Sterling E. Lanier
Join Our Gang? (1961)
(For: Analog Science Fact->Fiction, May 1961)

Ο αντιπλοίαρχος Ουίλλιαμ Πάουερς, υπαρχηγός της υπ' αριθμόν 1027798 αναγνωριστικής αποστολής της Σειριανής Συμπολιτείας και γι' αυτό τον λόγο και πρώτος αξιωματικός του διαστημόπλοιου o Ευεργέτης, κοίταζε ψυχρά, έξω από το φινιστρίνι της καμπίνας του. O Ευεργέτης ακουμπούσε ήρεμα πάνω στο έδαφος της Νήσου Εικοσιεφτά, ενός κόσμου που οι κάτοικοι του, τον ονόμαζαν Μάρεσς. Όπως όλα τ' αλλά παρόμοια ονόματα, σήμαινε «ο κόσμος». Έτσι και τ' όνομα των κατοίκων - Φαλσεθσα - σήμαινε «οι άνθρωποι» ή «εμείς» ή «η μόνη φυλή». Για τον πενηντάχρονο Πάουερς, που έντεκα χρόνια τώρα, λάβαινε μέρος σε αναγνωριστικές αποστολές, ο κόσμος αυτός ήταν o πλανήτης υπ' αριθμόν δύο ενός ήλιου μ' ένα όνομα που δεν μπορούσε να προφέρει, σε κάποιο νεφέλωμα μ' ένα παρόμοιο άσκοπο όνομα. Δεν είχε ενδιαφερθεί να μάθει το ντόπιο όνομα του Νησιού Εικοσιεφτά, γιατί το σκάφος του είχε χαρτογραφήσει άλλα χίλια τριακόσια ογδονταπέντε νησιά, όλα μικρά, γεμάτα βράχια ή έλη ή και τα δυο μαζί. Το Νησί Εικοσιεφτά, είχε μόνο μια σημασία γι' αυτόν: Εκεί βρισκόταν η μεγαλύτερη πόλη του πλανήτη.

Ολόγυρα στα εφτά τετραγωνικά μίλια του Νησιού, ένα ανακάτεμα από προκυμαίες, αποθήκες, υπόστεγα, κυματοθραύστες, και τεχνητά λιμανάκια έφτιαχναν ένα λαβύρινθο που απλωνόταν ένα μίλι μέσα στη θάλασσα προς κάθε κατεύθυνση. Η γκριζωπή θάλασσα, που ήταν εκείνη τη στιγμή σκεπασμένη από ακανόνιστα μπαλώματα ομίχλης, απλωνόταν στον ορίζοντα, κάτω από τα χαμηλά σύννεφα. Πολυάριθμα σκάφη, άλλα μικρά άλλα μεγάλα, διέσχιζαν βιαστικά το νερό που 'χε την ίδια ακριβώς σύσταση μ' αυτό της μακρινής Τεφρά, στον Τομέα του Σείριου. Τα περισσότερα χρησιμοποιούσαν για κίνηση πρωτόγονους, αλλά παρόλα αυτά, αποτελεσματικούς ατομικούς κινητήρες. Ένα μεγάλο ποσοστό ήταν υποβρύχια. Ο Πάουερς θυμήθηκε για μια στιγμή τους ωκεανούς της Γης, αλλά αμέσως έδιωξε αυτή τη σκέψη από το μυαλό του. Δεν είχαν σημασία γι' αυτόν τα τεχνικό-βιολογικά στοιχεία. Το σχέδιο που σχηματιζόταν στο μυαλό του ίσως να ήταν κατάλληλο για την Τέρρα, τα χιλιάδες όμως πλανητικά συστήματα της Σειριανής Συμπολιτείας, μπορεί ν' αποδεικνύονταν πιο χρήσιμα. Οι βιολόγοι της Κεντρικής Βάσης με τη βοήθεια των στοιχείων που θα τους έστελνε το πλοίο, θα εύρισκαν στους γιγάντιους κομπιούτερ αυτό που χρειάζονταν. O Πάουερς είχε εκπαιδευτεί για διαφορετικούς σκοπούς.

Ηταν, όπως και κάθε αξιωματικός αναγνωριστικής αποστολής, ένας σκληρός κι έμπειρος πολεμιστής. Είχε λάβει μέρος σε δύο μεγάλες για την εποχή του επιχειρήσεις του στόλου και κάποτε, σαν ένας απ' τους νεαρούς σημαιοφόρους του Μεγάλου Σειριανού Στόλου, είχε πάρει μέρος κι αυτός στην Υπέρτατη Φρίκη: την καταστροφή και την ολική εξαφάνιση ενός κατοικημένου πλανήτη. Για την καταστροφή ενός πλανήτη ήταν απαραίτητη η ομόφωνη απόφαση του Μεγάλου Σειριανού Συμβουλίου, που αντιπροσώπευε πάνω από τέσσερις χιλιάδες κόσμους. Στη μακρόχρονη ιστορία της Συνομοσπονδίας, μια τέτοια απόφαση δεν πάρθηκε, παρά μόνο τέσσερις φορές. Κάθε νοήμον πλάσμα της μεγάλης Ένωσης έτρεμε και μόνο στη σκέψη ότι ίσως χρειαζόταν να ξαναγινεί κάτι τέτοιο. Ο Πάουερς κοίταξε ανόρεχτα στο βάθος κάτι σιλουέτες που πλησίαζαν. Η αντιπροσωπεία της κυβέρνησης του Μαρεσς - μιας «παγκόσμιας» κυβέρνησης - ερχόταν για την τελευταία συνάντηση πριν ο Ευεργέτης αναχωρήσει για τις απέραντες εκτάσεις του διαστήματος.

