Ray Russel
The Better Man (1966)
Μετάφραση: Χριστόδουλος Λιθαρής
Ήταν υπέροχη κι αιθέρια και γαλήνια, μα και τίποτα απ' αυτά να μην ήταν δεν θα είχε σημασία. Μόνο το ότι ήταν γυναίκα είχε σημασία. Κι αυτό είχε πράγματι μεγάλη σημασία, διότι, όπως έλεγαν, ήταν η τελευταία γυναίκα.
Κι ως τέτοια, ήταν η ελπίδα της γης, ένα τρόπαιο για το οποίο άξιζε να πολεμήσεις. Οι δύο μνηστήρες της - οι τελευταίοι του φύλου τους - στέκονταν τώρα στο σούρουπο του κόσμου τους, έτοιμοι για μια μονομαχία μέχρι θανάτου. Ο νικητής θα γινόταν ο καινούριος Αδάμ, σε μια Εδέμ από στάχτες και ερείπια.
«Πετάξτε τα
όπλα σας» τους είπε εκείνη.
«Φτάνουν τόσοι νεκροί. Α;
αποφασίσουμε με τη λογική, ποιος
από σας είναι ο καλύτερος άντρας».
«Το όνομά μου είναι Τζων» είπε
εκείνος που κούτσαινε και ήταν
φαλακρός «κι ο καλύτερος άντρας
είμαι εγώ. Είναι αλήθεια ότι δεν
είμαι παλικαράκι όπως λένε και τα
μάτια μου έχουν θαμπώσει, και είμαι
κουφός από το ένα αυτί, και μ' έχει
πιάσει αυτός ο βήχας, και τα δόντια
μου είναι ψεύτικα, και ειλικρινά
δεν ξέρω σε ποιο βαθμό έχουν ίσως
επηρεαστεί τα γονίδιά μου από τη
ραδιενέργεια, αλλά είμαι
μορφωμένος, τα χέρια μου πιάνουν,
και ελπίζω ότι η εμπειρία τόσων
χρόνων μου έχει χαρίσει σοφία».
«Σ' ευχαριστώ, Τζων» είπε αυτή
γλυκά. «Κι εσύ, νεαρέ;».
«Το όνομά
μου είναι Εννέα» είπε ο άλλος, που
ήταν ψηλός και όμορφος «και δεν
είμαι άνθρωπος. Ολόκληρο το όνομά
μου είναι Εννέα Τέσσερα Έξι Τρία
Επτά, υποδιαστολή, Μηδέν Μηδέν
Πέντε Δύο Οκτώ. Είμαι ανδροειδές.
Αλλά εγώ είμαι ο καλύτερος άντρας».
Ο Τζων
γέλασε. «Ο καλύτερος άντρας; Ένα πράγμα
από πλαστικά κόκαλα και χημικό αίμα
και τεχνητή σάρκα; Γελοίο!»
Αυτή
ρώτησε «Γιατί λες ότι είσαι ο
καλύτερος άντρας, Εννιά;»
Ο Εννέα
ξερόβηξε. «Δεν θα σας
κουράσω με
την ιστορία των ρομπότ και των
ανδροειδών» άρχισε να λέει.
«Σε παρακαλώ, μη» τον διέκοψε ο
Τζων.
«Αλλά
είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε και οι
δύο» συνέχισε ο Εννέα «τις βελτιώσεις που
έχουν γίνει στην κατασκευή των
ανδροειδών τους τελευταίους
αιώνες».
Ο Τζων
σήκωσε τους ώμους. «Μάτια που
δουλεύουν σαν μάτια και όχι σαν
τηλεοπτικές κάμερες».
«Μαλλιά
και νύχια που μεγαλώνουν»
είπε εκείνη.
«Συστήματα αποβολής περιττών
ουσιών όμοια με τα δικά μας»
γρύλισε ο Τζων, και πρόσθεσε με
αβρότητα: «με το συμπάθιο,
δεσποινίς».
