Michael Fayette
The man on the hill (1970)
Μετάφραση: Γιώργος Πήλιουρας

Ο άνθρωπος που ήταν ο τελευταίος στάθηκε στην έξοδο του καταφυγίου που είχε καταφέρει να τον κρατήσει ζωντανό σχεδόν επί έναν αιώνα. Οι άλλοι είχανε πια πεθάνει· οι τελευταίοι απόηχοι από την τελευταία νεκρώσιμη ακολουθία του Ανθρώπου είχαν σβήσει. Βγήκε στο εκτυφλωτικό φως του ήλιου, στην κορυφή του λόφου του.

Η μεταλλική φόρμα που φορούσε προστάτευε αλλά και στήριζε το αδύνατο και γερασμένο κορμί του. Με τα ταλαιπωρημένα από τον καταρράκτη μάτια του κοίταξε ολόγυρα τον κόσμο του, όλο γλιστερή λάσπη και σκουριά. Τα είδωλα χόρευαν και τρεμούλιαζαν πάνω στο άγονο τοπίο.

Τελικά, σήκωσε τα χέρια και, με κάποια δυσκολία, κατάφερε να βγάλει το ογκώδες διαφανές κράνος που κάλυπτε το κεφάλι του.

Πήρε μια ανάσα μολυσμένου, άρρωστου και ραδιενεργού αέρα και την έβγαλε με θόρυβο.

Ήταν η πρώτη ανάσα φρέσκου αέρα ύστερα από ενενήντα χρόνια, καθώς κι η πρώτη αλλαγή μέσα στην ατελείωτη ρουτίνα και βαρεμάρα ενός ολόκληρου αιώνα σχεδόν. Ίσως να 'βλεπαν τα μάτια του μερικές ακόμα γυμνές αυγές κι ηλιοβασιλέματα, αλλά τίποτα παραπάνω... τίποτα παραπάνω.

«Αυτό ήταν» είπε κι αναστέναξε.

Θα το άξιζε.