Ο Πάουερς, προετοιμάστηκε ψυχικά γι' αυτό που θα επακολουθούσε. Είχε τον ίδιο βαθμό μ' έναν Γαλαξιακό ναύαρχο κι αυτό λόγω της πραγματικής του δουλειάς και της σημασίας της. Ήταν ένας υπέρ - ψυχολόγος, ένας αναλυτής κοινωνικών τάσεων, ένας πλασιέ, ένας διαφημιστής, ένας έμπειρος παρατηρητής, ένας ειδικός στην ξενοσυμβολική κι ακόμα η εμπροσθοφυλακή της πιο ανελέητης οργάνωσης κατασκοπείας σ' όλο το γνωστό κόσμο. Πριν από αρκετό καιρό, είχε μεταβεί από την μάχιμη θέση του στο Στόλο στην κλειστή και μυστική Σχολή στον Πρώτο του Σείριου, για να εκπαιδευτεί μ' ένα απ' τα πιο σκληρά προγράμματα που είχαν επινοηθεί ποτέ. Τώρα, είχε φτάσει η στιγμή που θα πέρναγε την τελική δοκιμασία.

Ακουσε τη θυρίδα ασφαλείας ν' ανοίγει κι απομακρύνθηκε απ' το παράθυρο. Έπρεπε να περπατήσει αρκετά για να φτάσει στην ουδέτερη Αίθουσα των Συνεδριάσεων, γιατί ο «Ευεργέτης» ήταν ένα μεγάλο πλοίο - παρόλο που μόνο είκοσι άτομα αποτελούσαν το πλήρωμα του. Βυθισμένος στις σκέψεις του, διέσχισε συνοφρυωμένος τους μεγάλους διαδρόμους. Ήξερε ότι ο Μάζεχατζ θα είχε τις δικές του ιδέες, αν όμως δεν έκαναν καμία αίσθηση, θα 'πρεπε να επέμβει κι αυτός. Κάθε πλάσμα που βρισκόταν πάνω στο πλοίο - δεν είχε σημασία αν ανέπνεε οξυγόνο ή αλογόνο, αν τρεφόταν με ουράνιο ή πρωτεΐνες - ήταν υποχρεωμένο σε ορισμένες περιπτώσεις να σκέφτεται ανεξάρτητα και να παίρνει πρωτοβουλίες. Κι αυτή εδώ, όπως πίστευε, ήταν μία απ' αυτές τις περιπτώσεις.

Έφτασε στην Αίθουσα των Συνεδριάσεων και μπήκε' μια εντυπωσιακή παρουσία μέσα στην εκτυφλωτική μπλε - πορτοκαλιά στολή του.

Τέσσερα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου του Μαρεσς σηκώθηκαν σοβαρά κι έκλιναν τα κεφάλια τους προς το μέρος του. Ήταν ψηλά, δίποδα όντα, που πάνω τους διακρινόταν ακαθόριστα η από τα ερπετά καταγωγή τους, με πολύ μακρύ κορμό, κοντά δυνατά πόδια που κατάληγαν σε πτερύγια, και μακριά χέρια, που απ' τον δεύτερο αγκώνα τους ξεφύτρωνε ένα πτερύγιο σκληρό και μαύρο σαν λάστιχο. Είχαν μόνο τέσσερα δάχτυλα στα χέρια τους' τα ψηλά τους μέτωπα όμως και τα χρυσαφένια τους μάτια, έδειχναν ολοκάθαρα την εξυπνάδα τους, ενώ στα κορμιά τους ήταν ολοφάνερη η προσαρμογή τους στο υδάτινο περιβάλλον. Γύρω στο μελαψό τους κορμί, από λεπτά αλλά γερά λουριά, κρέμονταν διάφορα εργαλεία μέσα σε ανοξείδωτες μεταλλικές θήκες.

Πριν γίνει οποιαδήποτε επαφή, όλ' αυτά τα εργαλεία είχαν εξεταστεί κρυφά με διεισδυτικές ακτίνες κι είχαν αποδειχτεί ακίνδυνα.