«Γέλιο»
είπε αυτή. «Δάκρυα». Και χαμογέλασε.
Ο Εννέα της αντιγύρισε
το χαμόγελο. «Πολύ σωστά»
είπε. «Καθώς γινόμασταν όλο και πιο
αποδοτικοί, ήταν φυσικό να γίνουμε
ανθρώπινοι, επειδή το ανθρώπινο
σώμα και το ανθρώπινο μυαλό είναι
οι πιο αποδοτικές μηχανές που
υπάρχουν. Θα μπορούσατε να πείτε
ότι όσο εσείς οι άνθρωποι
αποκτούσατε ψεύτικα δόντια και
κάνατε εγχειρήσεις στη μύτη και
γεμίζατε τα στήθη σας με πλαστικό, όσο
σας παραμόρφωνε και σας μετάλλασσε
η ραδιενέργεια, όσο απανθρωποποιούσασταν, εμείς
τα ανδροειδή γινόμασταν όλο και πιο
ανθρώπινα. Είναι λιγάκι ειρωνικό».
«Πολύ»
είπε ο Τζων, πνίγοντας το
χασμουρητό του.
Ο Εννέα είπε «Το θέμα, Τζων, είναι
ότι γερνάς και χαλάς, ενώ αυτό εδώ,
το δικό μου σώμα - μόλο που είναι
ερζάτς - θα αντέξει άλλα εκατό
χρόνια περίπου, με λίγη φροντίδα. Κι
επίσης είμαι δυνατότερος από
σένα, κι έχω καλύτερη όραση και ακοή
και ταχύτερα αντανακλαστικά, κι όλα
αυτά θα είναι ζωτικής σημασίας στην
οικοδόμηση του καινούριου κόσμου.
Βλέπετε, λοιπόν» κατέληξε,
απλώνοντας τα χέρια «ο αγώνας έχει
κριθεί».
Ο Τζων είπε
με υπεροψία «Ξεχνάς ένα πράγμα».
«Όχι, δεν
το ξεχνώ» είπε ο Εννέα. «Εμείς τα
ανδροειδή κάποτε
συναρμολογούμασταν σε εργαστήρια
και σε γραμμές παραγωγής, συμφωνώ σ'
αυτό, όμως όχι πια. Στοίχιζε πολύ
έτσι. Δεν είναι ευρέως γνωστό, αλλά
εδώ και κάποιο διάστημα τους
ερχόταν φτηνότερο να κατασκευάζουν
τα ανδροειδή με τέτοιο τρόπο ώστε
να μπορούμε να αναπαραχθούμε. Και
μάλιστα, έχει αποδειχθεί σε
ορισμένα άκρως απόρρητα πειράματα
κρατικών εργαστηρίων ότι θεωρητικά
τουλάχιστον, είναι εφικτή η, χμ,
επιγαμία με ανθρώπους».
Ο Τζων
άφρισε και κόμπιασε. «Μα αυτό είναι -
ανήθικο και - ανήκουστο και -
εννοείς να ζευγαρώσετε;
Να κάνετε
απογόνους; Ενας άνθρωπος κι ένα
ανδροειδές; Αυτό είναι παράλογο!»
«Πράγματι»
συμφώνησε ο Εννέα. «Μα είναι επίσης και
αληθινό».
Το όμορφο τρόπαιό τους κοίταξε τον γοητευτικό μυώδη Εννέα, και μετά στράφηκε στον Τζων που έβηχε, με μισόκλειστα μάτια. «Φοβάμαι πως έχει δίκιο, Τζων» είπε με λύπη. «Είναι ο καλύτερος ... άντρας».
Ο Τζων
αναστέναξε αλλά δεν είπε τίποτα.
Σύρθηκε αργά πέρα, στις ακανόνιστες
σκιές. Σε λίγα λεπτά άκουσαν έναν
πυροβολισμό και τον ήχο ενός εύθραυστου
κορμιού που σωριαζόταν στο έδαφος.
