
τρεμοπαίζει.