Στην άλλη άκρη του μεγάλου τραπεζιού, ο Σαχ Μαζεχατζ, από τον πλανήτη Λύρα 8, αρχηγός και διοικητής της Αποστολής, κάρφωσε με τα κόκκινα μάτια του τον Πρώτο του Αξιωματικό. Ο Μάζεχατζ έμοιαζε περισσότερο με τους αντιπροσώπους του πλανήτη παρά με τον αξιωματικό του, γιατί κι αυτός καταγόταν από ερπετά. Πράγματι είχε ακόμα μια φανταχτερή, ευλύγιστη ουρά και παρ' όλη την πορτοκαλιά - μπλε στολή του που ήταν στολισμένη με πολύτιμα πετράδια, έμοιαζε περισσότερο μ' έναν γιγάντιο χαμαιλέοντα της Τέρρα. Οι στολές δεν ήταν τυχαίες. Οι άντρες της Αποστολής, μπορούσαν να φορέσουν τα πάντα ή τίποτα, ανάλογα με την περίπτωση, και οι Φαλσέδσα εντυπωσιάζονταν από τα έντονα χρώματα, επειδή ο κόσμος τους είχε ελάχιστα απ' αυτά, κι αυτοί πολύ καλή αίσθηση των χρωμάτων. Τ' αστραφτερά πετράδια στη στολή του Μαζεχατζ προορίζονταν να τονίσουν την ανώτερη θέση του μπροστά στον Πάουερς.

Από τους είκοσι άντρες του « Ευεργέτη» πρώτα ο Μαζεχατζ και έπειτα ο Πάουερς ήταν αυτοί που έμοιαζαν περισσότερο με τους κάτοικους του Μαρεσς, και που σαν κι αυτούς, ανάπνεαν οξυγόνο. Αυτό τους έκανε αυτόματα Καπετάνιο και Πρώτο αξιωματικό του «Ευεργέτη». Οι ιθαγενείς έβλεπαν μόνο τον Καπετάνιο και τον Πρώτο Αξιωματικό του σκάφους και την Αίθουσα των Συνεδριάσεων. Σ' ένα κόσμο από πλάσματα που θ' ανάπνεαν αμμωνία, ο Μαζεχατζ και ο Πάουερς θα έμεναν κρυμμένοι στο δικό τους τμήμα του πλοίου, δίνοντας μόνο συμβουλές στον Σοράκ του Μάργκα 1θ, του συστήματος Λαμπτεμ και ίσως στον Νγιούρ του Ανταρές_2_12. Αν ένας' πονηρός ντόπιος έβλεπε κάποιο ον που θα του έδινε την αίσθηση μιας μακρινής συγγένειας να διατάζει ένα αλλόκοτο πολύ περισσότερο ξένο γι' αυτόν πλάσμα, θα αισθανόταν κάποια εμπιστοσύνη.

Μια κι ο Μάζεχατζ καταγόταν από έναν πλανήτη όπου-υπήρχαν μόνο καυτές έρημοι και θάμνοι, σαν το Καρού της Νότιας Αφρικής, αυτή η ομοιότητα του με ερπετό θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη' ήταν όμως μέσα στα όρια του Εσωτερικού Κανονισμού. Και στη Γαλαξιακή Ψυχολογία κάθε τέχνασμα μέτραγε. Γιατί η πειθώ ήταν το κύριο όπλο της Σειριανής Συμπολιτείας. Η απροκάλυπτη βία ήταν αυστηρά απαγορευμένη - εκτός αν την είχε ψηφίσει προηγουμένως το Συμβούλιο. Χρησιμοποιούσαν ύλες τις μεθόδους της πειθούς για να πείσουν τα νοήμονα όντα να μπουν στην Συμπολιτεία κι η πειθώ έχει άπειρες παραλλαγές.

Ενώ αυτές οι σκέψεις περνούσαν απ' το μυαλό του ο Πάουερς, κάθισε σε μία απλή καρέκλα κι έβαλε τον Παντομιλητή στο στόμα του. Δίπλα του σε μία πιο περίτεχνη καρέκλα, φτιαγμένη ειδικά για να χωράει κι η ουρά του, ο Μαζεχατζ έκανε το ίδιο, ενώ οι τέσσερις Φαλσέθσα κάθισαν σε χαμηλά σκαμνιά και πήραν παρόμοιες συσκευές απ' το μακρόστενο τραπέζι που τούς χώριζε απ' τούς δύο άντρες της Αποστολής. Βαθιά στα σπλάχνα του σκάφους, ένας τεράστιος μεταφραστής μπήκε σε λειτουργία, για να μεταφράζει και να ηχογραφεί συγχρόνως τις άγνωστες και για τα δύο μέρη γλώσσες, την ώρα που μιλούσαν. Μια μεταβλητή προέκταση μετάδινε τον ήχο στα οστά του κρανίου. Είχαν προβλεφτεί και υπήρχαν διαφορετικές συσκευές για διαφορετικές μορφές ζωής.

Ο Μαζεχατζ, σαν «αρχηγός», άνοιξε τη συζήτηση.

«Μια κι αυτή είναι η τελευταία μας συνεδρίαση, ελπίζουμε ότι το αξιότιμο Συμβούλιο σας θα σκέφτηκε κατά την διάρκεια της απουσίας σας μερικές καινούριες προτάσεις», μουρμούρισε το μεγάφωνο στο κρανίο του Πάουερς.

