Γεωργία Συλλαίου
μοιάζουν όλα να έρχονται από πολύ μακριά δεν εννοώ τις αναμνήσεις που στη θέα ενός τετραδίου της Τετάρτης Δημοτικού ή στη μυρωδιά χώματος από σύντομη βροχή σε αφήνουν κεραυνοβολημένο μιλώ για την καθημερινότητα για τα τρέχοντα γεγονότα τα οποία απλώς με σαρώνουν σε βαθμό που να αισθάνομαι ότι δεν με αφορούν μιλώ γι' αυτόν τον καθημερινό καταιγισμό βαναυσότητας και ύπουλης περιοδικότητας που κυριολεκτικά με συντρίβει
πώς σου φάνηκε;
Αισθάνθηκα σαν να τελείωνε μία πολυμέτωπη πάλη: πάλη εναντίον του αρώματος του Α. που σταδιακά με οδηγούσε σε κατάσταση καθαρής ναυτίας, πάλη εναντίον των σατέν γλιστερών μαξιλαριών της πολυθρόνας μου, τα οποία με ακατάβλητη επιμονή με παρέσερναν σε περίεργες στάσεις - στάσεις οι οποίες ευτυχώς διέφευγαν της προσοχής του Α. -, πάλη εναντίον της ημικρανίας, της υπνηλίας, γενικώς ένας μάλλον πικρός αγώνας εναντίον της κακής μου μοίρας.
Το κείμενο του Α., αυτή η αργόσυρτη ανάγνωση, μου φάνηκε ότι κράτησε ώρες. Κανονικά θα 'πρεπε να έχει νυχτώσει.
- Βρίσκομαι σε κατάσταση απόγνωσης, δήλωσα. Με φέρατε εδώ υποσχόμενος να μου δείξετε τα ιπτάμενα ψάρια σας και αντ' αυτού, εδώ και ώρες μου διαβάζετε αηδίες. Απαιτώ κάποιο σεβασμό! Δώστε μου τουλάχιστον πεντέξι Παναντόλ Έξτρα, Λοναρίντ, Λοναργκάν, κάτι σε παυσίπονο, για το Θεό!
Αμφιβάλλω αν με άκουσε. Ο Α. προχώρησε αγέρωχα προς το μπαρ και ανοίγοντάς το μου αποκάλυψε μία σειρά αλκοολούχων ποτών, λαβίδων, εμβρυουλκών, σέηκερ, ψαλιδιών και άλλων σχετικών αξεσουάρ.
- Τι προτιμάς; Η ερώτησή του συνοδεύτηκε με μία μελετημένη κίνηση του σώματός του προς το μέρος μου, ούτως ώστε να ανεμίσουν η χρυσαφιά του ρόμπα και τα σκουλαρίκια του, από αυγοτάραχο.
- Α, για να σου πω. Πρώτον, τέρμα οι φούρλες. Πρώτα το άρωμα, τώρα τα τσαλιμάκια, νομίζω ότι θα χαρίσω στον περσικό σας τάπητα μια πρασινωπή ακουαρέλλα εμετού. Τέλος πάντων, πού είναι τα αναθεματισμένα σας ψάρια;
Ο Α. προχώρησε με αιλουροειδείς κινήσεις προς το μέρος μου, κάθησε στο μπράτσο μιας άλλης, λιγότερο σκεπτόμενης πολυθρόνας, στην οποία είχα μόλις εναποθέσει την βασανισμένη μου ύπαρξη και ενώ επιχειρούσε το πασίγνωστο όσο και ηλίθιο κεφαλοκλείδωμα, σηκώθηκα - πάντα προνοητική, πάντα σοφή, πάντα έτοιμη - και άναψα το πλησιέστερο φωτιστικό. Η προσπάθειά μου, αλλά και ο ίδιος αν κρίνω από έναν ελαφρύ γδούπο, κατέληξαν στο κενό.
Δεν γύρισα να κοιτάξω.
Έτριξα τα δόντια μου από θυμό, έβριζα σιωπηλά τον εαυτό μου, τον Α. και φυσικά την αναθεματισμένη μου περιέργεια: σιγά μην υπήρχαν ιπτάμενα ψάρια στο σπίτι ενός συγγραφέα!
Ανακάλυψα το μπάνιο μετά από μια μικρή περιπλάνηση στο μισοσκότεινο δαιδαλώδες διαμέρισμα. Λουλούδια και πεταλούδες γίνονταν σκόνη μόλις άγγιζαν το πρόσωπό μου, ψάρια όμως δεν αισθανόμουν πουθενά. Βρήκα ασπιρίνες, ήπια τρεις και έπλυνα το πρόσωπό μου. Αιματηρά σενάρια τριγύριζαν στο μυαλό μου. Ο συγγραφέας μου σιωπούσε, αδρανούσε ή καραδοκούσε. Ψάχνοντας στα διάφορα ντουλαπάκια, βρήκα κραγιόν, πούδρες, μολύβια ματιών και άπειρα κρυστάλλινα μπουκάλια αρωμάτων, όλων των μεγεθών και αποχρώσεων.
