Kώστας Xαρίτος
ΛΟΙΠΟΝ, ΚΟΒΩ ΜΕ τον πύργο μου το αλογάκι σου στο ε3 και σε δύο κινήσεις έχω ματ. Δε βελτιώνεσαι και πολύ Σκότυ».
«Απλώς βελτιώνομαι λιγότερο από εσένα Χούλιο. Απορώ πώς κάθεσαι και χάνεις τις ώρες σου μ' αυτή την αρχαϊκή προσομοίωση πολέμου κι επιμένεις να αγνοείς τα τεχνητά πεδία μαχών με τις ολογραφικές προβολές των αντιπάλων».
«Εδώ είναι όλη η ουσία, Σκότυ. Tο σκάκι εξασκεί τις ιδιότητες που χρειάζονται για να αντιμετωπίσεις μια δύσκολη κατάσταση, δηλαδή την κρίση, τη σύνθεση και την αποφασιστικότητα. Μήπως περιμένεις στον Ρ79 να σου επιτεθούν στρατιές αιμοβόρων πλασμάτων που θα πρέπει να εξολοθρεύσεις; Αλλωστε, εκεί πέρα δε θα 'χεις «τρεις ζωές»».
«Αλήθεια Χούλιο, ξέρεις τίποτα παραπάνω για το «Κομήτης Χάλεϋ»αυτό δε θα πήγαινε στον Ρ79; Γιατί ξαφνικά αλλάξαμε πορεία και πάμε εμείς προς τα εκεί;»
«Ο «Κομήτης» έχει καθυστερήσει ένα μήνα πάνω στον Ρ79. Στην τελευταία ραδιοεπικοινωνία ο ύπαρχος ανέφερε υποψίες για κάποια καινούρια μορφή ζωής, ύστερα όμως η επικοινωνία διακόπηκε απότομα και οριστικά».
Καινούρια μορφή ζωής; είπε μέσα του ο Σκότυ σκεφτικά· κι άλλοι τα είπανε αυτά, αλλά στην καλύτερη περίπτωση είχανε παραισθήσεις. Τόσο καιρό εξερευνούσαν πλανήτες κι ακόμα τίποτα. Είχε αρχίσει να απογοητεύεται.
«Ό,τι και να ευθύνεται για την εξαφάνιση του «Κομήτη» πρέπει να είναι πολύ αποτελεσματικό» είπε ο Χούλιο. «Την τέταρτη ημέρα τους πάνω στον πλανήτη ανέφεραν μία εξαφάνιση· την επόμενη άλλες δύο οπότε και τους ανακάλεσαν εσπευμένα. Μετά από δύο μέρες έλαβαν αυτό το περίεργο μήνυμα του ύπαρχου, κι ύστερα σιωπή».
«Και γιατί στέλνουν εμάς, κι όχι κάποια στρατιωτική αποστολή; Εμείς έχουμε επιστημονική εκπαίδευση».
«Απ' ό,τι κατάλαβα, οι υπεύθυνοι πιστεύουν ότι πρόκειται για κάποιο είδος τρέλας ή ομαδικής παραίσθησης. Αρα εμείς είμαστε οι πιο κατάλληλοι. Α, μάλιστα· το άλογο στο δ2 και μάλλον πρέπει να ξαναρχίσουμε».
«Ασε καλύτερα. Αρκετές φορές έχασα για σήμερα. Πάω να κοιτάξω στη βιβλιοθήκη για τον Ρ79 και τις ξένες μορφές ζωής, μήπως βρω τίποτα χρήσιμο».
«Καλά, εγώ θα παίξω μια παρτίδα με τον υπολογιστή του σκάφους. Παίζει καλύτερα από σένα και δεν είναι αφηρημένος».
Ο ΣΚΟΤΥ ΜΠΑΟΥΝΤΕΝ ήταν ψηλός και λεπτός, με ήσυχο και γαλήνιο βλέμμα. Με την πρώτη ματιά εύκολα θα νόμιζες ότι η βασική του απασχόληση είναι στα εργοστάσια κατασκευής συνθετικών ταχυρούχων αυτά που τα χρησιμοποιείς για δύο μέρες και ύστερα είναι για πέταμα. Kαθόλου δεν ταίριαζε με τον τυπικό γεροδεμένο και αποφασιστικό αστροναύτη που ήξεραν στη Γη. Όχι βέβαια ότι όλοι οι αστροναύτες ήταν έτσι, ούτε καν η πλειοψηφία, αλλά οι ολογραφικές εκπομπές και η μανία των δημοσιογράφων να ηρωοποιούν τις καταστάσεις είχαν διαμορφώσει το πρότυπο του αστροναύτη οριστικά και αμετάκλητα.
Ο Μπάουντεν είχε σπουδάσει στη σχολή Αστρονομίας στη Νότιο Ιταλία και το δεύτερο χρόνο είχε διαλέξει τον κλάδο της Αστροναυτικής, επηρεασμένος από τον καθηγητή του μαθήματος. Είχε προσπαθήσει πολύ για να πετύχει, έχοντας στο μυαλό του πλανήτες καταγάλανους σαν τη Γη, με σύννεφα και κατοίκους. Το όνειρο του Μπάουντεν ήταν να κατέβει από το διαστημόπλοιο και εκεί ένα εξωγήινο πλάσμα να του απλώσει το χέρι ή ό,τι είχε για χέρι και να τον καλοσωρίσει. Έτσι δεν ήταν καθόλου περίεργο που η διπλωματική του εργασία ήταν πάνω στην επικοινωνία με ξένες μορφές ζωής.
Μόλις τελείωσε την Ακαδημία, χωρίς κανένα δισταγμό, πήγε στην 'SpaceDiscovery', ζήτησε και πήρε μία θέση στα επανδρωμένα διαστημόπλοια. Μετά από πολλά χρόνια περιπετειών στο αχανές διάστημα, ο Μπάουντεν είχε στο στόμα του την πίκρα της απογοήτευσης. Οι πιο πολλοί πλανήτες που είχε επισκεφθεί ήταν αδύνατον να έχουν έστω και στοιχειώδεις μορφές ζωής επάνω τους· και οι λίγοι πιο ελπιδοφόροι δεν ανταποκρίθηκαν τελικά στις προσδοκίες του. Από όσα είδη ζωής είχε συναντήσει, αυτό με τη μεγαλύτερη νοημοσύνη ήταν ένα πράσινο φυτό σαν μαρούλι επάνω στον Ε53.