Αυτός που είχε το αξίωμα του Πρώτου στο Συμβούλιο του Μαρεσς, απάντησε:

«Δεν έχουμε νέες προτάσεις, ούτε είχαμε ποτέ. Δεχόμαστε ευχαρίστως το εμπόριο, αλλά δε μας είναι τίποτα ζωτικά αναγκαίο απ' όσα εσείς ή η Συμπολιτεία σας προτείνει, Διοικητά. Έχουμε όσα ορυκτά χρειαζόμαστε κι η Μεγάλη Μητέρα (εννοούσε τη θάλασσα) μας δίνει τροφή. Σύντομα κι εμείς θα ταξιδέψουμε στο διάστημα και θα διαπραγματευτούμε ισότιμα μαζί σας. Δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτό που εσείς ονομάζετε «παρατηρητή» και που εμείς θεωρούμε κατάσκοπο, μια και δεν θα υπόκειται στους νόμους μας, όπως ορίζετε. Αυτά μόνο έχουμε να πούμε».

Την πατήσαμε, σκέφτηκε ενοχλημένος ο Πάουερς. Η ψυχρή και απόλυτα ακριβής - περιγραφή ενός Πλανητικού αντιπρόσωπου της Σειριανής Συμπολιτείας, ήταν το τελευταίο ακαταμάχητο επιχείρημα. Οι υπερβολικά περήφανοι και σωβινιστές Φαλσέθσα, δεν θ' ανέχονταν καμιά επέμβαση.

Ο Μάζεχατζ έκανε σαν να μην είχε ακούσει. Ξαναπροσπάθησε. «Μαζί με το εμπόριο την επιμόρφωση και τη γενική πρόοδο του πληθυσμού», μουρμούρισε το μικρόφωνο, «σας απασχόλησε καθόλου η άμυνα;» Σταμάτησε για μια στιγμή.

«Όλες οι φυλές των πλασμάτων που ταξιδεύουν στο διάστημα, δεν είναι φιλειρηνικές. Μερικές είναι εντελώς εχθρικές και μισούν όλες τις άλλες μορφές ζωής. Αξιότιμοι Κύριοι, τι είδους άμυνα θα παρατάξετε εναντίον τους;»

Από την γρήγορη απάντηση, φάνηκε ότι το Συμβούλιο του Μάρεσς είχε υπολογίσει, αν όχι τουλάχιστον προβλέψει, αυτή την ερώτηση. Το δεύτερο μέλος μίλησε, πράγμα που φαίνεται πώς είχε καθοριστεί από πριν.

«Στη μακρόχρονη ιστορία μας, εσείς είσαστε η πρώτη μας επαφή με τούς ταξιδευτές των άστρων. Παρ' όλ' αυτά, δεν είμαστε ανυπεράσπιστοι. Η Μεγάλη Μητέρα δεν έχει μόνο τροφή, ψάρια και φυτά που μαζεύουμε, αλλά και πολλά δυνατά και τρομερά θηρία. Απ' αυτά, πολύ λίγα έχουν μείνει για να μας ενοχλούν. Η σημασία του σκάφους σας δεν μας διέφυγε κι αυτή την στιγμή οι επιστήμονες μας προσαρμόζουν για καινούριες χρήσεις μερικά από τ' ατομικά μηχανήματα που χρησιμοποιούνται στα ορυχεία». Η φωνή είχε μια αόριστη νύξη υπερηφάνειας, στην κατάληξή της. Έχουμε κι όπλα, έλεγε, φίλε, και δεν είμαστε κορόιδα. '

Ο Πρώτος του Συμβουλίου, ξαναμίλησαε. «Επιτρέψτε μου να μιλήσω απλά, Σεβαστοί Ταξιδιώτες των Αστρων. Είναι φανερό για μας ότι έχετε αντιληφτεί σχεδόν πλήρως τι αντιπροσωπεύουμε σαν Συμβούλιο. Είμαστε επικεφαλής των Μεγάλων Φατριών και δεν θ' αλλάξουμε. Μας φαίνεται σχεδόν απίθανο ν' αντιπροσωπεύετε μια κοινωνία βασισμένη στα κληρονομικά δικαιώματα, αν περιλαμβάνετε όλα αυτά τα διαφορετικά κι ακατονόμαστα είδη των πλασμάτων που μας δείξατε στις οθόνες σας. Δεν θέλουμε στον κόσμο μας ένα τέτοιο αμάλγαμα που θα προκαλεί ανησυχία και διαταραχές στην δημόσια τάξη. Πολύ λιγότερο επιθυμούμε μια απολυταρχική επέμβαση στην ταχτοποιημένη ζωή που έχουμε δημιουργήσει. Απορρίπτουμε τις προτάσεις σας, κάθε μια ξεχωριστά και σαν σύνολο. Δεν θα υπάρξει «παρατηρητής». Δεχόμαστε εμπόριο μόνο ελεγχόμενο από μας. Διαφορετικά, αν αποφασίσετε να μη δεσμεύεστε από τούς νόμους μας, θα πρέπει με όλο μας τον σεβασμό να σας αποχαιρετήσουμε μια για πάντα. Όταν κάποτε στο μέλλον κατασκευάσουμε σκάφη σαν τα δικά σας, μπορεί να το ξανασκεφτούμε». Ο ομιλητής σταμάτησε και κοίταξε τους τρεις συνάδελφους του, που έγνεψαν καταφατικά. O Πρώτος κοίταξε με αλαζονεία τον Μαζεχατζ και συνέχισε.

«Τελικά, αποφασίζαμε ν' απαγορέψουμε από δω και στο εξής τις προσεδαφίσεις ξένων εκτός κι αν είστε έτοιμοι αυτή τη στιγμή να δεχτείτε μια εμπορική συμφωνία με τους όρους μας!»