Βαμμένη και παρφουμαρισμένη, έβγαλα τα ρούχα μου και γλίστρησα στην μπανιέρα που είχε το σχήμα - βεβαίως - αχιβάδας.
Εκεί, μέσα στον ατμό των αιθέριων ελαίων, ξαναβρήκα τον εαυτό μου. Έκλεισα τα μάτια, και όταν τα ξανάνοιξα, τριανταέξι κρυστάλλινα ψάρια πετούσαν γύρω μου. Ξετρελαμένη από ευτυχία, τσάκωσα ένα μικρό τριανταφυλλί.
- Πες μου, πες μου, μουρμούριζα έξαλλη.
και βέβαια θα τελειώσουν όλα τα όμορφα και τα άσχημα ή κι αυτά που νόμιζες πως έτσι ήταν κομμάτια ο έρωτας θα μεταμορφώνεται σε άνθη πέτρινα και οι γυναίκες θα πέφτουν θρηνώντας χωρίς ήχο σε υπέροχες συστάδες λευκών κρίνων ή άλλων παράξενων άσπρων θα θρηνήσουν και για τα άστρα που περιτριγύριζαν πύργους και μπαινόβγαιναν σε σαλόνια βελούδινα κρύσταλλα και αυτόνομους ιριδισμούς ή σκάλωναν στις χρυσαφένιες κουρτίνες και τίναζαν σκόνη λαμπερή μόνο και μόνο για να παίξει το φως ω ναι έτσι θα τελειώσουν κι αυτά και άλλα θα φύγεις θα τρέξεις αλλά τα κύματα δεν θα αναγνωρίζ
- Αρκεί.
Έσφιξα το φλύαρο ψαράκι και άκουσα τη διαταγή μου να επιστρέφει πολλαπλασιασμένη και έγχρωμη μέσα από τους καθρέφτες του μπάνιου. Το ψάρι μετατράπηκε μέσα στη χούφτα μου σε μια κόκκινη κολλώδη αρωματική μάζα. Το μάσησα αργά και το κατάπια σε μικρές μπουκιές που είχαν όλες το εξαίρετο άρωμα του αίματος.
Καθαρή, πλυμένη, κατάλευκη, βγήκα από τα νερά και σάρωσα όλα τα μπουκάλια
που περιείχαν άρωμα κόκκινου χρώματος. Την ίδια στιγμή, τα υπόλοιπα τριανταπέντε ψάρια κατακρημνίσθηκαν αθόρυβα και ενώθηκαν με τα συντρίμμια των μπουκαλιών.
Φυσικά, τα υγρά των αρωμάτων πήραν τη μορφή ολοστρόγγυλων μικρών ρουμπινιών, βγάζοντας χαρούμενες φωνούλες και ανόητα γελάκια. Απολύτως ευχαριστημένη, αφέθηκα να κυλιστώ επάνω τους και ξεκινήσαμε μαζί προς αναζήτησιν του ζωηρού συγγραφέα μου.
Τον βρήκα κουλουριασμένο και αξιολύπητα αδαή, στην μεγαλύτερη πολυθρόνα του σαλονιού. Η φωτιά είχε ζωηρέψει, ΟΛΑ τα φώτα ήταν χαμηλωμένα και η σαμπάνια είχε σερβιριστεί.
- Θέλω να ακούσω Γκλούμυ Σάνταιη, του είπα μισοκλείνοντας τα μάτια και γευόμενη ήδη τον επερχόμενο θρίαμβό μου.
Τα ρουμπίνια αρχικά ζητωκραύγασαν και μετά επιδόθηκαν σε μελωδικά μουκανητά και δεξιοτεχνικές κορώνες.
Το κομμάτι είχε ήδη αρχίσει ενώ εγώ έψαχνα στην τσάντα μου, για να βγάλω όχι τα τσιγάρα μου, αλλά το περίστροφό μου. Ήταν ένα καλό και πιστό περίστροφο.
- Τι συμβαίνει μωρό μου;
Δευτερόλεπτα πριν πυροβολήσω, οι καθρέφτες πολλαπλασίασαν για άλλη μια φορά την απάντησή μου.
- Μισώ τους συγγραφείς.
Γεωργια Συλλαιου
"Γεννήθηκα στην
Θεσσαλονίκη, αλλά δεν νομίζω ότι
υπάρχω με την ακριβή έννοια του
όρου, σε κανένα μέρος. Είμαι
μουσικός και τραγουδίστρια
(απολύτως επαγγελματίας). Γράφω
κατά περίπτωση και για την
περίσταση
και μάλλον θα
συνεχίσω. Με ενθαρρύνει σ' αυτό ο
Σάκης Παπαδημητρίου. Περισσότερες
πληροφορίες στο επόμενο
βιογραφικό".