«Ο καημένος ο Τζων»
είπε εκείνη. «Λυπήθηκα πολύ γι'
αυτόν».
«Το ίδιο
και εγώ» είπε ο Εννέα «αλλά έτσι
είναι η ζωή». Την οδήγησε προς τη
καλύβα που θα γινόταν σπίτι τους. «Ξέρεις» της είπε
«στ' αλήθεια φοβόμουν ότι η
μόρφωση και τα ταλέντα και η σοφία
του Τζων και όλα αυτά ίσως να έκαναν
τη ζυγαριά να γείρει προς το
μέρος του...»
«Παραλίγο
αυτό θα γινόταν».
«Ναι, το
κατάλαβα. Γι' αυτό σκάρωσα το
ψεματάκι ότι είμαι ανδροειδές. Το
όνομά μου δεν είναι Εννέα, είναι
Μπιλ, και είμαι εκατό τοις εκατό
άνθρωπος».
«Όπως ακριβώς
το σκεφτόμουν» είπε ο Τζων
θριαμβευτικά, βγαίνοντας από τις σκιές.
«Όχι μόνο ψεύτης, αλλά
και βλάκας. Τόσο βλάκας που σε
ξεγέλασαν τα απλοϊκά ηχητικά εφέ
μου πριν λίγο». Ο Τζων στράφηκε
στο υπέροχο αντικείμενο της αντιζηλίας
τους. «Τέτοιος σύντροφος σου
αξίζει αγαπημένη μου; Ένας άντρας δίχως
αρχές; Ένας γεροδεμένος
μπουμπούνας ηθικά διεφθαρμένος και
πνευματικά καθυστερημένος; Είναι
στα αλήθεια ο καλύτερος άντρας;»
Αυτή δίστασε, όμως μονάχα για μια στιγμή. «Όχι Τζων. Ο πατέρας της καινούριας γενιάς θα έπρεπε να είναι ένας άντρας έντιμος και ευφυής. Εσύ είσαι ο καλύτερος άντρας».
Ο Τζων στράφηκε στον Μπιλ. «Δεδομένης της απουσίας δικαστών και ενόρκων, αναλαμβάνω εγώ να απαγγείλω την ποινή για το ψεύδος, τη βραδύνοια και τα εγκλήματα κατά της μελλοντικής ανθρωπότητας. Η ποινή είναι θάνατος». Ο Τζων πυροβόλησε τον Μπιλ στο κεφάλι, και ο νεαρός μνηστήρας έπεσε, νεκρός».
«Τώρα,
γυναίκα μου» είπε ο Τζων με ένα
φέγγισμα στα μάτια «ας μη χάνουμε
πολύτιμο χρόνο για να ξεκινήσουμε
αυτή την καινούρια γενιά.
Παραδέχομαι ότι δεν είμαι ούτε τόσο
νεαρός ούτε τόσο όμορφος όσο ο
αείμνηστος Μπιλ, αλλά νομίζω θα
βρεις ότι ο γέρος έχει ακόμα ζωή
μέσα του».
«Μήπως
κατά τύχη είσαι ανδροειδές;» τον
ρώτησε αυτή.
Ο Τζων είπε
«Εδώ που τα λέμε, ότι ο Μπιλ είχε
απόλυτο δίκιο για την, χμ,
συμβατότητα μεταξύ ανθρώπων και
ανδροειδών. Αντέδρασα σ' αυτό μόνο
επειδή δεν ήθελα να σε χάσω. Έτσι,
στην ουσία δεν θα υπήρχε καμία
διαφορά αν ήμουν ανδροειδές. Όμως σε
διαβεβαιώνω ότι είμαι άνθρωπος, αν
αυτό έχει σημασία».
Αυτή
χαμογέλασε χαριτωμένα και τον
έπιασε από το μπράτσο. «Τι ωραία»
του είπε. «Αν έχει σημασία, εγώ
δεν είμαι». Και σφράγισε την
έκπληκτη έκφρασή του με ένα
αξιοθαύμαστα αυθεντικό φιλί.