Το μυαλό του Πάουερς, άρχισε να δουλεύει ξέφρενα, ενώ το πρόσωπό του έμενε ανέκφραστο. Αυτό σήμαινε ήττα, τελειωτική και αμετάκλητη. Τώρα, είχε φτάσει η στιγμή να πει αυτό που είχε στο μυαλό του. Αν δεν το έλεγε τώρα, δεν θα το έλεγε ποτέ.

Γύρισε στον Σαχ Μαζεχατζ και είπε:

«Ζητώ την άδεια σας για ν' απευθυνθώ στο Αξιότιμο Συμβούλιο, 'Εξοχότατε Διοικητά».

«Μιλήστε, Πρώτε Αξιωματικέ», είπε ο Λυρανός. Τα ρουμπινένια του μάτια φαίνονταν πονεμένα στο συνάδελφο του κι έτσι πρέπει να ήταν.

«Επιτρέψτε μου να θέσω ένα ερώτημα, Αξιότιμοι Κύριοι» είπε o Πάουερς. «Αν υποθέσουμε ότι στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του συστηματοποιημένου σας Βασιλείου, ανακαλύπτατε σ' ένα από τα νησιά σας μια φυλή Φαλσέθσα τόσο εξελιγμένη και μεθοδική όσο και η δική σας. Αν αυτοί αρνιόνταν κάθε σχέση μαζί σας;» Ένιωσε την ένταση να μεγαλώνει καθώς τέσσερα ζευγάρια χρυσαφένια μάτια τον κοίταζαν λαμπυρίζοντας.

«Οι συνέπειες της ερώτησης είναι προφανείς» είπε πολύ ψυχρά ο Πρώτος του Συμβουλίου. «Η Συμπολιτεία σας που είναι αφιερωμένη στην ειρήνη, μας απειλεί με βία;» Η ουδέτερη φωνή του Μεταφραστή βούιζε από μια απίθανη βιαιότητα που ο Πάουερς καταλάβαινε ότι προερχόταν από αυτόν που μιλούσε.

Ο Πρώτος συνέχισε: «Θ' αντισταθούμε μέχρις εσχάτων, μέχρι το πιο μικρό παιδί και τον πιο ανίσχυρο θηλυκό καλλιεργητή φυτών! Κάνετε ό,τι θέλετε!»

Ο Πάουερς ξανακάθισε. Είχε κάνει ό,τι μπορούσε. Η κληρονομική δικτατορία ενός ενωμένου κόσμου είχε μιλήσει. Ενώ ποτέ δεν είχε σηκώσει κεφάλι μια δημοκρατική μειοψηφία. Η κοινωνία του Μάρεσς ήταν διαιρεμένη σε κάστες μ' ένα τόσο απόλυτο τρόπο, που η Αρχαία Ινδία θα τον ζήλευε. H αρχαία Ιαπωνία ήταν το ίδιο εκλεκτικιστική, άλλα εκεί υπήρξε τουλάχιστο κάποιο προοδευτικό στοιχείο. Εδώ τίποτα. Τίποτα δηλαδή, εκτός από έναν ενωμένο κόσμο ψυχρού υπολογισμού από πολύ εξελιγμένα όντα, που ήταν έτοιμα να ορμήσουν στο διάστημα με, ποιος ξέρει τι είδους, όπλα, παρακινούμενα από έναν εγκληματικό εγωισμό και μια φυλετική υπεροψία.

Σκέφτηκε τον νεκρό πλανήτη Σεμπελια, που στριφογύριζε γύρω από τον άχρηστο ήλιο του - κάτι που προξενούσε ναυτία σ' όλα τα ζωντανά πλάσματα. Και ο ίδιος είχε βάλει το χέρι του. Τώρα όμως τα πρωτοπαλίκαρα της Βιολογίας είχαν την πρωτοβουλία. Πίεσε τον εαυτό του να προσέξει τον Πρώτο Σύμβουλο καθώς αποχαιρετούσε ευγενικά τον Μάζεχατζ.

«Καλό και ειρηνικό ταξίδι, Αξιότιμοι Ταξιδιώτες των Αστρων. Ας έχετε την ευλογία της Μεγάλης Μητέρας όταν στο γυρισμό θα δώσετε το μήνυμά μας στο Ανώτατο Συμβούλιο σας, στους μακρινούς κόσμους σας που μας αποκαλύψατε στον ουρανό».

Το Συμβούλιο αποχώρησε, αφήνοντας τον Πάουερς και τον Μάζεχατζ να κοιτάζονται στην Αίθουσα των Συνεδριάσεων, με τις φανταχτερές στολές τους να φαντάζουν πληκτικές και άχρωμες.

«Λοιπόν, Σαχ» είπε ο Πάουερς με το πρόσωπό του λίγο ξαναμμένο. «Δεν μπορούμε να τα 'χουμε κι όλα. Δεν ξέρουν τίποτα από διαστημοστρεβλωτές και συσκευές στιγμιαίας επικοινωνίας. Εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με το Σχέδιο 2.