Τώρα, καθώς πλησίαζαν στον Ρ79, τον είχε καταλάβει μια ανεξήγητη ανησυχία για την έκβαση της αποστολής τους. Είχε μάθει πια να μην παρασύρεται με την πρώτη ένδειξη πλάθοντας φανταστικές ιστορίες. Αυτά πίστευε πως τα είχε αφήσει για τους νεότερους· δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς ξανάρχονταν αυτά τα συναισθήματα. Ίσως ήταν καιρός να πάρει την άδεια του και να πάει σε μία από αυτές τις αποικίες ηρεμίας και ξεκούρασης που περιφέρονταν σε τροχιά γύρω από τη Γη και είχαν αναπτυχθεί πριν από χρόνια, όταν οι συνθήκες διαβίωσης στη Γη είχαν αρχίσει να γίνονται πολύ δύσκολες, ακόμα και για αυτούς που είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράζουν την προστασία τους. Η βασική αιτία που οδήγησε στη κατασκευή αυτών των αποικιών υπήρξε ένα κύμα τυφλής εγκληματικότητας που ξέσπασε και έληξε χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Αργότερα, όταν μελετήθηκε από κοινωνιολόγους, ειπώθηκε ότι ήταν πολύ περίεργο που άργησε τόσο πολύ να εκδηλωθεί, αφού η πιθανότητα να οδηγηθεί εκεί η καταπιεσμένη πλειοψηφία του πλανήτη ξεπερνούσε το 90%. Έτσι όσοι ισχυροί επιβίωσαν, γιατί πολλοί δε στάθηκαν τυχεροί, κατέφυγαν σ' αυτές τις αποικίες της «ηρεμίας και ξεκούρασης» όπως τις ονομάσανε. Στη Γη τις αποκαλούσαν «Οι διαβολοφωλιές», αλλά όποιος είχε αρκετά χρήματα σπάνια αντιστεκόταν στην επιθυμία να τις επισκεφτεί και να γνωρίσει το μύθο που τις περιτριγύριζε.
«Ε , ΣΚΟΤΥ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ, σε βλέπω λίγο αφηρημένο» τον σκούντηξε ο Χούλιο.
Ο Σκότυ επανήλθε στην πραγματικότητα, την οποία αποτελούσε μια κάψουλα που θα τον μετέφερε επάνω στον Ρ79. Χαιρόταν που θα ήταν και ο Χούλιο Ντορ στην αποστολή, αλλά δεν μπορούσε να πει το ίδιο και για τον Ντέιβιντ Κρόδερς. Ο ίδιος έκρυβε την αντιπάθειά του, ο Κρόδερς όμως δεν είχε παρόμοιες αναστολές.
«Τι τον θέλουμε τον Μπάουντεν κύριε Κολ; Νηπιαγωγείο θ' ανοίξουμε; Μπάουντεν, δε μου φαίνεται τόπος για «εξημέτρηδες» εκεί κάτω» απευθύνθηκε στον Σκότυ με δηκτικότητα.
Ο Σκότυ χαμογέλασε· «εξημέτρηδες» λέγανε τους ονειροπόλους. Είχε βγεί σαν παρατσούκλι για κάποιους αστροναύτες που πήγαιναν στη Σελήνη και, αντί να ασχολούνται με τα σοβαρά πειράματα της αποστολής, αυτοί ενθουσιασμένοι από τη χαμηλή βαρύτητα, πηδάγανε σα μικρά παιδιά κάνοντας άλματα πέντε και έξι μέτρων. Πολλές φορές ο Σκότυ αναρωτιόταν μήπως είχε γράψει καμιά φορά σε κανένα τεστ την άποψή του για το πώς είναι ο πιο αντιπαθητικός αστροναύτης και κάποιος που το διάβασε τον έβαλε για πλάκα μαζί με τον Κρόδερς.
Ο υποπλοίαρχος Κολ δεν φαινόταν να δίνει σημασία στα λεγόμενα του Κρόδερς. Πιθανόν φοβόταν ότι αν πίεζε τον Κρόδερς να σταματήσει μπορεί εκείνος να εκδήλωνε με άλλο τρόπο την αντιπάθειά του προς τον Μπάουντεν. Τον άφηνε λοιπόν να εκτονώνεται φραστικά, γιατί δεν είχε την πολυτέλεια να αφήσει κάποιον στο διαστημόπλοιο λόγω ανωριμότητας τους χρειαζόταν και τους δυο.
Η κάψουλα προσεδαφίστηκε και οι επιβάτες της κατέβηκαν στην επιφάνεια του πλανήτη· με αρκετή βεβαιότητα ο Σκότυ τον κατέταξε στο τύπο της Γης. Η ατμόσφαιρα ήταν λίγο πιο αραιή σε οξυγόνο, αλλά χωρίς βλαβερά συστατικά. Λίγες εκατοντάδες μέτρα παρακάτω φαινόταν ο πρόχειρος καταυλισμός που είχαν στήσει οι επιβαίνοντες στον «Κομήτη Χάλευ». Είχανε δει αρκετούς σταθμούς, αλλά αυτός φαινόταν απόλυτα ερημωμένος. Παρ' ότι δεν υπήρχαν ίχνη καταστροφών, η υπερβολική ησυχία που επικρατούσε ήταν πολύ ανησυχητική. Ο Σκότυ θα προτιμούσε να αντικρύσει έναν μισογκρεμισμένο σταθμό παρά αυτό το αλλόκοτο θέαμα. Για μία στιγμή πέρασε από τον νού του το περιστατικό του Γ12, που του είχε αφηγηθεί ο Χούλιο. Όταν ο Χούλιο έφτασε εκεί, ο τελευταίος επιζών είχε ήδη προσβληθεί από αυτό που επίσημα καταγράφηκε σαν βακτηρίδιο Α1701 αλλά στη γλώσσα των αστροναυτών είχε την ανεπίσημη ονομασία «αόρατος ψυχοφάγος». Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι αστροναύτες έβρισκαν ένα καινούριο μικρόβιο αλλά η επικινδυνότητα του ήταν τόσο μεγάλη που από τότε ο Χούλιο κυκλοφορούσε με ένα αποστειρωτικό σπρέι στη τσέπη.
