Η Ζωή του Καθενός

Robert Sheckley
The Life of Anybody (1984)
Μετάφραση: Χρήστος Μπουτσίδης
εικονογράφηση: S. ΠοΛο

Χθες το βράδυ όπως ήμουνα ξαπλωμένος στον καναπέ και παρακολουθούσα το «Νυχτερινό Σόου», ένα τηλεοπτικό συνεργείο με κάμερα και μικρόφωνο μπήκε στο διαμέρισμά μου να τραβήξει μια σκηνή για την τηλεοπτική σειρά «Η Ζωή του Καθενός». Δεν μπορώ να πω ότι έπεσα από τα σύννεφα, αν και δεν το είχα προβλέψει. Ήξερα τους κανόνες: συνέχισα τη ζωή μου σαν να μην ήταν εκεί. Μετά από λίγα λεπτά, η κάμερα και το υπόλοιπο συνεργείο μού φάνηκε να χάνονται μέσα στην ταπετσαρία. Είναι ειδικά εκπαιδευμένοι σ' αυτό.

Η τηλεόρασή μου ήταν φυσικά ανοιχτή· όπως συνήθως. Σα να άκουγα κιόλας τις γκρίνιες των κριτικών: «Κι άλλη σκηνή μ' έναν τύπο που κοιτάζει το κουτί. Δεν κάνει τίποτ' άλλο ο κόσμος σε τούτη την καταραμένη χώρα, παρά μόνο κοιτάζει το κουτί;» Παρά την αναστάτωσή μου δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Έτσι έχουν τα πράγματα.

Καθώς, λοιπόν, οι κάμερες περνούσαν από μπροστά μου εγώ έμεινα ξαπλωμένος σαν ανδρείκελο στον καναπέ και κοίταζα δυο καουμπόηδες να παίζουν τους παλληκαράδες. Μετά από λίγο η γυναίκα μου βγήκε από το μπάνιο, είδε το συνεργείο και της ξέφυγε ένας στεναγμός απελπισίας. «Ω, θεέ μου, όχι απόψε». Από πάνω φορούσε το κολλεγιακό μου μπλουζάκι, από κάτω τίποτα. Μόλις είχε λούσει τα μαλλιά της κι είχε μια πετσέτα τυλιγμένη στο κεφάλι της. Δε φορούσε μέικ απ. Το μαύρο της το χάλι είχε. Ήταν ανάγκη να διαλέξουν αυτό το βράδυ; Πρέπει να φανταζόταν κι εκείνη τις κριτικές: «Η σύζυγος στην πομπώδη χθεσινοβραδυνή φάρσα...»

Το έβλεπα ότι ζητούσε απεγνωσμένα να κάνει κάτι· να ρίξει λίγο χιούμορ στο κομμάτι μας, να το μετατρέψει σε οικογενειακή φάρσα. Αλλά δεν το έκανε. Ήξερε, όπως κι εγώ, ότι όποιον πιάνανε να υποκρίνεται, να σκαρώνει πράγματα, να υπερβάλει, να 'ναι υποτονικός ή να διαστρεβλώνει τη ζωή του με οποιονδήποτε τρόπο, αυτόματα θα τον βγάζανε εκτός αέρα. Δεν το ήθελε αυτό. Καλύτερα μια κακή εμφάνιση παρά καθόλου. Κάθισε σε μια καρέκλα κι έπιασε το εργόχειρό της. Εγώ πήρα το περιοδικό μου. Η ταινία μας συνεχιζόταν.

Δεν μπορείς να το πιστέψεις ότι συμβαίνει σε σένα. Εννοώ ότι ξαφνικά είσαι εσύ, ξαπλωμένος στον καναπέ σου και παίζεις τον τιποτένιο ρόλο σου, οπότε νάσου κι αυτοί να σε φιλμάρουν και να αφήνουν να εννοηθεί ότι η σκηνή σε αντιπροσωπεύει.

Προσευχήθηκα να συμβεί κάτι. Αεροπορική επιδρομή στο σπίτι -- ύπουλη επίθεση από τα κομμούνια -- μια τυπική αμερικανική οικογένεια, εμείς, μέσα στη δίνη ξαφνικών εξελίξεων. Ή μπαίνει ένας διαρρήκτης που όμως δεν είναι διαρρήκτης αλλά κάτι άλλο και μια συναρπαστική ακολουθία γεγονότων αρχίζει. Ή μια όμορφη γυναίκα χτυπάει την πόρτα και ισχυρίζεται ότι μόνο εγώ μπορώ να τη βοηθήσω. Διάβολε, θα συμβιβαζόμουν και μ' ένα τηλεφώνημα.

Όμως δεν έγινε τίποτε. Η τηλεόραση πράγματι άρχισε να μου αποσπά την προσοχή, ακούμπησα κάτω το περιοδικό μου και πράγματι αφοσιώθηκα στην ταινία. Ίσως, σκέφτηκα, να τους ενδιέφερε αυτό.

Την επομένη, εγώ κι η γυναίκα μου περιμέναμε μ' ελπίδα, παρόλο που ξέραμε ότι μας είχανε κόψει. Ωστόσο, ποτέ δεν ξέρεις. Μερικές φορές το κοινό ζητά να δει περισσότερα από τη ζωή κάποιου ατόμου. Μερικές φορές ένα πρόσωπο αρέσει και υπογράφεις για μια σειρά. Όχι ότι περίμενα να υπάρχει κανείς που να θέλει να παρακολουθήσει μια σειρά με μένα και τη γυναίκα μου, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Γίνονται και πιο παράξενα πράγματα.

Τον τελευταίο καιρό περνάμε τα βράδια μας με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Όλη η γειτονιά έχει να λέει για τις σεξουαλικές μας αταξίες, και το τρελοξαδερφάκι μου έχει έρθει να μείνει μαζί μας· συχνά ένα νεκροζώντανο πλάσμα έρχεται σέρνοντας από το κελλάρι.

Εδώ που τα λέμε, ποτέ δε δώσανε δεύτερη ευκαιρία, αλλά πού ξέρεις. Έτσι και θελήσουν να τραβήξουν μια συνέχεια, είμαστε έτοιμοι.

Ένα Σεκλεϊκό σχόλιο, εξαιρετικά επίκαιρο, σχετικά με την τηλεόραση της κάμερας και -- κυρίως -- της οθόνης. Το ανακάλυψε και μάς το έστειλε μεταφρασμένο ο Χρήστος Μπουτσίδης. Αυτό που βλέπουμε εμείς που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε τον Σέκλεϋ των φίφτις είναι ότι δεν έχει χάσει τη φρεσκάδα και το χιούμορ του.