«Θα εννοείς βέβαια, αν εξαιρέσουμε τις συγκεκριμένες προτάσεις μας» είπε άχρωμα ο Λυρανός. «Αποτύχαμε, Ουίλλιαμ. Αυτό σημαίνει το θάνατο για χιλιάδες αθώα πλάσματα, ίσως και περισσότερα. Ο πληθυσμός του κόσμου τους είναι κάπου ογδόντα εκατομμύρια».

Έπεσε σιωπή στο δωμάτιο, μέχρι την στιγμή που ο Πάουερς την διέκοψε ξανά.

«Θα ' θελες άλλη μια Σεμπέλια, Σαχ» ρώτησε μαλακά, «ή ένα άλλο Ρούλλερ Ι, ή τον κόσμο των Μπέλλεβαν, ή άλλο ένα Λαμπαθ;». Δεν υπήρχε καμιά απάντηση σ' αυτό το ερώτημα και το ήξερε. Υπήρχε μόνο μια εναλλακτική λύση σ' ένα πεθαμένο, κατακαμένο, άδειο πλανήτη. Ο Μαρεσς βρισκόταν σ' ένα λανθασμένο στάδιο ανάπτυξης κι έπρεπε να επαναφερθεί στην τάξη.

Η Σειριανή Συμπολιτεία ήταν αναγκασμένη και μπορούσε να εξαλείψει οποιαδήποτε άγνωστη νοημοσύνη που θα απειλούσε το Μεγάλο της σχέδιο για απόλυτη ειρήνη. Βγαίνοντας απ' το δωμάτιο, ο Πάουερς έκανε μια σιωπηλή προσευχή και άγγιξε το μικροσκοπικό Μισοφέγγαρο και Αστρο, που ήταν κεντημένα στην τσέπη του πουκαμισού του. Τουλάχιστον, σκέφτηκε, οι διαβιβαστές υπερκυμάτων, που έχουμε αφήσει κρυφά, θα υπάρχουν εδώ όταν οι Φαλσεθσα θα τους χρειαστούν. Από μια μπουκαπόρτα του διαδρόμου, κοίταξε την γκρίζα και κυματιστή θάλασσα. H Μεγάλη Μητέρα, σκέφτηκε με πίκρα: η φιλάνθρωποι και η αστείρευτη!

Τραλερές_124, μια γυναίκα κηπουρός, ηλικίας 32 ετήσιων κύκλων, καθώς καθάριζε από τα αγριόχορτα την σοδειά του Ηλιοστασίου, τραγουδούσε χαμηλόφωνα, δώδεκα μίλια έξω από τα βόρεια νησιά. Τον επόμενο ημερήσιο κύκλο άρχιζε μια περίοδος διακοπών και μια κι αυτή κι ο σύντροφος της είχαν ξεπεράσει το πλάνο τους, o επιτηρητής μάλλον θα τους έδινε μια καλή άδεια.

Ένας ψηλός θάμνος λικνίστηκε απαλά, ακουμπώντας την, και μερικά μικρά ψάρια ξεγλίστρησαν τρομαγμένα από δίπλα της. Όταν το πρώτο δυνατό κύμα νερού έπεσε βαριά πάνω στο λιγνό κορμί της, σήκωσε τα μάτια. Παγωμένη από τρόμο, παράτησε το δοχείο που κρατούσε κι άρχισε να κολυμπάει μέσα στο νερό που σε κείνο το σημείο είχε βάθος 15 περίπου μέτρα, άλλά πριν προλάβει ν' απομακρυνθεί τριάντα μέτρα, το τέρας την είχε αρπάξει.

Καθώς την καταβρόχθιζε αποτρόπαια, κι άλλες απαίσιες μορφές άρχισαν να εμφανίζονται μέσα από τα μακρινά, σκοτεινά, βαθιά νερά τραβηγμένες από την μυρωδιά του αίματος.

Ο Σαβαντέικερ οδηγούσε προσεκτικά τη μονοθεσία τορπίλα του, εξερευνώντας το νότιο κόλπο του Ραμασαρεττ. Ήταν ένας επιστήμονας τύπου 12 και είχε το κληρονομικό δικαίωμα του κυνηγιού. Ήταν μέσα στα καθήκοντα του το να ξέρει κατά πόσο τα γιγάντια ψάρια - που εδώ και πολύ καιρό τα είχαν εξολοθρεύσει στην υπόλοιπη θάλασσα - είχαν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται ξανά σε κάποια μυστική περιοχή των μακρινών, εγκαταλειμμένων νότιων βράχων. Κανένα ψάρι δεν μπορούσε να φτάσει το γρήγορο σκάφος του, και τα ηλεκτρικά του καμάκια, ήταν θανάσιμα όπλα. Μπορεί, σκέφτηκε, να 'ναι μια φήμη που βγήκε από τούς φτωχούς ψαράδες, που δούλευαν στις νότιες οριακές περιοχές. Τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς, που δεν μπορούν να μάθουν να διαβάζουν σε χίλιους κύκλους!