Όταν έφτασαν στον σταθμό, τον βρήκαν ακριβώς όπως έδειχνε. Έρημο, αλλά απείραχτο· σαν κάτι να είχε εξαφανίσει τους ανθρώπους που δούλευαν εκεί χωρίς να χρησιμοποιηθεί καθόλου βία. Μία εξέταση με τον αναλυτή Steiner δεν έδειξε κάποιο είδος επικίνδυνου μικροβίου ή ιού «από τους γνωστούς την εποχή του Steiner» συμπλήρωνε συνήθως ο Χούλιο, αλλά ο υποπλοίαρχος Κολ του είχε πει να το κόψει, για λόγους ηθικού του πληρώματος. Έκαναν μια γρήγορη έρευνα στο χώρο του σταθμού, αλλά δεν εντόπισαν κάτι περίεργο. Τελικά, αποφάσισαν να στείλουν μια σύντομη αναφορά στη Γη και να παραμείνουν εκεί μέχρι να έρθει κάποια διαταγή ανάκλησης.
Βολεύτηκαν στα προκατασκευασμένα δωμάτια του σταθμού. Το συνηθισμένο δείπνο δεν πραγματοποιήθηκε αυτή τη φορά, γιατί κανένας δεν είχε όρεξη στην κατάσταση που βρισκόταν. Ο Σκότυ και ο Χούλιο μοιράστηκαν, όπως πάντα, το ίδιο δωμάτιο.
Ο Σκότυ αποφάσισε ν' αρχίσει πρώτος αυτός τη συζήτηση αφού ο Χούλιο έδειχνε βυθισμένος στις σκέψειςτου. «Δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει συμβεί. Έχουν κυριολεκτικά εξαφανιστεί!Ούτε πτώματα, ούτε σημειώματα, τίποτα.Τι λες εσύ Χούλιο;»
«Νομίζω πως είναι κάπως νωρίς για να αρχίσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα. Υπάρχουν κάποιοι συνδυασμοί βακτηριδίων που σε αποσυνθέτουν πλήρως αλλά θα είχαμε εντοπίσει κάποιο ίχνος τους. Μην ξεχνάς ότι ο αέρας του πλανήτη είναι αναπνεύσιμος, οπότε μπορεί να έχουν απομακρυνθεί από τη βάση».
«Δε μου φαίνεται πιθανό να φύγουν από το προστατευμένο περιβάλλον του σταθμού προς το άγνωστο. Μιλάμε για επιστήμονες με συγκεκριμένη αποστολή και όχι για εκδρομή προσκόπων».
«Δεν ξέρω Σκότυ και δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να μάθω. Πολύ περίεργη κατάσταση. Ίσως αύριο να μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Καλύτερα να ξεκουραστούμε λίγο τώρα . Έχουμε να φυλάξουμε και βάρδιες».
Ο Χούλιο έκλεισε τα φώτα. Ο Σκότυ έμεινε για λίγη ώρα ακόμα ξύπνιος. Σκεφτόταν ότι ο Χούλιο αντιμετώπιζε σωστά την κατάσταση. Δεν υπήρχε χώρος για εικασίες. Έπρεπε να περιμένουν.
Ο ΣΚΟΤΥ ΑΝΟΙΞΕ τα μάτια του. Ήταν ακόμα σκοτάδι. Ο ήλιος του Ρ79 δεν είχε ανατείλει. Η προαιώνια συνήθεια των ανθρώπων να ξεκουράζονται τη νύχτα εκδηλωνόταν αμέσως στους αστροναύτες που έφταναν σε κάποιο πλανήτη που έμοιαζε με τη Γη. Ο Κρόδερς στεκόταν από πάνω του. «Έλα Μπάουντεν, σειρά σου να φυλάξεις σκοπιά. Ξέρεις να το χρησιμοποιείς αυτό;» Ο Κρόδερς είχε μια απίστευτη επιμονή να τον πειράζει ακόμα και τις πιο ακατάλληλες ώρες.
Πήρε το minilazer και πήγε αργά αργά προς την είσοδο του σταθμού, προετοιμασμένος να περάσει δύο βαρετές ώρες. Όμως δεν υπήρχε αμφιβολία ότι η βραδινή βάρδια ήταν απαραίτητη αυτή τη στιγμή. Κάπου τρία τέταρτα αργότερα, του φάνηκε ότι άκουσε κάτι από την αποθήκη. Στην αρχή σκέφτηκε να ξυπνήσει τους υπόλοιπους, αλλά αν δεν υπήρχε τίποτα ποιος άκουγε μετά τον Κρόδερς. Όπλισε το laser και κατευθύνθηκε προς την αποθήκη. Ανοιξε την πόρτα προσεκτικά και μπήκε μέσα. Η αποθήκη ήταν γεμάτη με διάφορα πράγματα και το φως από το φακό του δε βοηθούσε και πολύ. Προχώρησε προς το βάθος. Ξαφνικά, δίπλα από ένα μεγάλο κιβώτιο, είδε έναν άντρα με στολή κυβερνήτη να τον κοιτά χαμογελαστός. Πριν συνέλθει από την έκπληξη ένοιωσε κάτι να γαντζώνεται στην πλάτη του. Φώναξε δυνατά και μετά ένοιωσε να πέφτει στο κενό.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ στην αποθήκη ήταν ο Χούλιο. Είδε τον Σκότυ να στέκεται με την πλάτη στον τοίχο.
«Τι έγινε Σκότυ, γιατί φώναξες ;»
«Τίποτα Χούλιο. Κάνε στην άκρη, πρέπει να φύγω».
«Τι έπαθες; Τρελλάθηκες; Γιατί άρχισες να φωνάζεις;»
«Δε θα καταλάβεις, Χούλιο. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα. Σε παρακαλώ άσε με να περάσω» επανέλαβε ο Σκότυ κι έκανε ένα βήμα μπροστά.
Τότε ο Χούλιο διαπίστωσε δύο σημαντικά πράγματα. Το laser του Σκότυ σκόπευε προς αυτόν, ενώ δύο πολύ λεπτά μακριά πλοκάμια φαινόταν να προεξέχουν από την πλάτη του και να εισέρχονται από τα αυτιά του στο κεφάλι. Παραμέρισε αμέσως.
