Συλλεκτικός Πυρετός

Roger Zelazny
Collector's Fever (1964)
Μετάφραση: Γιώργος Γούλας

"Τι κάνεις εκεί πέρα άνθρωπε;"
"Μεγάλη ιστορία".
"Και μ' αρέσουν οι μεγάλες ιστορίες. Κάτσε κάτω και λέγε. Όχι - όχι πάνω μου!"
"Συγγνώμη. Λοιπόν, για όλα φταίει ο θείος μου, ο απίστευτα ζάπλουτος -"
"Στάσου. Τι πα να πει `ζάπλουτος';"
"Ε, πολύ πολύ πλούσιος".
"Και `πλούσιος';"
"Μμ. Πολλά λεφτά".
"Τι είναι τα λεφτά;"
"Να στην πω την ιστορία ή όχι;"
"Ναι, αλλά να την καταλάβω κιόλας".
"Λυπάμαι, Βράχε, αλλά κι εγώ δε βγάζω άκρη".
"Λίθο με λένε".
"Εντάξει, Λίθε. Ο θείος μου, που είναι πολύ σπουδαίος άνθρωπος, θα μ' έγραφε υποτίθεται στην Ακαδημία του Διαστήματος, αλλά δε μ' έγραψε. Θεώρησε καλύτερη τη φιλελεύθερη μόρφωση και μ' έβαλε με το ζόρι στο δικό του το στριμμένο κολλέγιο για να ειδικευτώ στις εξωγήινες ανθρωπότητες. Ως εδώ εντάξει;"
"Όχι, αλλά η κατανόηση δεν αποτελεί υποχρεωτικά ορισμό της αναγνώρισης".
"Αυτό λέω κι εγώ. Ποτέ μου δεν κατάλαβα το θείο Σίδνεϋ, αλλά αναγνωρίζω κάλλιστα τα εξωφρενικά του γούστα, το ένστικτο του αρπακτικού και την πρόστυχη επιμονή του ν' ανακατώνεται σε ξένες υποθέσεις. Τα αναγνωρίζω τόσο που μου ανακατεύουν το στομάχι. Δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Είν' ένας σαρκοβόρος οικογενειακός δεινόσαυρος που έχει τη μανία να περνάει πάντα το δικό του. Δυστυχώς έχει κι όλο το χρήμα της οικογένειας στα χέρια του - οπότε, όπως το ωωτ έπεται του ψψη, πάντα περνάει το δικό του".
"Αυτό το χρήμα θα είναι σπουδαίο πράγμα".
"Τόσο, που μ' έφερε δέκα χιλιάδες έτη φωτός μακρυά, σε τούτον εδώ τον κόσμο χωρίς όνομα, τον οποίο, ενημερωτικά, μόλις ονόμασα Ντάνχιλ".
"Το ζαττ που πετά χαμηλά τρώει πολύ, πράγμα που εξηγεί το γιατί πετά χαμηλά ...."
"Το παρατήρησα. Αυτό εδώ είναι φυτικό πάντως, έτσι δεν είναι;"
"Ναι".
"Ωραία, οπότε το σακκούλιασμα δε θα 'ναι δύσκολο".
"Τι είναι το σακκούλιασμα;"
"Το να βάζεις κάτι σ' ένα τσουβάλι για να το μεταφέρεις κάπου αλλού".
"Σα να φεύγεις ταξίδι;"
"Ναι".
" Τι θα σακκουλιάσεις;"
Εσένα, Λίθε".
"Ποτέ δε συμπάθησα τα σούρτα-φέρτα ...."
"Κοίτα να δεις, Λίθε, ο θείος μου είναι συλλέκτης βράχων, κι
είσαστε η μοναδική φυλή έλλογων πετρωμάτων του γαλαξία. Κι εσύ, ειδικά, είσαι το μεγαλύτερο δείγμα που 'χω βρει ως τώρα. Το αντιλαμβάνεσαι;"
"Ναι, αλλά δεν το θέλω".
"Μα, γιατί; Θα 'σαι ο άρχοντας της συλλογής του. Κάτι σα μονόφθαλμος στη χώρα των τυφλών, αν μου επιτρέπεις μια άτοπη παρομοίωση".
"Σε παρακαλώ, δε σου επιτρέπω. Ακούγεται απαίσια. Πες μου, πώς κι έμαθε ο θείος σου για τον κόσμο μας;"
"Ένας καθηγητής μου μου διάβασε για τούτο το μέρος από ένα παλιό ημερολόγιο διαστημοπλοίου. Εκείνος ήτανε συλλέκτης παλιών ημερολογίων από διαστημόπλοια. Το ημερολόγιο ήτανε κάποιου Κυβερνήτη Φέρχιλ, που πριν από κάμποσους αιώνες είχε προσεδαφιστεί εδώ κι έκανε διεξοδικές διαλέξεις στο λαό σου".
"Τι καλός γεράκος ο Βρωμόκαιρος Φέρχιλ! Είναι καλά; Δώστου χαιρετισμούς -"
"Έχει πεθάνει".
"Πώς;"
"Πεθαμένος. Καπούτ. Πουφ. Πάει. Ντήμπολ".
"Ω, τι κρίμα! Πότε συνέβη; Φαντάζομαι θα ήταν γεγονός υψηλής αισθητικής -"
"Δεν έχω ιδέα. Αλλά μίλησα για το θέμα στο θείο μου, κι εκείνος αποφάσισε να σας προσθέσει στη συλλογή του. Κι έτσι βρέθηκα εδώ - εκείνος μ' έστειλε".
"Ειλικρινά, όσο κι αν με κολακεύει η προτίμησή σου, μου είναι αδύνατο να σε συνοδέψω. Έχω φτάσει σχεδόν στην ώρα μου για ντήμπολ -"
"Ξέρω, τα χω διαβάσει όλα για το ντήμπολ στο ημερολόγιο του Φέρχιλ προτού το δώσω στο θείο Σίδνεϋ. Εκείνες τις σελίδες τις έσκισα. Θέλω να ναι εκεί κοντά όταν συμβεί. Οπότε θα κληρονομήσω τα λεφτά του και θα αυτοπαρηγορηθώ με ό,τι πανάκριβο τρόπο υπάρχει για να ξεχάσω τη στεναχώρια μου που δεν πήγα στην Ακαδημία. Πρώτα-πρώτα θα γίνω αλκοολικός, ύστερα πιάνω τον ποδόγυρο - ή μάλλον θα ξεκινήσω ανάποδα .... "
"Μα θέλω ντήμπολ εδώ πέρα, ανάμεσα στα προσφιλή μου αντικείμενα!"
"Αυτός εδώ είναι λοστός. Θα σε ξεκολλήσω".
"Έτσι και δοκιμάσεις θα σου ρθει ένα ντήμπολ ξεγυρισμένο".
"Δεν μπορείς. Προτού πιάσουμε την κουβέντα μέτρησα τη μάζα σου. Θέλεις τουλάχιστον οχτώ μήνες, υπό Γήινες συνθήκες, ώσπου να φτάσεις σε μέγεθος για ντήμπολ".
"Εντάξει, μπλόφαρα.Αλλά δεν έχεις έλεος; Αναπαύομαι εδώ για αιώνες κι αιώνες, από μικρό-μικρό βοτσαλάκι, όπως κι οι γονείς μου πριν από μένα. Με υπομονή αμέτρητη κι εκλεκτικότητα αυστηρή μεγάλωνα τη συλλογή μου από άτομα, φτιάχνοντας την πιο ραφινάτη μοριακή δομή σ' όλη τη γειτονιά. Και να με ξεριζώνουνε τώρα, που φτάνει η ώρα του ντήμπολ, ε, αυτό είναι - τελείως αλίθινο εκ μέρους σου".
"Μην το παίρνεις κατάκαρδα. σου υπόσχομαι να συλλέξεις τα πιο φίνα άτομα που υπάρχουνε στη Γη. Θα ταξιδέψεις σε μέρη που ποτέ άλλος Λίθος δεν επάτησε".
"Μικρή παρηγοριά. Θέλω να δουν οι φίλοι μου".
"Φοβάμαι πως αυτό αποκλείεται".
"Είσαι πολύ άσπλαχνος Γήινος. Εύχομαι να σαι κοντά μου την ώρα του ντήμπολ".
"Σκοπεύω να είμαι όσο μακρυά γίνεται και να προετοιμάζομαι για αχαλίνωτες ακολασίες".