Παρόλα αυτά, καθώς περνούσε ανάμεσα από τούς βυθισμένους βράχους, ήταν πολύ προσεκτικός κι ερευνούσε εξονυχιστικά το νερό, σ' όλες τις κατευθύνσεις, μήπως διακρίνει την μεγάλη φιγούρα. Όλες του οι αισθήσεις ήταν έτοιμες να δεχτούν τον πρώτο παράξενο κραδασμό. Μη δίνοντας σημασία στον ανώμαλο και σκεπασμένο με καφετιά φύκια βυθό, δεν μπόρεσε να δει το τεράστιο, γεμάτο κηλίδες πλοκάμι που τον άρπαξε με μια αστραπιαία κίνηση, αφήνοντας το ακυβέρνητο πια όχημα να συνεχίζει άσκοπα την πορεία του.

«Υψηλότατε» είπε ο Ανώτατος Επιτηρητής, «βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Δεν χρειάστηκε ποτέ να χρησιμοποιήσουμε μεταλλικά δίχτυα. Τα δίχτυα μας που είναι από ίνες, διαλύονται σαν κλωστές. Επιτίθενται σε κάθε είδος φαγώσιμου ψαριού από το Ουρσαα ως το Κραντ. Ο ρυθμός πολλαπλασιασμού τους είναι καταπληκτικός και αυτή τη στιγμή ο ίσος μ' εμένα στο βαθμό Επιτηρητής των ορυχείων, λεει ότι επιτίθενται και στους εργάτες, παρ' όλες τις προφυλάξεις που έχει πάρει. Δεν είναι μεγάλα, άλλα είναι εκατομμύρια...»

«Σταματά να φωνάζεις» είπε κουρασμένα ο Πρώτος του Συμβουλίου, «και πάρε πάνω απ' το γραφείο μου αυτό το ζώο. Έχω δει πολλές εικόνες του από τότε που πρωτοεμφανίστηκε, πριν πέντε κύκλους. Κι ακόμα μου φαίνεται το ίδιο αποκρουστικό και ξένο.»

Κοίταξαν σιωπηλά το σχήμα που οποιοσδήποτε μαθητής γυμνάσιου της μακρινής Γης θα μπορούσε ν' αναγνωρίσει με κλειστά τα μάτια.

Τελικά ο Πρώτος του Συμβουλίου έδιωξε τον 'Επιτηρητή των ιχθυοτροφείων και προχώρησε σκεφτικός σ' ένα εσωτερικό δωμάτιο των ανακτόρων. Ήξερε τώρα πια το νόημα των παράξενων μεταλλικών τηλεπικοινωνιακών συσκευών, που ανακαλύφτηκαν και κατασχέθηκαν μόλις έφυγε το διαστημόπλοιο, έξι κύκλους πριν. Ο χειρισμός τους ήταν απλός κι ήταν σχεδόν βέβαιος πως τα τρόφιμα θα μπορούσαν να μεταφερθούν με απίστευτα γρήγορο τρόπο στον πεινασμένο πλανήτη τους. Τόσο γρήγορα όσο κι αυτά τα άλλα πράγματα, σκέφτηκε εκνευρισμένος. Και πρέπει να τους παρακαλέσουμε. Χμμ! Ένταξη στην Μεγάλη και Φιλειρηνική Συμπολιτεία, που να τους φάνε τα καβούρια!!!!

Ήξερε όμως πώς θα τους ειδοποιούσε και πως αυτοί θα έρχονταν.

«Σύγκρινα τις δυο αναφορές, φίλε μου,» εiπε ο Μαζεχατζ, «αλλά δεν ξέρω τόσο καλά, όσο θα έπρεπε την οικολογία του πλανήτη σου. Όταν ο Μαρεσς ζήτησε να γίνει δεκτός στην Συμπολιτεία, ζήτησα ένα αντίγραφο της μυστικής αναφοράς του Βιολογικού τμήματος, άλλά δεν εiχα δει ποτέ πριν αυτή την παλαιότερη αναφορά, παρά μόνο τώρα που μου την έδωσες. Μπορείς να μου εξηγήσεις τα ονόματα, αν σου τα διαβάσω;»

«Αρχισε,» είπε ο Πάουερς, ρουφώντας με θόρυβο τον χυμό του. Πολύ σπάνια αναρωτιόταν πως εiναι το αλκοόλ. Οι περισσότεροι Παλιοί Πιστοί το είχαν δοκιμάσει μικροί και δεν τους άρεσε.

«Κοίταξα ήδη τα ονόματα που δεν ήξερα», είπε. «Αρχισε λοιπόν απ' τον κατάλογο του Μαρεσς.»

«Μεγάλος Λευκός Καρχαρίας ή Ανθρωποφάγος», διάβασε ο Μαζεχατζ. «Φαίνεται απαίσιο.»

«Και είναι», εiπε ο Πάουερς. Ακούμπησε το ποτήρι του στο τραπέζι. «Μην ξεχνάς, ότι όπως συνήθως, ο ρυθμός αναπαραγωγής εiχε τουλάχιστον τριπλασιαστεί. Αύξηση στο μεταβολισμό σημαίνει και αύξηση στη κατανάλωση τροφής και κανένας καρχαρίας στη γη δεν ήταν ποτέ του χορτάτος. Αυτό το τέρας, μπορεί να φτάσει τα 10 μέτρα μήκος. Ένα τεράστιο σαρκοβόρο ψάρι πολύ δυνατό και άγριο.»