Ο Σκότυ κινήθηκε προς την πόρτα, αλλά εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο Κρόδερς, κρατώντας κι εκείνος ένα minilaser. Ο Χούλιο είδε έκλπηκτος το Σκότυ να πυροβολεί και το laser του Κρόδερς να μετατρέπεται σε άχρηστο μέταλλο. Στη συνέχεια ο Σκότυ έτρεξε γρήγορα προς την πόρτα, έσπρωξε τον Κρόδερς και χάθηκε μέσα στη νύχτα.
Λίγο μετά έφτασε ο υποπλοίαρχος Κολ και οι υπόλοιποι της αποστολής. Βρήκαν τον Χούλιο και τον Κρόδερς ελαφρώς σοκαρισμένους.
«Τι έγινε εδώ πέρα;» ρώτησε ανήσυχα ο Κολ.
«Δεν πρέπει να χάσουμε στιγμή υποπλοίαρχε, πρέπει γρήγορα να επικοινωνήσουμε με τη Γη» φώναξε ο Χούλιο.
«Τι έγινε, πού είναι ο Σκότυ;»
«Έφυγε, φαίνεται ότι υπάρχει και κάτι άλλο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη».
«Τι εννοείς;»
«Όταν ήρθαμε εδώ, βρήκαμε το Σκότυ εκτός εαυτού, με ένα αλλόκοτο πλάσμα προσκολλημένο επάνω του που, αν κατάλαβα καλά, πρέπει να τον έχει υπό έλεγχο».
«Κρόδερς, το είδες και εσύ αυτό;» ρώτησε ο Κολ με δυσπιστία.
«Μάλιστα, κύριε υποπλοίαρχε» τον διαβεβαίωσε ο Κρόδερς. «Στην πλάτη του Σκότυ ήταν ένα αντικείμενο σα μικρό μπαλόνι με πολλές λεπτές προεξοχές· και δυο απ' αυτές κατέληγαν στο κεφάλι του».
Τα πράγματα είχαν αρχίσει να παίρνουν πολύ άσχημη τροπή. Ο υποπλοίαρχος ήρθε αμέσως σε επαφή με το διαστημόπλοιο και ζήτησε να μεταφέρουν την επικοινωνία με τη Γη σε απόρρητο κανάλι.
Εντωμεταξύ ο Χούλιο πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες στον Κρόδερς, που είχε πάθει κάποια μικροεγκαύματα από την ακτίνα του laser. «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πυροβόλησε το laser και όχι εσένα» είπε ο Χούλιο. «Αν πράγματι τον καθοδηγούσε εκείνο το πλάσμα δε νομίζω να ενδιαφερόταν για την ζωή σου. Αν και, εδώ που τα λέμε, ούτε ο Σκότυ πρέπει να νοιαζόταν ιδιαίτερα για την σωματική σου ακεραιότητα».
«Πού βρίσκεις την όρεξη για χιούμορ Ντορ; Για μένα είναι προφανής αυτή η ενέργεια. Αυτά τα πλάσματα πρέπει να είναι παράσιτα, ξενιστές. Ζουν σε βάρος των φορέων τους, άρα χρειάζονται εμάς τους ανθρώπους για να επιβιώνουν. Όσο πιο πολλοί είμαστε τόσο καλύτερα γι' αυτά. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα έτοιμα, που παραμονεύουν».
«Μάλλον έχεις δίκιο. Για πες μου κάτι, όμως: ο Σκότυ χτύπησε μόνο το laser πόσο εύκολο είναι να γίνει αυτό;»
«Πολύ δύσκολο, θέλει μεγάλη εκπαίδευση».
«Ξέρεις τι ποσοστά είχε ο Σκότυ στη σκοποβολή;»
«Όχι . Γιατί;»
«Κάποτε που ρίχναμε δίπλα δίπλα, ο στόχος του Σκότυ είχε εφτά σημάδια από τις δέκα βολές ενώ ο δικός μου είχε έντεκα. Ο Σκότυ που με δυσκολία πετύχαινε ένα μεγάλο κιβώτιο στα 100 μέτρα, πώς κατάφερε να σημαδέψει το laser;»
ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ο Χούλιο εγκαταστάθηκε στο ιατρείο της βάσης και ζήτησε από το διαστημόπλοιο να του στείλουν στον υπολογιστή ό,τι πληροφορίες είχαν για τις παρασιτικές μορφές ζωής. Δεν ήλπιζε πολύ να βρεί κάτι σημαντικό, αλλά από κάπου έπρεπε να ξεκινήσει. Πέρασε ολόκληρη τη μέρα διαβάζοντας για ιούς που καταλαμβάνουν τα κύτταρα χρησιμοποιώντας τα για αναπαραγωγή, για μικρόβια που επιβιώνουν σκοτώνοντας άλλους μικροοργανισμούς, και για μερικά άλλα καθόλου ευχάριστα πράγματα. Μια σκέψη όμως τριγυρνούσε συνεχώς στο μυαλό του. Τι απέγινε ο Σκότυ; Θα εξαφανιζόταν όπως οι άλλοι; Ήταν πράγματι ο φίλος του ο Σκότυ αυτός που τον απείλησε με το laser ή έπρεπε να τον ξεχάσει για πάντα;
Τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής ήταν επίσης σε δύσκολη θέση. Έπρεπε να παραμείνουν στον πλανήτη μέχρι να αποφασίσουν από το Γενικό Αρχηγείο ποια θα ήταν η επόμενη ενέργειά τους. Η μέρα σιγά σιγά έφευγε και σε κανένα δεν άρεσε η προοπτική να περάσουν άλλη μια νύχτα σε εκείνον τον αλλόκοτο σταθμό. Ο ήλιος όμως αγνοούσε τις ελπίδες τους και με βασανιστική ακρίβεια έδυσε στον ορίζοντα. Η νύχτα ήρθε ξανά.
Ο Χούλιο ήταν στο εργαστήριο όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο Κρόδερς.
«Πώς τα βλέπεις γιατρέ; Βρήκες τίποτα στα αρχεία;»
«Δυστυχώς, Ντέιβιντ, δεν υπάρχουν και πολλά για να μας βοηθήσουν. Όλα τα περιστατικά που γνωρίζουμε είναι σε επίπεδο μικροβίων ή πολύ μικρών ζώων. Δεν έχουμε καμμία αναφορά για ζώα του δικού μας μεγέθους και οπωσδήποτε δεν γνωρίζουμε καμμία περίπτωση όπου υπάρχει έλεγχος από τον ξενιστή επάνω στον φορέα. Βέβαια, υπάρχει κάτι που με προβληματίζει».