Βοηθούσης της υπο-Γ βαρύτητας του Ντάνχιλ, ο Λίθος κύλησε εύκολα στο πλάι του διαστημικού ημιφορτηγού, σακκουλιάστηκε, και τοποθετήθηκε στην αποθήκη δίπλα στον ατομικό αντιδραστήρα. Εξαιτίας του ότι το διαστημόπλοιο ήταν ένα απλό σπόρ ημιφορτηγό μικρών αποστάσεων, ειδικά διαμορφωμένο από τον ιδιοκτήτη του, ο οποίος είχε αφαιρέσει μεγάλο μέρος από τα μολυβένια διαφράγματα, ο Λίθος ένιωσε ένα ξαφνικό ηφαιστειώδες φούντωμα ανήκουστης μέθης, πρόσθεσε ταχύτατα σπάνια κομμάτια στη συλλογή του και πραγματοποίησε ντήμπολ επιτόπου.

Ορθώθηκε μεγαλόπρεπα σα μανιτάρι, κι ύστερα σάρωσε με τεράστια κύματα τις πεδιάδες του Ντάνχιλ. πολλοί νεαροί Λίθοι κατέβηκαν σα βροχή από τους κονιορτούς των ουρανών γοερά διαλαλώντας την οδύνη της γέννησής τους κατακλύζοντας ολόκληρο το φάσμα συχνοτήτων της κοινότητας.
"Μπράβο διάσπαση" ακούστηκε το σχόλιο ενός μακρινού γείτονα, μέσα από τον στατικό ηλεκτρισμό "και μάλιστα νωρίτερα από το αναμενόμενο. Να και το θερμικό κύμα!"
"Τέλειο ντήμπολ" συμφώνησε κι άλλος ένας. "Ποτέ δε χάνεις αν είσαι προσεκτικός συλλέκτης".