«Το νούμερο δύο είναι η Αρχιτευθις ή Γιγάντιο Καλαμάρι,» συνέχισε ο Λυρανός. «Ψάρι είναι κι αυτό; Συγγνώμη, αλλά ξέρεις πως στον κόσμο μου τα ψάρια είναι κάτι το ασυνήθιστο.»

«Είναι ένα σαρκοφάγο μαλάκιο, με δέκα τεράστια πλοκάμια και φτάνει σε μήκος το λιγότερο είκοσι μέτρα. Κολυμπάει επίσης πολύ γρήγορα».

Για μια στιγμή κανείς δεν μίλησε. Σε λίγο ο Μαζεχατζ συνέχισε.

«Σκυλιορινος ο Λειος».

«Ένας μικροσκοπικός καρχαρίας», είπε ο Πάουερς, «που έχει μήκος περίπου ένα μέτρο. Συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες στη Γη και καταβροχθίζουν οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο νερό. Έχουν μια φοβερή και καθόλου εκλεκτική όρεξη. O φυσιολογικός ρυθμός αναπαραγωγής είναι αρκετά υψηλός.»

«Και τελευταία έχουμε μια Σαλαμάνδρα απ' τον πλανήτη Βαλέρα. Ο πλανήτης Βαλέρα νομίζω πως είναι αρκετά υγρός, αν και δεν ξέρω πολλά πράγματα γι' αυτόν».

Ο Πάουερς σηκώθηκε. «Είναι ένα μικρό πλάσμα μ' έξι πόδια, καλυμμένο μ' ένα σκληρό δέρμα. Μια τεράστια ενόχληση για τον Βαλέρα που εiναι ολόιδιος με γήινο βάλτο. Καταβροχθίζει κάθε γνωστό φυτό, ξερό ή χλωρό, κι επειδή έχει μόνο πέντε πόντους μήκος, δύσκολα το ξεχωρίζεις. Δεν δαγκώνει, απλώς τρώει καί γεννάει. Τώρα θα πρέπει να υπάρχουν εκατομμύρια απ' αυτά σε κάθε νησί του Μαρεσς. Έπειτα, τα αυγά τους μεταφέρονται πολύ εύκολα. Είναι σκληρά και κολλάνε παντού. Φαντάζεσαι πως θα έγιναν οι αποθήκες τους.»

«Τουλάχιστον δύο εκατομμύρια πέθαναν απ' την πείνα, πριν υποχωρήσει το Συμβούλιο», ξανάρχισε λυπημένος ο Λυρανός. «Όμως παραιτήθηκαν απ' όλα τους τα προνόμια και κατάργησαν τον διαχωρισμό σε κάστες, πριν ακόμα φτάσει το πρώτο σκάφος της Βοήθειας. Θα είναι σε λίγο κανονικά μέλη. Κι αυτή η παλιότερη αναφορά;»

«Διάβασε τα ονόματα», είπε o Πάουερς. Κοίταξε τ' αστέρια μέσα απ' το παράθυρο της Λέσχης. «Μας υποχρέωσαν να φαμε τις ίδιες μας τις βρωμιές. Κι αυτό γιατί δεν είχα με εξαφανίσει όλες τις ανταγωνιστικές σε μας μορφές ζωής. Διάλεξαν όσο το δυνατό μεγαλύτερα ζώα, σε σχέση πάντοτε με τον βαθμό της αποτελεσματικότητας τους. Διάβασε τον κατάλογο. Οι παππούδες μου πέθαναν, το ξέρεις, αλλά ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει, αλλιώς θα εiχαμε καταστραφεί από μόνοι μας. Η Συμπολιτεία, μπορώ να στο διαβεβαιώσω, έκανε πολύ μεγαλύτερο καλό σε εμάς απ' ότι στο Μαρεσς.»

Ακουγε χωρίς να μιλάει, όση ώρα διάβαζε ο Λυρανός. `Desmodus, η νυχτερίδα βρικόλακας, Rattus Norvegicus, αρουραίος ο κοινός, Mus Domesticus, ποντικός ο κοινός, Ακρίδα η Κοινή, Sylvilagus, κόνικλος ο Αμερικάνικος, Passer Domes ti cus, στρούδιον το κοινόν ή σπουργίτης, Sturnus Vulgarus, στούρνος ο ευρωπαϊκός, ή κουρούνα.

Ο Πάουερς κάθισε και κοίταξε τον φίλο του. «Οι γήινες μορφές ζωής, σε σύγκριση με πολλούς άλλους κόσμους, είναι φοβερά σκληρές, γιατί στη γη υπάρχουν πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, χρησιμοποιήθηκαν και στον Μαρεσς. Φυσικά η Συμπολιτεία αύξησε πάλι τον ρυθμό αναπαραγωγής, αλλά το τελειωτικό χτύπημα για τη Γη ήταν η προσαρμογή της νυχτερίδας στα ψυχρά κλίματα», είπε, «τα υπόλοιπα, έτσι κι αλλιώς υπήρχαν, αλλά ή νυχτερίδα ζούσε αποκλειστικά στους Τροπικούς. Θ' αρχίσουμε απ' αυτήν. Η νυχτερίδα Desmodus είναι ένα μικρό ιπτάμενο θηλαστικό περίπου...........»