«Τι είναι αυτό;»
«Όταν συνέβη το χθεσινό περιστατικό, είναι ζήτημα αν πέρασαν πέντε λεπτά από τη στιγμή που φώναξε ο Σκότυ μέχρι να πάω εκεί. Δεν μπορώ να καταλάβω πως σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα κατάφερε αυτός ο οργανισμός να τον κυριεύσει. Ή θα έπρεπε να τον σκοτώσει, ή να συνδεθεί με τον εγκεφαλικό φλοιό όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να είναι εξαιρετικά χρονοβόρο· δεν μπορώ να σκεφτώ πώς θα μπορούσε να γίνει σε πέντε λεπτά».
«Δεν πρέπει όμως να ξεχνάς ότι δεν ξέρουμε τίποτα για τη φυσιολογία που έχουν τα «μπαλόνια»» παρατήρησε ο Κρόδερς, χρησιμοποιώντας την ονομασία που είχαν υιοθετήσει γι' αυτά τα όντα. Ασυνείδητα ίσως, είχαν επιλέξει μια αστεία ονομασία, ένα παιδικό παιχνίδι, μήπως και ξορκίσουν το φόβο που τους προκαλούσαν. «Μπορεί να έχουν δυνατότητες άγνωστες σε εμάς» συνέχισε ο Κρόδερς.
«Εγώ, που είμαι γιατρός, ξέρω ότι μερικά πράγματα απλώς δεν μπορούν να γίνουν. Πάντως δεν μπορούμε να είμαστε για τίποτα σίγουροι χωρίς να τα εξετάσουμε. Πρέπει να βρούμε ένα για να το μελετήσουμε».
«Προς το παρόν, φαίνεται να βρίσκουν εκείνα εμάς».
«Έχεις δίκιο. Είμαστε σε άμυνα. Τι λες για μια παρτίδα σκάκι; Ίσως μας βοηθήσει να χαλαρώσουμε λίγο».
«Δεν ξέρω και πολλά από σκάκι, αλλά δεν έχω αντίρρηση» απάντησε ο Κρόδερς και κάθησε στο τραπέζι.
«Ο ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΟ ε7».
Ο Χούλιο σκέφτηκε ότι αυτή θα ήταν μια πολύ καλή κίνηση. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι την είχε προτείνει ο Σκότυ. Γύρισαν κι οι δυο αργά και τον είδαν να στέκεται λίγο πιο πέρα. Με τα δύο πλοκάμια χωμένα πάντα μέσα στα αυτιά του, τους σημάδευε με το laser.
«Θα τα πω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Μη φοβάστε· δε θέλω να σας απειλώ, αλλά αν δεν το έκανα θα είχατε σηκώσει όλη τη βάση στο πόδι. Λοιπόν είμαι μια χαρά στην υγεία μου, καλύτερα από ποτέ. Ο τύπος που βλέπετε στην πλάτη μου δε μ' έχει πειράξει καθόλου. Το αντίθετο θα έλεγα».
«Τι είναι αυτό το πλάσμα Σκότυ;» ρώτησε ο Χούλιο «αν βέβαια είσαι ο Σκότυ» συμπλήρωσε, για να δει την αντίδραση του φίλου του.
«Το «πλάσμα», όπως το αποκαλείς, λέγεται «εκλ» κι είναι ένα είδος νοήμονος ζωής, όπως κι εμείς αν και μάλλον τον υποτιμά η σύγκριση. Προέρχεται από έναν κοντινό πλανήτη και, απ' αυτά που μου είπε μετέδωσε, πιο σωστά είμαστε συμπληρωματικοί. Δηλαδή εγώ κι αυτός έχουμε ενωθεί και δημιουργήσαμε ένα βελτιωμένο είδος ζωής».
«Ντορ, κάτι πρέπει να κάνουμε» τον διέκοψε ο Κρόδερς. «Δεν ξέρω τι έχει σκοπό να κάνει, αλλά εγώ δεν πιστεύω λέξη από όσα λέει. Σίγουρα προσπαθεί να μας ξεγελάσει. Ποιος ξέρει τι γίνεται μέσα στη βάση αυτή τη στιγμή».
«Δεν προσπαθώ να κάνω τίποτα κακό, Κρόδερς. Απλώς ήμουν τυχερός και συνδέθηκα εγώ πρώτος μαζί τους. Πρέπει να το νοιώσετε για να το καταλάβετε. Είναι σα ν' αποκτάς άλλες πέντε αισθήσεις. Πραγματικό μεγαλείο».
«Και τι ζητάς, Σκότυ;» ρώτησε ο Χουλιο.
«Να με βοηθήσετε να πείσω και τους υπόλοιπους. Υπάρχουν πολλοί σαν τον «έκλ» και, αν πειστούν οι άλλοι, θα μπορέσουμε να συνεργαστούμε ειρηνικά».
«Εγώ δε σε πιστεύω, Σκότυ ή έκλ ή πώς στο διάολο λέγεσαι. Δεν μπορείς να καταλάβεις ότι σε εξουσιάζουν και σε χρησιμοποιούν; Προσπαθούν να μας κάνουν όλους δούλους χωρίς αντίσταση. Δεν είσαι παρά ο δούρειος ίππος τους». Ο Κρόδερς ήταν έτοιμος να ξεσπάσει. Ο Χούλιο σκέφτηκε ότι έπρεπε να κάνει κάτι, και μάλιστα γρήγορα.
«Περίμενε, Κρόδερς. Σκότυ, αν αυτά που λες είναι αλήθεια, θέλω να αποσυνδεθείς από τον «εκλ» για να μπορέσουμε να σε πιστέψουμε». Ο Χούλιο ονόμασε το πλάσμα «έκλ», θέλοντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Σκότυ.
«Δυστυχώς δε γίνεται, Χούλιο, είναι σαν να σου ζητάω εγώ να χάσεις την όραση, την ακοή και την αφή σου ταυτόχρονα».
«Μπορείς να επανασυνδεθείς ύστερα, αν αυτό είναι που θέλεις εσύ και όχι ο εκλ» επέμεινε ο Χούλιο.
«Δεν είναι δυνατό αυτό. Από την στιγμή που θα καταστραφούν οι εγκεφαλικές συνάψεις δεν μπορούν να δημιουργηθούν καινούριες. Θα μείνουμε και οι δύο ανάπηροι».
«Τότε να μας πας εκεί που βρίσκονται οι υπόλοιποι. Αν δεν δω τα μέλη της αποστολής του «Κομήτη» δεν πρόκειται να σε πιστέψω» φώναξε ο Κρόδερς.
Ο Χούλιο τον άκουσε με απορία. Κάτι δεν πήγαινε καλά· αυτή η ξαφνική επιθυμία του Κρόδερς να δεί την προηγούμενη αποστολή ήταν τουλάχιστον ύποπτη.
«Εντάξει, ακολουθήστε με» είπε ο Σκότυ.
Ο φρουρός που βρισκόταν στην είσοδο του σταθμού ξαφνιάστηκε όταν είδε τον Κρόδερς και τον Χούλιο τόσο αργά την νύχτα και ξαφνιάστηκε ακόμα περισσότερο όταν τον πυροβόλησαν με ένα αναισθητικό περίστροφο. Έτσι η έξοδος από την βάση των τεσσάρων πλασμάτων πέρασε απαρατήρητη.
Περπάτησαν για μία ώρα περίπου επάνω στο βραχώδες έδαφος. Ο Χούλιο προσπαθούσε να καταλάβει πού το πήγαινε ο Κρόδερς. Έμοιαζε μεγάλη απερισκεψία η απόφασή του να απομακρυνθούν από την βάση, ειδικά αν σκεφτείς ότι κατά πάσα πιθανότητα κατευθύνονταν με μαθηματική ακρίβεια προς τον λάκκο των λεόντων. Ο ίδιος ο Σκότυ τους είχε πεί ότι υπήρχαν πολλά πλάσματα που τους περίμεναν. Οι διαθέσεις τους ήταν άγνωστες· ευχόταν να έχει επάνω του μια αμπούλα υδροκυανίου, για την περίπτωση που κάτι άσχημο συνέβαινε. Δεν ήθελε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σαν σκλάβος, όπως ο Σκότυ.
Ξαφνικά είδαν μπροστά τους ένα σχηματισμό από σπηλιές. Λίγο πιο κάτω βρισκόταν ένα διαφανές αντικείμενο σαν μεγάλο μπαλόνι, πιθανότατα κάποιο είδος διαστημοπλοίου. Μπήκαν στη σπηλιά ακολουθώντας τον Σκότυ. Το θέαμα που αντίκρισαν τους έκοψε την ανάσα.
Όλα τα μέλη της αποστολής του «Κομήτη Χάλευ» βρίσκονταν μέσα στη σπηλιά. Από καθενός τους το κρανίο εξέρχονταν δύο λεπτά πλοκάμια. Ο Χούλιο προσευχήθηκε να ξυπνήσει.
«Σκότυ» άκουσε την ψυχρή φωνή του Κρόδερς «εξήγησε σε παρακαλώ στους φίλους σου τι είναι αυτό που κρατάω στο δεξί μου χέρι».
Ο Χούλιο κοίταξε το χέρι του Κρόδερς και σάστισε. Μια βομβίδα κρούσης· ένα από αυτά τα πράγματα που έφτιαχναν διεστραμμένοι εγκέφαλοι που δεν ήταν ικανοποιημένοι από τα δεκάδες όπλα που είχε κατασκευάσει ο άνθρωπος και έψαχναν καινούριους τρόπους για να σκοτώνονται μεταξύ τους. Ήταν σχετικά απλό αλλά σατανικό όπλο, κατασκευασμένο από εξαιρετικά σκληρό υλικό, και με τη βοήθεια ενός ενσωματωμένου κινητήρα μπορούσε να κινηθεί με τεράστια ταχύτητα. Περιλάμβανε και δύο αισθητήρες. Ο πρώτος ήταν ένας αισθητήρας σκληρότητας. Όταν η βομβίδα απελευθερωνόταν άρχιζε να κινείται τυχαία προς όλες τις κατευθύνσεις. Αν η σκληρότητα του υλικού που συναντούσε ήταν μεγαλύτερη από κάποια τιμή τότε άλλαζε πορεία. Αν ήταν μικρότερη τότε απλώς περνούσε από μέσα του. Οι άνθρωποι ανήκαν στην δεύτερη κατηγορία, το ίδιο και τα πλάσματα που βρίσκονταν μέσα στη σπηλιά. Ο δεύτερος αισθητήρας ήταν ένας μετρητής απόστασης ώστε η βομβίδα να κινείται μέσα σε ένα συγκεκριμένο χώρο και να μην απομακρύνεται από αυτόν, ιδιότητα που την καθιστούσε ιδιαίτερα αποτελεσματική σε κλειστούς χώρους με πολλούς εχθρούς. Από την στιγμή που κάποιος ενεργοποιούσε μια τέτοια βομβίδα η μόνη πιθανότητα να γλιτώσεις ήταν να βρεθείς πάρα πολύ κοντά του γιατί η βομβίδα είχε τέτοιο λογισμικό που η κίνηση της δημιουργούσε μια «τυφλή» περιοχή στο κέντρο της, η οποία προστάτευε τον άνθρωπο που την χρησιμοποίησε. Ο Χούλιο βλέποντας το κόκκινο φωτάκι στο πλάι της βομβίδας διαπίστωσε με τρόμο ότι ο Κρόδερς είχε απενεργοποιήσει αυτόν το μηχανισμό. Έπρεπε να πει κάτι γρήγορα γιατί ο Κρόδερς φαινόταν αποφασισμένος να τους εξοντώσει όλους.
«Ντέιβιντ, τι πας να κάνεις; Ίσως βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη ανακάλυψη του ανθρώπινου είδους και εσύ προσπαθείς να καταστρέψεις τα πάντα! Προσπάθησε να συνέλθεις. Κανείς δε μας έχει πειράξει ακόμα κι απ' ό,τι βλέπεις όλοι δείχνουν να είναι καλά. Απενεργοποίησε αυτό το πράγμα πριν σου φύγει κατά λάθος».
Ο Κρόδερς του έριξε μια γρήγορη ματιά κι ύστερα στράφηκε πρoς τους υπόλοιπους. «Καταλαβαίνω τι λες, Χούλιο. Δεν είμαι τρελός, αλλά κοντεύω να τρελαθώ. Κοιτάζω γύρω μου και δεν ξέρω τι βλέπω. Τον ανώτερο άνθρωπο ή ένα κοπάδι σκλάβους; Δεν έχω άλλη επιλογή».
«Και είναι επιλογή να μας σκοτώσεις όλους;» Ο Χούλιο ήταν απελπισμένος κι αποφάσισε να παίξει ένα τελευταίο χαρτί. «Ακουσε με προσεκτικά. Θα σου δώσω εγώ την επιλογή. Θα συνδεθώ με έναν από αυτούς». Πήρε μια ανάσα και συνέχισε βιαστικά, προτού τον διακόψει ο Κρόδερς. «Αν υπάρχει πρόβλημα θα σου κάνω σινιάλο, κατά την σύνδεση. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην το καταλάβω. Τότε κάνε ότι νομίζεις».
Ο Κρόδερς έμεινε για λίγο σιωπηλός. «Δε θα κάνεις τίποτα τέτοιο» είπε τελικά. «Εσύ είσαι πολύ θετικός και μπορεί να σε ξεγελάσουν. Κράτα τη βομβίδα και θα ενωθώ εγώ μαζί τους. Για το δικό μας καλό, αλλά και των συντρόφων μας..., αν με ακούσεις να φωνάζω άσε τη βομβίδα να φύγει. Δε θα πάθουμε τίποτα χειρότερο από αυτό που μας περιμένει». Γύρισε προς τα πλάσματα. «Λοιπόν, μας ακούσατε. Συμφωνείτε μ' αυτό;»
«Συμφωνούν» μίλησε με ηρεμία ο Σκότυ. «Δεν έχεις παρά να σταθείς κάτω από εκείνο τον τριγωνικό βράχο στα δεξιά σου».
Ο ΚΡΟΔΕΡΣ ΕΔΩΣΕ τη βομβίδα στον Χούλιο και προχώρησε αργά προς τον τριγωνικό βράχο, όπου στεκόταν ένας απ' αυτούς. Σκεφτόταν το σπίτι του, στο Λονδίνο. Τη γυναίκα του και το μικρό του γιο. Αν δεν υπήρχαν αυτοί μπορεί και να είχε απελευθερώσει τη βομβίδα· αλλά τότε δε θα υπήρχε καμιά περίπτωση να τους ξαναδεί. Στάθηκε κάτω από το βράχο, σε πλήρη εγρήγορση, έτοιμος να δώσει το σινιάλο, αν χρειαζόταν. Ακουσε έναν ελαφρύ ήχο κοντά στο αυτί του. Ένοιωσε δύο πλοκάμια να μπαίνουν στα αυτιά του. Μετά αναμονή. Ο χρόνος είχε σταματήσει για τον Ντέιβιντ Κρόδερς. Τα δευτερόλεπτα έμοιαζαν αιώνες. Και μετά μια αίσθηση γλυκιά, σαν απαλό άρωμα. Ο Κρόδερς φώναζε στον εαυτό του, μην ξεγελαστείς, μπορεί να είναι κόλπο.
Ύστερα η πυροδότηση.
Ένοιωσε τον εαυτό του να εκρήγνυται .
Και τότε είδε. Είδε πολέμους και αίμα, παιδιά εξαθλιωμένα και ανθρώπους να σέρνονται σαν ερπετά. Είδε τη βία και τη φρίκη, όπλα να σκοτώνουν τον έναν μετά τον άλλον πολλούς, αμέτρητους ανθρώπους. Όνειρα να χάνονται σε μια νύχτα, ζωές να ξοδεύονται ασυλλόγιστα. Και τότε κατάλαβε. Κατάλαβε τη μισή του φύση, την ανεκπλήρωτη ζωή, την πετσοκομμένη ηθική, το αιώνιο κενό. Κατάλαβε την αγωνία για τον θάνατο και τη ζωή, την αναμονή για το θείο.
Ύστερα μίλησε. Η φωνή του ακούστηκε ήρεμη και γαλήνια.
«Χούλιο, είχε δίκιο ο Σκότυ. Αυτά τα πλάσματα είναι οι συντροφοί μας στο Σύμπαν. Δε χρειάζομαστε αυτή τη βομβίδα και ούτε πρόκειται να χρειαστούμε ξανά βομβίδες. Πρέπει να μιλήσουμε και με τους άλλους. Τώρα θα είναι πιο εύκολο γιατί μπορείς να τους τα πεις, εσύ που δεν είσαι ενωμένος, και θα σε πιστέψουν».
Ο ΧΟΥΛΙΟ ΒΓΗΚΕ μονάχος από τη σπηλιά. Έτσι όπως είχαν έρθει τα πράγματα, μάλλον έπρεπε να πιστέψει τον Κρόδερς. Στο κάτω κάτω, αν αυτά τα πλάσματα είχαν κατορθώσει να κάνουν ειρηνιστή τον Κρόδερς, μάλλον καλό θα μπορούσαν να κάνουν στον άνθρωπο παρά κακό. Προσπάθησε να σκεφτεί ψύχραιμα, καταπολεμώντας την αηδία του.
Σε λίγη ώρα βρισκόταν πίσω στη βάση. Δεν ήταν εύκολο να εξηγήσει στους υπόλοιπους τι είχε γίνει. Τελικά, επικοινώνησαν με τη Γη. Ύστερα από καινούριες μαραθώνιες συζητήσεις, συστήθηκε εκεί μια επιτροπή από γιατρούς, βιολόγους, χημικούς, ψυχολόγους, νευρολόγους και φυσικά πολιτικούς και στρατιωτικούς. Θα εξέταζαν τα λεγόμενα του Χούλιο, θα συνομιλούσαν με τον Κρόδερς, τον Μπάουντεν και τα μέλη της αποστολής του «Κομήτη» και ύστερα θα έβγαζαν τα συμπεράσματα τους και τις αποφάσεις τους.
Όχι ότι υπήρχαν πολλές επιλογές. Ο Χούλιο δεν ήξερε πώς θα αντιμετώπιζε τα νέα ο γήινος πληθυσμός. Οι επιστήμονες ήταν πάντα πιο ανοιχτά μυαλά, αλλά ο περισσότερος κόσμος μπορεί να αντιδρούσε βίαια στην ιδέα να συνδέσει το μυαλό του με κάποιο εξωγήινο ον. Βέβαια, υπήρχε κι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που ίσως έβλεπε αυτή την εξέλιξη με καλό μάτι. Επάνω στη Γη υπήρχαν ήδη χιλιάδες άνθρωποι που έμεναν προσκολλημένοι για μήνες, ίσως και χρόνια σε συσκευές εικονικής πραγματικότητας, μισοζωντανοί, μισοπεθαμένοι, πιστεύοντας ότι έχουν ανακαλύψει την πεμπτουσία της ζωής. όσοι είχαν αγανακτήσει μ' αυτήν την κατάσταση ίσως αντιλαμβάνονταν τη συνάντηση με τους εξωγήινους σαν μια διέξοδο, κάτι σαν «από μηχανής θεό» που θα απέτρεπε την πορεία του ανθρώπινου γένους προς έναν ιδιόμορφο «αυτισμό». Τι θα επικρατούσε τελικά; Πίστευε ότι η αλλαγή δε θα ήταν αναίμακτη, αλλά θα ερχόταν. Όμως αυτά ήταν προβλήματα που θα αντιμετώπιζαν στη Γη. Οι Γήινοι και οι κάτοικοι του «Λοκρ», όπως φαινόταν ότι αποκαλούσαν τον πλανήτη τους, θα παρέμεναν για μερικούς μήνες ακόμα, μέχρι να αποσαφηνιστεί το μέλλον αυτής της συνάντησης, επάνω στον Ρ79, τον πλανήτη που πήρε την εκδίκησή του για το ασήμαντο όνομα που του είχαν δώσει.
ΥΣΤΕΡ' ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ μέρες ο Χούλιο πήγε να βρεί τον Σκότυ στην αίθουσα ψυχαγωγίας, για να τον ενημερώσει για μια συζήτηση που είχε με τους βιολόγους στη Γη.
Ο Σκότυ τον κοίταξε. «Λοιπόν Χούλιο, εσύ δεν θα ενωθείς; Μου φαίνεται περίεργο αυτό για σένα που έχεις τόσο ανοιχτό μυαλό».
«Θέλω να το χωνέψω για λίγο ότι θα πάψω να είμαι ο παλιός Χούλιο. Όμως ήθελα να σε ρωτήσω κάτι: αυτοί πώς αντέδρασαν όταν μας συνάντησαν;»
«Κοίτα, Χούλιο, η δική τους φυλή είναι βαθιά πνευματική. Πολλούς αιώνες πριν, ανακάλυψαν ότι διέθεταν όργανα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν μόνο αν ενώνονταν με κάποιο άλλο είδος ζωής. Κατάλαβαν ότι έπρεπε να ανακαλύψουν αυτούς που θα τους ολοκλήρωναν. Έτσι βγήκαν από τον κόσμο τους, ψάχνοντας ουσιαστικά για εμάς, και δεν τους προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι τελικά μας βρήκαν».
«Κάτι ακόμα· γιατί όλη αυτή η φασαρία μ' εσένα; Γιατί δεν έβγαιναν κατευθείαν να μας μιλήσουν; Γιατί δε μας μίλησαν όταν ενώθηκαν με την προηγούμενη αποστολή;»
«Η αποστολή του «Κομήτη» ήταν η πρώτη τους επαφή. Δεν είχαν καμία εμπειρία από την ένωση τους μαζί μας. Ήθελαν χρόνο για να βρουν πώς να μας πλησιάσουν και με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε. Είχαν αποκαταστήσει επαφή με τους ανθρώπους και σε μερικές μέρες θα προσπαθούσαν να μιλήσουν με τη Γη όταν εμφανίστηκε στο πλανήτη η δική μας αποστολή. Ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να εμφανιστούν ξαφνικά μπροστά μας, ενωμένοι με τους δικούς μας. Είχαν καταλάβει ότι δεν είμαστε τόσο φιλειρηνικοί όσο αυτοί» εξήγησε ο Σκότυ.
«Μόλις μίλησα με κάποιους φίλους βιολόγους από τη Γη. Μου είπαν ότι ο εγκέφαλος του ανθρώπου χρησιμοποιεί τα δύο δέκατα από τους νευρώνες του, ενώ ο δικός σου μπορεί και χρησιμοποιεί τα επτά δέκατα».
«Πράγματι, είναι σαν να παίρνεις δέκα χάπια «ευφορίας» με τη μία. Πρέπει να ενωθείς και εσύ Χούλιο. Είναι μοναδική εμπειρία».
«Το σκέφτομαι. Μάλλον όπου να 'ναι θα τ' αποφασίσω. Ύστερα σκοπεύω να ασχοληθώ με τη βιολογία των «ενωμένων». Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ενδιαφέρον για έναν γιατρό. Εσύ, Σκότυ, τι σκοπεύεις να κάνεις; Τ' όνειρό σου να συναντήσεις εξωγήινη ζωή έγινε πραγματικότητα με τον καλύτερο τρόπο. Μάλλον θα σταματήσεις τώρα να πηγαίνεις από πλανήτη σε πλανήτη» κατέληξε ο Χούλιο.
«Κάθε άλλο. Εσύ ο ίδιος μου είπες ότι χρησιμοποιώ τα επτά δέκατα του εγκεφάλου μου. Είμαι περίεργος πώς ενεργοποιούνται τα υπόλοιπα τρία δέκατα» είπε ο Σκότυ, κι έφυγε χαμογελώντας.
Ο Χούλιο τον κοίταξε σκεφτικός να απομακρύνεται. Αυτός ο Σκότυ δεν είχε το θεό του. Έβγαλε ένα μπλοκάκι κι έγραψε:
άνθρωπος δύο δέκατα
εκλ επτά δέκατα
; δέκα δέκατα
Γνωρίσαμε τον Κώστα Χαρίτο στο Εργαστήρι Συγγραφέων, όπου συμμετείχε με το διήγημά του «Η σκληρή πραγματικότητα». To «Tα φαινόμενα απατούν» είναι το πρώτο έργο του που δημοσιεύεται. Για τον εαυτό του μάς λέει: «Γεννήθηκα στην Αρτα, το 1970. Σπούδασα Χημεία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Στον ελεύθερο χρόνο μου προσπαθώ να γράψω διηγήματα Ε.Φ. και να μην κάνω τον κόσμο χειρότερο, αν και τα δύο αποδεικνύονται πιο δύσκολα απ' όσο ακούγονται».